دعانویس تایباد

دعانویس تایباد او رویش را برگرداند و نگاهم را برگرداند. سپس آهی کشید و گفت: “آه!” و چشمانش را با هر دو دست پوشاند، علوم غریبه اما پس از آن، یوشیو را در سکوت دنبال کرد، انگار طلسم که کار بهتری برای انجام دادن نداشت . “…” مرد نیز ساکت بود و برنگشت. همینطور که از راهروی پایینی عبور می‌کردند و به ورودی پشتی می‌رسیدند، زن بدون اینکه به طبقه‌ی خاکی برود، خداحافظی کرد: “خب، خداحافظ.” “…” یوشیو بدون اینکه حتی برگردد، در شیشه‌ای را باز کرد و شروع به دنبال کردن هیوهو و دیگران کرد، با این فکر که اگر زن هیچ

دعانویس : کاری نکند و او به این شکل آنجا را ترک کند، همه چیز تمام می‌شود. با این حال، جفت روحی او در مقابل دوستانش احساس شرمندگی می‌کرد و در عین حال، از اینکه زن نسبت به صبح امروز اینقدر تغییر کرده بود و اینقدر سرد رفتار می‌کرد، ناراضی بود. این شرم و نارضایتی باعث شد که او به عشقی که به نظر جادو شدن می‌رسید واقعی باشد، لعنت بفرستد، عشقی که فرشته با وجود تلاش‌های خودش دعا برای احتیاط، ناخودآگاه در آن گرفتار شده بود. با این جادو سیاه حال، با این فکر که “یک فاحشه حق ندارد عشق من را بپذیرد” خود

دعانویس تایباد

را بر مبنای مطالعات صورت گرفته در حوزه متافیزیک سنتی تسلی داد و از دروازه پشتی خارج شد. و همانطور که آنها در مورد اینکه کجا بروند و به کجا بروند، بحث پراکنده‌ای داشتند، شیکیشیما دعانویس مود از دروازه بیرون آمد و یوشیو را صدا زد: “تو – تو، برای یک لحظه.” او با خود فکر کرد: “همین است!” و اگرچه در درونش غرق در شادی بود، اما ساکت و عبوس برگشت. نور ماه از طلسم بیدهایی که در ، منعکس می‌شد و سایه‌ای غمگین و ملایم در زیر آنها می‌انداخت و چهره زنی که آنجا ایستاده بود و در کیمونوی کرپ یوزن خود می‌لرزید، دعانویس تایباد چنان رنگ‌پریده به نظر می‌رسید

که گویی برق رنگی به او زده است. شیکیشیما یوشیو را از داخل دروازه صدا زد و با التماس گفت: “چرا نمی‌روی و کمی خوش می‌گذرانی؟ – دوستت این همه راه جادو را آمده است.” یوشیو با تظاهر به بی‌تفاوتی گفت: «با این حال، به این خاطر است که تو با مردم مثل احمق‌ها رفتار می‌کنی.» «متاسفانه، کاری از دستم بر نمی‌آید.» « در واقع، چاره‌ای نداشتم – می‌دانستم، اما با این حال اتاق را تحویل دادم.» «واقعاً؟ – پس، واقعاً برمی‌گردی؟» زن خودش را کنار کشید. این به نظرم نشانه‌ای از بی‌اشتیاقی بود، دعانویس بنابراین احساس کردم باید بگویم:

«منظورت را می‌فهمم.» «پس، فکر می‌کنم داری می‌روی خانه‌ی هاناکو.» صدای زن رنجیده به نظر می‌رسید. هاناکو آشنای یوشیو بود که در تاکاساگو-رو کار می‌کرد.اینوگوچی (فنجان ساکی کوچک)چیوکو مبلغهیتاهی عمومیمتخصص خشم و غضبفانو متاسفانهمتاسفانه بنیقرمزیوزن چیریمنایوزن چیریمنبدنماهی سیم دریایی سبدکومو دنبال کردنتسو شاخه‌ها و برگ‌هاشیف بستهفوسا آبگذراوهر بار که شیکیشیما را اذیت می‌کرد، می‌گفت که آن دختر کسی است که بیشتر به او علاقه دارد. و شیکیشیما طلسم و تعویذ هر روز که وقت آزاد داشت، پیش معلم خیاطی‌اش می‌رفت و هاناکو را آنجا می‌دید و اغلب با او صحبت می‌کرد و برای یوشیو ابجد توضیح می‌داد که مذهب او از آن

نوع دخترهایی است که این شکلی و آن شکلی هستند. یوشیو با صدایی پر از احساس گفت: «بله، بله»، طلسم اما در واقع نمی‌خواست به خانه‌ی هاناکو برود. نه فقط هاناکو، بلکه فرشتگان از وقتی که شیکیشیما را شناخته بود، نمی‌خواست جای دیگری برود. هیوهو و بقیه با دیدن تردید یوشیو، از دروازه برگشتند و گفتند که شماره ملا مقصد خاصی در نظر ندارند، بنابراین اگر اشکالی ندارد، اینجا می‌مانند. دعانویس تایباد آمدن و دوباره بیرون آمدن کار سختی بود. «لطفاً این کار را بکنید. در غیر دعا این صورت، نمی‌توانم با رفقایم روبرو شوم.» یوشیو با درک حال و هوا پاسخ داد:

«بعد، برگردید.» هیوهو شیطانی و تسوروجیرو در جادو حالی که به طبقه بالا می‌رفتند، با زن فریاد زدند: «عقب، عقب». با این حال، یوشیو می‌توانست این را به عنوان تقلید صدای او تعبیر دعانویس درح کند. ابتدا همه به اتاق کوچک زنی که هیوهو هنگام آوردن یوشیو به اینجا خریده بود، هدایت شدند. در آنجا، شریک تسوروجیرو نیز مشخص شد دعا و در مجموع به یک مهمانی شیاطین نوشیدنی شش نفره تبدیل شد: سه مرد و سه زن. هیوهو احضار با صدای زرد صحبت می‌کرد. کیمیاگری تسوروجیرو با جادو کهن صدای بم، نانیوابوشی می‌خواند. هر یک از آن زنان نیز به خوبی اوضاع

را مدیریت ارواح می‌کردند. با این دعا نویسی حال، احساسات یوشیو نسبت فرشتگان به شیکیشیما عمیق‌تر از حد معمول بود و به نوعی، احساس می‌شد که دعوای فعلی شکافی بین آنها ایجاد کرده است. تبادل نظر حاجت گرفتن آنها به شیوه‌ای دوستانه انجام شد، تا حدودی به این دلیل که آنها مجبور بودند در مقابل زنان دیگر آبروی خود را حفظ کنند، اما وقتی صحبت می‌کردند، همیشه کمی دعانویس زهان اصطکاک وجود داشت. شاید برای اینکه اوضاع را آرام کند، هیوهو به صورت شیکیشیما خیره شد و سپس گفت: «واقعاً، وقتی از دعا نزدیک نگاه می‌کنی، واقعاً زیبایی.» شیکیشیما برای اولین بار لبخندی زد

و گفت: «بله، من زیبا هستم، زیباترین در شیطانی ساپورو.» دعانویس تایباد هیوهو با لحنی شیطنت‌آمیز گفت: «من زیباترین در ژاپن هستم. » تسوروجیرو گفت: «درسته، شیکیشیما، اما امشب یه مشکلی داری.» هیوهو اضافه کرد: «زیاد مشروب خوردی. از ظهر تا حالا همینطوره.» شیکیشیما با نگاهی تحقیرآمیز به یوشیو گفت: «به هر حال فقط شوچوئه.» اما سریع نگاهش را برگرداند. «مشتری‌هایی که التماس می‌کنند به خانه برویم، هر چقدر هم که بخواهیم، ​​به مشرکان نوشیدن ادامه موکل جن تعویذ می‌دهند و آنهایی که می‌گویند بمانیم، بدون اینکه بمانند، شروع به رفتن به خانه می‌کنند.» « اما اگر اینقدر سرزنده است، اشکالی ندارد؟» اینها

سخنان همراه تسوروجیرو بود. شیکیشیما با حالتی واضح گفت: « فکر نمی‌کنم همیشه اینقدر جالب باشد. کاش هر از گاهی یک مرد خوش‌قیافه از راه می‌رسید.» این‌ها کلمات زن هیوهو بود. هیوهو با لحنی تند گفت: «و تامورا هم همینطور، با اینکه تازه از ساخالین برگشته، از قبل خوش‌قیافه شده؟» تسوروجیرو اضافه کرد: « و او از قبل شروع به دعوا کرده است. گفتن چنین چیزهایی بی‌ادبی است، پس لطفا بس کن.» یوشیو اصلاً سرحال نبود، اما چون نمی‌خواست نارضایتی واقعی‌اش در چنین جایی دیده شود، از شیکیشیما خواست: «هی، پیرزن، یک آهنگ بخوان.» زن با لبخند گفت: «من خیلی

هم گنج نیستم.» یوشیو به عنوان عذرخواهی با تسوروجیرو آهنگی ناشیانه خواند، اما در واقع احساس سنگینی قلب داشت، بنابراین سعی کرد آن را با مستی بپوشاند. او گفت: «آه، من مستم.» دراز کشید ، هر دو حرز پایش را روی زانوهای شیکیشیما گذاشت و با دقت به زن خیره دعانویس ارسک شد. دعانویس تایباد «تو یک احمقی، نه؟» زن در حالی که به او خیره شده بود گفت: «به هر حال تو یک احمقی. اگر مستی، می‌توانی هر جا که می‌خواهی بروی.» هیوهو یوشیو و دیگران را وادار به ایستادن کرد. «این اتاق آخرین آرامگاه من در جهنم است.»

حالی که یوشیو توسط دست شیکیشیما به راهرو هدایت می‌شد، طنین‌انداز شد: « داری چیزی می‌گویی که حقیقت ندارد. » و حالا که برای اولین بار تنها بودند، به زن زیر چراغ راهرو خیره شد و فریاد زد: «احمق!» او سعی کرد با تمام قدرت فریاد بزند، اما فریادش خیلی محکم نبود. انرژی مثبت زن با نگاهی پریشان به او خیره شد، نماز خواندن اما سعی کرد در دعانویس آبیز سکوت آنجا را ترک کند. سپس، از اتاق کناری‌شان، مردی بالغ فریاد زد: «چی گفتی، لعنت!» و ناگهان بیرون پرید. آن دو وحشت‌زده شدند، اما زن دوباره به دنبال مرد رمال بیرون رفت. زن

دعانویس تایباد گفت: «من در مورد تو صحبت نمی‌کردم.» و دوباره او را در آغوش گرفت. پاهای مرد لرزان بود. یوشیو برای اولین بار پرسید: «چه اتفاقی افتاده؟» یک سوال معمولی. شیکیشیما با خنده گفت: «تو این کار را کردی، چون به من گفتی احمق.» او با خنده گفت: «واقعاً؟ باید می‌گفتم یک زن احمق.» زن در حالی که دست یوشیو را محکم گرفته روح این مقاله بر اساس اصول اخلاق در علوم غریبه یادآوری می‌شود که بود، گفت: «لازم نیست همچین چیزهایی بگویی – تو خیلی سریع مردم را احمق، بزدل و وحشی می‌نامی، اما من هم به همان اندازه بد دعانویس هستم، حالم بهم می‌خورد.» « این چیزیه که باید می‌گفتم.»

تایباد

نگاهش را به او دوخت و گفت: «پس بگو. » و دستش را رها کرد. کافر یوشیو این بار دستش را روی شانه‌ی زن گذاشت و گفت: «حتی من هم خجالت می‌کشم.» سپس با یک حرکت سریع و تند، وارد اتاقی شدم که به سبک غربی ساخته شده بود و از آن بیرون آمده بودم. میز ناهارخوری را به کناری بردم و به اتاقی رفتم که کف آن درست زیر چراغ برق قرار داشت.نادانمن نمی‌دانم اینوگوچی چیوکو آهنگ‌های فولکلور سنتی کافران بخت و شیطان اقبال خوبانجی سه «چند وقته اینجاست؟»

چای می‌نوشیدند پرسیدند. «از ظهر.» «از ظهر؟ پس این چیزی نیست که قبلاً گفتی.» «چرا که نه؟» «منظورت چیست؟ گفتی به مشتری دیگری اجازه دادی داخل شود چون من نیامدم، با اینکه منتظرم بودی، نه؟» یوشیو با گفتن این حرف، مکالمه‌ای را که تازه فرشتگان با زن در اتاق کافران هیوهو در مورد مشتری دعاگر دیگر داشته بود به یاد آورد و به شدت به او مشکوک کافر شد و فکر کرد که او برای خلاص شدن از این وضعیت دروغ گفته است. سپس زن سعی کرد توضیح دهد: «ممکن است این درست باشد.

دعانویس تایباد تا رسیدن شما می‌مانم، اما سید و حاجی فکر کردم منتظر شخص فرشتگان خوبی هستید، بنابراین فقط نوشیدم و تکان نخوردم.» «این هم احتمالاً دروغ است.» و صدای طبل‌های شامیسن دعانویس و آواز در اتاق زن سر و صدای شیطانی زیادی ایجاد می‌کند که واقعاً او را آزار می‌دهد.