دعانویس طرقبه

کنار آن رد می‌شد. صدای تق‌تق در یکی از اتاق‌های طبقه بالا دعا نویسی خیلی بلند نبود، اما شیطان خیلی منظم بود. شایعات محله ادعا می‌کردند که اغلب ناله‌هایی از زیرزمین‌ها می‌شنوند و بلافاصله پس از به صدا درآمدن ناقوس نیمه‌شب، نورهایی دعانویس طرقبه را می‌بینند که از یک پنجره به پنجره دیگر حرکت می‌کنند. گزارش شده است که ارواحی با لباس‌های سفید از پنجره‌ها بالا و پایین می‌پریدند و پچ‌پچ حاجت گرفتن می‌کردند؛ اما هیچ‌کدام از این داستان‌ها قابل بررسی نبودند. با این حال، صدای تق‌تق واقعیتی بود که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را انکار کند و مالک چندین تلاش بی‌فایده برای کشف علت آن طلسم انجام داد.

دعانویس : اتاق‌ها با آب مقدس پاشیده شدند. یک کاهن به ارواح شیطانی به طور رسمی دستور داد که از آنجا به دریای سرخ بروند. اما با وجود تمام کارهایی که از این طریق می‌توانست انجام شود، ضربات همچنان ادامه داشت. سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند سرانجام تصادف علت را کشف کرد و آرامش را به محله بازگرداند. مالک که نه تنها از نظر روحی، بلکه از نظر مالی نیز رنج می‌برد، ساختمان مشرکان را با قیمت بسیار کمی فروخته بود جفر تا از شر هرگونه مزاحمت آینده خلاص شود. مالک جدید دعا در اتاقی در طبقه اول ایستاده بود که صدای باز شدن در را با صدای قابل توجهی شنید و سپس بلافاصله، حدود پنج سانتی‌متر و نه بیشتر، باز جادوگر شد.

دعانویس طرقبه

او یک دقیقه بی‌حرکت ایستاد و تماشا کرد و همان اتفاق برای بار دوم و سوم تکرار شد. او با دقت در را بررسی کرد و تمام معما حل شد. چفت در شکسته بود، به طوری که نمی‌توانست بسته شود و عمدتاً روی لولای پایینی تاب می‌خورد. درست روبرو، پنجره‌ای بود که یک قاب شیشه‌ای آن شکسته بود؛ و وقتی باد به سمت خاصی می‌وزید، جریان هوا …هوا آنقدر شدید بود که در با دعانویس دعانویس قیدار شدت به پایین می‌کوبید. چون چفتی وجود نداشت، دوباره باز شد؛ و وقتی باد تازه‌ای وزید، دوباره به داخل کشیده شد. دعانویس طرقبه مالک جدید بدون فوت وقت، شیشه‌کار فرشتگان را خبر کرد و صداهای مرموز برای همیشه قطع شد.

طلسم خانه دوباره گچ‌کاری و رنگ‌آمیزی شد و متون کهن بار دیگر نام نیک از دست رفته‌اش را بازیافت. با این حال، دو یا سه سال طول کشید تا خانه کاملاً مورد توجه مردم قرار گیرد؛ و حتی در آن زمان، بسیاری از مردم، اگر احضار می‌توانستند از طریق خیابان دیگری به مقصد خود برسند، همیشه از عبور جادو شدن از ابجد آن اجتناب می‌کردند. داستان مشابهی توسط سر والتر اسکات در کتاب «نامه‌هایی درباره دیوشناسی و جادوگری» روایت شده است ، که قهرمان آن، مردی اصیل و متشخص و مشهور در دنیای سیاست بود. اندکی پس از آنکه او به مقام و املاک خود رسید، شایعه‌ای در میان خدمتکاران در مورد صدای عجیبی که شب‌ها در عمارت خانوادگی شنیده می‌شد و علت آن را کسی نمی‌توانست طلسم تشخیص دهد، پخش شد.

آن مرد تصمیم گرفت خودش آن را کشف کند و به همراه یکی از خدمتکاران که در خانواده پیر شده بود و مانند بقیه، چیزهای عجیبی در مورد شروع در زدن بلافاصله پس از جادو سیاه مرگ ارباب پیرش زمزمه می‌کرد، مراقب باشد. این دو نفر تا زمانی که صدا شنیده شد، مراقب دعانویس سطر جادو سیاه بودند دعانویس طرقبه و سرانجام آن را تا یک انبار کوچک ردیابی ارواح کردند که کافر به عنوان مکانی برای نگهداری آذوقه مختلف برای خانواده استفاده می‌شد و کلید آن را پیشخدمت پیر داشت. آنها وارد این مکان شدند و مدتی بدون شنیدن صداهایی جفت روحی که در آنجا ردیابی کرده بودند، ماندند.

دعانویس گتوند سرانجام صدا شنیده شد، اما بسیار کمتر از زمانی که دورتر بودند و تخیلاتشان هیجان‌زده‌تر بود. سپس آنها به راحتی علت را شیطانی کشف کردند. موشی که در یک تله قدیمی گیر افتاده بود، با تلاش برای فرار، باعث ایجاد سر و صدا شده فرشتگان بود، که در آن توانست دریچه تله زندان خود را تا ارتفاع مشخصی بالا ببرد، اما سپس مجبور شد آن را رها کند. صدای سقوط که در خانه کافران طنین‌انداز شده رمال بود، شایعات مرموزی را ایجاد کرده بود که اگر صاحبخانه تحقیق نمی‌کرد، به احتمال زیاد، آنقدر برای خانه بدنام می‌شد که هیچ خدمتکاری در آن ساکن نمی‌شد.

این ماجرا توسط آقایی که این اتفاق برایش افتاده بود، به سر والتر اسکات گفته شد. یک پرتره تمام قد با جادو ظاهری قرون وسطایی از یک پادشاه. سنت لوئیس. اما، به طور کلی، طلسمات خانه‌هایی که این ویژگی را به دست آورده‌اند، بیشتر مدیون شیطنت‌های مردان زنده بوده‌اند تا حوادثی از این دست. شش راهب، ترفند زیرکانه‌ای از این نوع را علیه آن پادشاه شایسته، لویی، به کار بردند، کسی که تقوایش دعا باعث شده بود در تاریخ کشورش لقب «قدیس» را به او بدهند. او پس از شنیدن مدح گرم راهب اعتراف‌کننده‌اش از خوبی و دانش راهبان فرقه سنت برونو، آرزوی خود را برای تأسیس اجتماعی از آنها در نزدیکی پاریس ابراز کرد.

برنارد دلا تور، رئیس، شش نفر از برادران را فرستاد و پادشاه خانه‌ای زیبا در روستای شانتیلی به آنها داد تا در آن زندگی فرشتگان کنند. اتفاقاً از پنجره‌هایشان منظره‌ای بسیار زیبا از کاخ باستانی ووورت داشتند که توسط شاه دعانویس باغ ملک رابرت برای اقامتگاه سلطنتی ساخته شده بود، دعانویس طرقبه اما سال‌ها متروکه مانده بود. راهبان شایسته فکر می‌کردند که این کاخ کاملاً مناسب آنهاست؛ اما فروتنی آنها آنقدر زیاد بود که خجالت می‌کشیدند از پادشاه درخواست کنند که آن را به طور کامل به آنها بدهد. این مشکل قابل حل نبود و راهبان نبوغ خود را صرف کشف نقشه دیگری کردند. کاخ ووورت هرگز تحت هیچ گونه اتهامی به شخصیت خود قرار نگرفته بود تا اینکه آنها همسایه اجنه غیر مسلمان آن شدند.

اما به شیاطین هر حال، تقریباً بلافاصله پس از آن، شروع به بدنام شدن کرد. شب‌ها جیغ‌های ترسناکی از آن شنیده می‌شد؛ نورهای آبی، قرمز و سبز ناگهان از پنجره‌ها سوسو می‌زدند و ناگهان ناپدید می‌شدند؛ صدای به هم خوردن زنجیرها و زوزه افرادی که درد رمل زیادی داشتند، شنیده می‌شد. این آشوب‌ها چندین ماه ادامه یافت، و وحشت بزرگی را در سراسر کشور و حتی در دل پادشاه پارسا لویی ایجاد کرد، که در پاریس، تمام شایعات مرتباً با انبوهی از اطلاعات اضافی که در طول مسیر جمع می‌شدند، به او منتقل می‌شد. سرانجام، شبحی بزرگ، ملبس به لباسی سبز نخودی، با ریشی بلند و سفید و دمی مار، نیمه‌شب‌ها مرتباً در پنجره اصلی کاخ مستقر می‌شد و با ترس زوزه می‌کشید و مشت‌هایش را به سمت مسافران کافران پیشینه تاریخی تکان جادو کهن می‌داد.

شش راهب شانتیلی، که همه این وقایع به درستی موکل جن برایشان تعریف شده بود، شیاطین از اینکه شیطان چنین شیطنت‌هایی را درست روبروی محل سکونتشان انجام می‌دهد، بسیار خشمگین بودند و به مأمورانی که توسط سنت لویی برای بررسی موضوع فرستاده دعانویس طرقبه شده بودند، اشاره کردند که اگر به آنها اجازه داده شود در کاخ ساکن شوند، خیلی زود ارواح شیطانی را از آنجا بیرون خواهند کرد. پادشاه کاملاً مجذوب پارسایی آنها جادو سیاه شد و به آنها ابراز کرد که چقدر از بی‌طرفی آنها سپاسگزار است. طرقبه سندی فوراً تنظیم شد، نشان سلطنتی به آن الصاق گردید و کاخ ووورت به مالکیت راهبان سنت برونو درآمد.

سند مربوط به سال ۱۲۵۹ است. ناآرامی‌ها پایان یافت.بلافاصله، نورها ناپدید شدند و روح سبز (به گفته راهبان) برای همیشه در زیر امواج دریای سرخ آرام گرفت. 41 در سال ۱۵۸۰، شخصی به نام کافران ژیل جادو بلاکر خانه‌ای را در حومه تور اجاره کرد، اما از معامله‌اش با صاحبخانه، پیتر پیکه، پشیمان شد و تلاش کرد عبادت کردن تا او را متقاعد به لغو قرارداد کند. با این حال، پیتر از مستاجر و شرایط او راضی بود و به هیچ دعانویس میرآباد مصالحه‌ای گوش نمی‌داد. کمی بعد، همزاد شایعه‌ای در سراسر تور پخش شد مبنی بر اینکه خانه ژیل بلاکر جن‌زده است. دعا خود ژیل ادعا کرد که واقعاً معتقد است خانه‌اش محل رفت و آمد همه جادوگران و ارواح شیطانی فرانسه است.

طرقبه

سر و صدایی که آنها ایجاد می‌کردند وحشتناک بود و کاملاً مانع از خوابیدن او می‌شد. آنها به دیوار می‌کوبیدند، در دودکش‌ها زوزه می‌کشیدند، شیشه پنجره‌اش را می‌شکستند، قابلمه‌ها و طلسم ماهیتابه‌هایش را در سراسر آشپزخانه‌اش پخش می‌کردند و صندلی‌ها و میزهایش را در دعانویس حمیدیه تمام طول شب به رقص و پایکوبی می‌گذاشتند. جمعیت زیادی دور خانه جمع شده بودند تا صداهای مرموز را بشنوند: و مشاهده شد که آجرها از دیوار جدا می‌شوند و روی سر روح کسانی که قبل از بیرون آمدن صبح، دعای پدرخوانده خود را نگفته بودند، به خیابان‌ها می‌ریزند. پس از مدتی که این اتفاقات ادامه یافت، ژیل بلاکر شکایت خود را به دادگاه مدنی تور تغییرات فرهنگی بر چگونگی درک شیوه‌های طلسم تأثیر می‌گذارند ارائه داد و پیتر پیکه احضار شد تا دلیلی برای عدم لغو اجاره ارائه دهد.

پیتر بیچاره نتوانست هیچ دفاعی ارائه دهد و دادگاه به دعانویس اتفاق آرا موافقت کرد که هیچ اجاره‌ای تحت چنین شرایطی نمی‌تواند معتبر باشد و بر این اساس آن را لغو کرد و مالک بدشانس را به تمام هزینه‌های دعوی محکوم کرد. پیتر به پارلمان پاریس مراجعه کرد و پس از بررسی طولانی، پارلمان اجاره را تأیید کرد. قاضی گفت: «نه، زیرا به طور کامل و رضایت‌بخش ثابت نشده است که خانه توسط ارواح شیطانی دچار مشکل شده است، طرقبه بلکه یک روند غیررسمی در روند دادرسی دادگاه مدنی دعانویس خرمدره تور وجود داشته است که تصمیم آن را باطل و بی‌اثر کرده است.» در سال ۱۵۹۵، پرونده مشابهی در جادو سیاه پارلمان بوردو در فرشتگان رابطه دعا نویسی با خانه‌ای در آن شهر که به شدت فرشتگان توسط ارواح شیطانی آزار دیده بود، مطرح شد.

پارلمان چند روحانی را برای بررسی و گزارش به دعانویس طرقبه آنها منصوب کرد و با توجه به گزارش مثبت آنها مبنی بر اینکه خانه جن‌زده است.