دعانویس تفرش

باید فقط یک شکاف بسیار کوچک باشد؛ و زیگورد اعلام کرد که این کار کاملاً خوب است. در آنقدر سنگین بود که هلگا مدتی طول کشید تا آن دعانویس تفرش را باز کند، و زیگورد آنقدر بی‌صبر شد که آن را کاملاً باز کرد و وارد شد. در آنجا اسبی باشکوه را دید که کاملاً زین شده بود و درست بالای آن شمشیری با تزئینات فراوان آویزان بود که این کلمات بر روی اعمال صالح دسته آن حک شده کافر بود: «کسی که این اسب را سوار شود و طلسم نویس این شمشیر را بپوشد، سعادت را خواهد یافت.» زیگورد با دیدن اسب چنان شگفت‌زده شد که نتوانست صحبت کند، اما سرانجام نفسش بند آمد: «آه، بگذار سوارش شوم و دور خانه بچرخم!

دعانویس : فقط یک بار؛ سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند قول می‌دهم جادو کهن دیگر چیزی نپرسم.» هلگا که از این فکر رنگش پریده بود، فریاد زد: «برش گردون خونه! گولفاکسی رو برسون! اگه می‌ذاشتم این کارو بکنی، پدر هیچ‌وقت، هیچ‌وقت منو نمی‌بخشید.» زیگورد جادوگر استدلال کرد: «اما این نمی‌تواند هیچ آسیبی به طلسمات او برساند؛ تو نمی‌دانی که من چقدر مراقب خواهم بود. من در خانه انواع اسب‌ها را سوار شده‌ام و حتی یک بار هم زمین نخورده‌ام. اوه، هلگا، حتماً این کار را بکن!» هلگا با تردید دعانویس پاسخ داد: «خب، شاید، اگر مستقیماً برگردی؛ اما باید خیلی سریع باشی، وگرنه پدر می‌فهمد!» اما زیگورد، برخلاف انتظارش، دعا به جای اینکه سوار گولفاکسی شود، بی‌حرکت ایستاد.

دعانویس تفرش

او با نگاهی محبت‌آمیز به جایی که شمشیر آویزان بود، گفت: «و شمشیر. پدرم پادشاه است، اما شمشیری به این زیبایی ندارد. جواهرات غلاف از یاقوت بزرگ جادو تاجش باشکوه‌ترند! آیا اسمی هم دارد؟ بعضی شمشیرها دارند، می‌دانی.» هلگا پاسخ داد: «به آن «گانفجودر» می‌گویند، به معنای «پر جنگی» و «گولفاکسی» به معنای «یال طلایی» است. فکر نمی‌کنم اگر قرار باشد سوار اسب شوی، مهم باشد که شمشیر را هم برداری. دعانویس خرمدره و اگر شمشیر را برداری، باید چوب و سنگ و شاخه را هم با خودت ببری.» زیگورد با تمسخر به آنها نگاه کرد و گفت: «آنها به راحتی حمل می‌شوند؛ دعانویس تفرش چه چیزهای خشک و حرز بی‌ارزشی!

اصلاً چرا قدیس آنها را نگه می‌دارید؟» هلگا پاسخ داد: «باتر می‌گوید که ترجیح می‌دهد گولفاکسی را از دست بدهد تا اینکه آنها را از دست بدهد، زیرا اگر مردی که سوار اسب است تعقیب شود، کافی است شاخه‌ای را پشت سر خود پرتاب کند اعمال مربوط به جادو و آن جنگل به جنگلی انبوه شیاطین تبدیل می‌شود، آنقدر انبوه که حتی یک پرنده هم طلسم به سختی می‌تواند از میان دعانویس آن پرواز کند. اما اگر دشمنش جادو بداند و بتواند جنگل را ویران کند، کافی است مرد با چوب به جادو سنگ ضربه بزند و تگرگ‌هایی به بزرگی تخم کبوتر از آسمان می‌بارد و همه را تا شعاع بیست مایلی می‌کشد.» با گفتن همه اینها، او به زیگورد اجازه داد که «فقط یک بار» دور خانه اسب سواری کند و شمشیر و چیزهای دیگر را با خود ببرد.

اما وقتی زیگورد دور خانه اسب سواری کرد، به جای اینکه پیاده شود، ناگهان سر اسب را برگرداند و تاخت و رفت. کمی بعد، پدر هلگا به خانه آمد و طلسم دخترش را گریان یافت. او پرسید چه اتفاقی افتاده است و وقتی همه چیز را شنید، با تمام سرعت به دنبال زیگورد کافران دوید. حالا، همین که زیگورد اتفاقاً به پشت سرش نگاه کرد، غول را دید که با گام‌های بلند طلسم به دنبالش می‌آید، و با عجله ترکه را پشت سر خود انداخت. بلافاصله چنان جنگل انبوهی بین او و دشمنش پدیدار شد که غول مجبور شد به خانه بدود و تبری بیاورد دعانویس تفرش تا با آن راه خود را باز دعانویس میرآباد کند.

دعانویس حمیدیه دفعه‌ی بعد که زیگورد نگاهی به اطراف انداخت، غول آنقدر نزدیک بود که نزدیک بود دم گولفاکسی را لمس کند. زیگورد از ترس و وحشت به سرعت روی زینش برگشت و با چوب به سنگ زد. به محض اینکه این کار را کرد، تگرگ وحشتناکی از پشت سر وزیدن گرفت و غول درجا کشته توسل شد. اما اگر زیگورد بدون برگشتن به سنگ برخورد می‌کرد، تگرگ مستقیماً به صورتش می‌خورد و او را می‌کشت. پس از مرگ غول، زیگورد به سمت خانه‌اش سوار شد و در راه ناگهان سگ کوچک نامادری‌اش را دید که با اشک‌هایی که از صورتش سرازیر می‌شد، به سمت او می‌دوید.

او با تمام توان تاخت و وقتی به آنجا رسید، نه خدمتکار را دید که در حال بستن ملکه اینگیبورگ به تیرکی در حیاط کاخ بودند و قصد داشتند او را در آنجا بسوزانند. شاهزاده احضار زیگورد، خشمگین شیاطین و سرکش، از اسب خود پایین پرید و شمشیر به دست، به روی مردان علوم غریبه افتاد و همه را کشت. سپس نامادری‌اش را آزاد کرد و با او به دیدن پدرش رفت. پادشاه از شدت غم و اندوه در بستر افتاده بود و نه چیزی می‌خورد و نه چیزی می‌نوشید، زیرا فکر می‌کرد سید و حاجی پسرش به دست ملکه کشته شده است. وقتی شاهزاده را دید، از شادی نمی‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند، و زیگورد تمام ماجراهای خود را برای او تعریف دعانویس باغ ملک کرد.

پس کیمیاگری از آن شاهزاده زیگورد سوار بر اسب برگشت تا جادو سیاه هلگا را بیاورد، و جشن بزرگی برپا شد که سه روز طول کشید؛ و همه می‌گفتند که هیچ عروسی به زیبایی هلگا دیده نشده است، طلسم و آنها سال‌های بسیار زیادی با خوشحالی زندگی کردند، و همه آنها را دوست داشتند. دعانویس تفرش داستان شاهزاده‌ی شم، همزاد یا خیاط جاه‌طلب روزی روزگاری، خیاط جوان و محترمی به نام لاباکان زندگی می‌کرد که برای استادی زیرک در اسکندریه کار جفت روحی می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌توانست لاباکان را احمق یا تنبل خطاب کند، زیرا او می‌توانست – هر وقت که می‌خواست – بسیار خوب و سریع کار کند؛ اما چیزی در مورد او کاملاً درست دعانویس هیدج نبود.

کافران گاهی جادو سیاه اوقات با چنان سرعتی می‌دوخت که گویی یک سوزن داغ فرشتگان و یک نخ سوزان در دست دارد، و گاهی اوقات غرق در فکر می‌شد و با چنان قیافه عجیبی به خود جادو می‌نشست که همکارانش می‌گفتند: «لاباکان امروز چهره اشرافی خود را به خود گرفته است.» جمعه‌ها ردای فاخرش را که با پولی که پس‌انداز کرده بود خریده بود، می‌پوشید و به مسجد می‌رفت. وقتی بعد از نماز برمی‌گشت، اگر دوستی را می‌دید که می‌گفت «روز بخیر» یا «حالت چطور است، دوست لاباکان؟» با مهربانی دستش را تکان می‌داد یا با حالتی تحقیرآمیز سر تکان می‌داد؛ و اگر اربابش اتفاقاً به او می‌گفت، همانطور که گاهی اوقات می‌گفت، «واقعاً لاباکان، شبیه یک شاهزاده شده‌ای»، خوشحال می‌شد و پاسخ می‌داد: «تو هم متوجه شده‌ای؟» یا «خب، من دعا هم مدت‌هاست که اینطور فکر می‌کنم.» مدتی اوضاع به همین فرشتگان منوال گذشت و ارباب، چرندیات لاباکان را تحمل

دعانویس رامشیر می‌کرد، زیرا او در مجموع مرد خوب و کارگر دعانویس شیطان باهوشی بود. شیطانی روزی برادر سلطان از اسکندریه عبور می‌کرد و می‌خواست یکی از لباس‌های رسمی‌اش را بدوزد، بنابراین استاد خیاط را فراخواند و او لباس را به لاباکان، به عنوان دعانویس تفرش بهترین کارگرش، سپرد. عصر، وقتی همه کارگاه را ترک کردند و به خانه‌هایشان رفتند، اشتیاقی عظیم لاباکان را به جایی که ردای سلطنتی آویزان بود، کشاند. او مدت زیادی ایستاد و به آن خیره شد دعانویس تفرش از جنس مرغوب و گلدوزی‌های باشکوهش تحسین کرد. بالاخره دیگر نتوانست مقاومت کند. احساس کرد باید آن را امتحان کند و ناگهان، انگار که برای او دوخته شده بود، اندازه‌اش شد.

او در حالی که گشایش با غرور در اتاق قدم می‌زد، از خود پرسید: «آیا من به خوبی هر شاهزاده‌ی دیگری نیستم؟ مگر ارباب اغلب نمی‌گوید که انگار من رمال برای شاهزاده بودن به تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد دنیا آمده‌ام؟» به نظرش رسید که او باید پسر پادشاهی ناشناس باشد، و سرانجام تصمیم گرفت بی‌درنگ عازم سفر شود و مقام و منزلت شایسته‌ی خود را بیابد. او احساس می‌کرد که آن ردای باشکوه را پری مهربانی برایش فرستاده است، و مراقب بود که چنین هدیه گرانبهایی را نادیده نگیرد. تمام پس‌اندازش را جمع کرد و پنهان در تاریکی شب، دعا نویسی از دروازه‌های اسکندریه گذشت.

تفرش

شاهزاده جدید هر جا که می‌رفت کنجکاوی زیادی را برمی‌انگیزاند، زیرا لباس باشکوه و رفتار باشکوهش برای کسی که پیاده سفر می‌کرد چندان مناسب به نظر نمی‌رسید. اگر کسی سوالی می‌پرسید، او فقط با لحنی مرموز و مهم شیاطین پاسخ می‌داد که دلایل خودش را برای سوار نشدن دارد. با این فرشته حال، خیلی زود فهمید که پیاده‌روی او را مسخره می‌کند، بنابراین شیاطین بالاخره یک اسب پیر آرام و ثابت خرید که توانست آن دعانویس را دعا نویسی ارزان تهیه کند. روزی، هنگامی که او بر روی مروا (اسم اسب) قدم زنان می‌رفت، سوارکاری به او رسید و اجازه خواست تا به او بپیوندد تا هر دو سفر را با سخنان دلنشین خود جذاب کنند.

تازه وارد، جوانی خوش‌قیافه، بشاش و خوش‌قیافه بود که خیلی زود سر صحبت را باز کرد و سوالات زیادی پرسید. او به لاباکان گفت که نام خودش عمر است، برادرزاده‌ی الفی بیگ شیاطین است و برای انجام فرمانی که عمویش در بستر مرگ به او داده، سفر می‌کند. لاباکان در رازگویی‌هایش چندان صادق نبود، جادو سیاه اما تلویحاً گفت که او نیز از اشراف‌زادگان است و برای خوش‌گذرانی سفر می‌کند. دعانویس بیستون آن دو جوان به یکدیگر علاقه‌مند شدند و با هم به راه افتادند. تفرش در روز دوم سفرشان، لاباکان از عمر پرسید که چه دستوری باید اجرا کند و با کمال تعجب، این داستان را شنید.

الفی بیگ، پاشای قاهره، عمر را از دوران کودکی بزرگ کرده بود حاجت دعانویس تفرش گرفتن و این پسر هرگز والدین خود را نشناخته بود. الفی بیگ در بستر مرگ، عمر را نزد خود خواند و سپس به او گفت که او برادرزاده‌اش نیست.