دعانویس تم شولی

دعانویس تم شولی بشنود – یا تو. صلیب طلایی برایم مهم نیست. فقط معنایش مهم است شیاطین – یک جورهایی. من گذاشتم گری برادرت، ویل، را نجات دهد، چون می‌دانستم که باید بیشتر بماند – من می‌دانستم که آن بچه قوی نیست – همین. من می‌توانم به همان راحتی که از آتش عبور می‌کنم، از آب هم دعانویس عبور کنم – اگر به این موضوع مربوط باشد، آسان‌تر است.» روی با لحنی شکسته گفت: «سعی نکن حرف بزنی، تام.» «اما من حتی به تو هم نمی‌گویم، روی، چون – چون اگر خودش می‌فهمید، فکر نمی‌کرد منصفانه باشد – و قبول شیاطین نمی‌کرد. او این جور آدمی است، روی.» روی گفت: «بله، من می‌دانم دعا او چه جور آدمی است.» «به هر حال، الان دیگه مهم نیست.

دعانویس : می‌بینی که کلبه‌ی قهرمان سوخت. یه نفر طلسم ممکنه… حتی ممکنه صلیب رو از دست بده. این سه هفته‌ست که مهمه… می‌بینی؟» روی گفت: «بله، می‌بینم.» «و فردا می‌خواهم با تو شیاطین برگردم.»۲۰۹رفقای گود ترن – و آقای تمپل را ببینم. می‌خواهم از او بپرسم که آیا آن بچه می‌تواند تا کریسمس پیش جب بماند. بعد برمی‌گردم بالا برای اردو. روی، اخیراً خیلی در مورد سفرمان به گود ترن فکر کرده‌ام . «بله، من هم همینطور، تام. اما الان حرف نزن. دکتر نمی‌خواهد حرف بزنی.» تام بعد از چند دقیقه گفت: «باید هری استنتون را پیدا کنیم.» «بله،» روی گفت. صدای سریع و تیزی در فضا پیچید.

دعانویس تم شولی

چند ثانیه سکوت مرگباری به دنبالش آمد. سپس صدای ضعیف‌تر افتادن شاخه‌ای در جنگل آرام. دوباره سکوت. سکوتی پرتنش و شوم. سپس صدای بهم خوردن شاخ و برگ درختان و دویدن کسی. وستی مارتین مکثی کرد، تمام اعصابش به هم ریخته بود. عجیب بود که پسری که تفنگش را روی شانه‌اش حمل می‌کرد، پس دعانویس برای ثروتمند شدن از اولین صدای تکان‌دهنده‌ی شلیک گلوله، نوعی ترس و وحشت را شیطان تجربه کند. او بارها صدای تفنگ خودش را شنیده بود، اما هرگز جایی که می‌توانست آسیبی برساند، نشنیده بود. دعانویس تم شولی هرگز در اعماق جنگل. او حالا برای آماده بودن برای خطر، دستش را به مقدس سمت تفنگش دراز نکرده بود؛ عجیب اینکه از لمس آن می‌ترسید.

در عوض، او کاملاً بی‌حرکت ایستاد و به اطراف نگاه کرد. هر اتفاقی که افتاده بود، حتماً خیلی نزدیک به او بوده است. بدون اینکه تکان بخورد، چون در واقع فعلاً نمی‌توانست یک قدم هم بردارد، برگ بزرگی را دید که سوراخی رمال از وسط آن می‌گذشت. و این سوراخ در فاصله‌ی کمتر از سه متر آویزان بود. از اینکه فهمید گلوله‌ی تیزی که آن سوراخ کوچک را ایجاد کرده بود، می‌توانست به راحتی زندگی جوانش را نابود کند، به خود لرزید. او مکث کرد، گوش داد، قلبش در سینه‌اش بود. دعانویس کوهنجان کسی فرار کرده بود. توسل آیا فراری او را دیده بود؟ و فراری فرشتگان چه کرده بود که با مشرکان دیدن یا شنیدن صدای حضور یک انسان باید فرار می‌کرد؟ ناگهان جادو به ذهن وستی رسید که شلیک دوم ممکن است او کیمیاگری را زمین‌گیر کند.

چه می‌شد اگر فراری، یک قاتل، آیین‌های نمادین در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند در فاصله‌ای پنهان شده بود و سعی می‌کرد یک قتل را با قتل دیگری پنهان کند؟ وستی تماس گرفت و صدایش در سکوت جنگل برایش عجیب به نظر می‌رسید. «شلیک نکن!» این کار به تیرانداز نامرئی هشدار می‌داد، مگر اینکه در واقع هدف او شلیک کردن – کشتن – بوده فرشتگان باشد. هیچ صدایی، جادوگر هیچ صدای پاسخی، هیچ صدای پایی از دوردست به گوش نمی‌رسید؛ هیچ چیز جز آواز شاد یک جیرجیرک در همان نزدیکی شیطانی به گوش نمی‌رسید. وستی در حالی که به راست و چپ نگاه می‌کرد، چند قدم در جنگل تاریک و باوقار پیش رفت…

فصل دوم وعده وستی مارتین یک پیشاهنگ درجه یک بود. او عضو کافر گروه اول بریجبورو در بریجبورو، جادو کهن نیوجرسی بود. مذهب با وجود اینکه پسر جدی‌ای بود، به گشت روباه نقره‌ای تعلق داشت که ریاست آن را روی بلیکلی بر عهده داشت. به گفته پی-وی هریس از گروه گشت کلاغ‌ها، جادو سیاه وستی تنها روباه نقره‌ای دعا دعانویس خواجه جمالی بود که دیوانه نبود. با این حال، از یک جهت دیوانه بود؛ او دیوانه رفتن به غرب بود. او حتی صد انرژی مثبت دلار برای یک سفر برنامه‌ریزی شده به پارک ملی یلوستون پس‌انداز کرده بود. دعانویس تم شولی او دقیقاً نمی‌دانست چه زمانی یا چگونه می‌تواند این سفر را به تنهایی انجام دهد، اما آدم برای انواع کارهای برنامه‌ریزی نشده «پس‌انداز» می‌کند.

تا به امروز، وستی فقط صد کافران دلار و رویای رفتن به آنجا را داشت. وقتی صد دلار دیگر پس‌انداز می‌کرد، شروع به برنامه‌ریزی می‌کرد. پدر وستی به او گفته بود: «بهت می‌گم چیکار کنی. می‌ری خونه‌ی عمو دیک و تابستون رو می‌گذرونی و کمک می‌کنی. می‌دونی عمو دیک بهت چی گفت؛ هر تابستونی که باشه، خوشحال می‌شه که تو تو مزرعه کمک کنی و خوشحال می‌شه که هفته‌ای یه عالمه دعانویس مزایجان پول بهت بده. اینم یه شانس دیگه، پسرم. تو کمپ تمپل نمی‌تونی هیچ شیطانی پولی دربیاری. «پیشنهاد من این است که تابستان امسال از کمپ تمپل صرف نظر ارواح کنی و به جادو سیاه مزرعه بروی.

تا تابستان آینده شاید به اندازه کافی برای رفتن به غرب داشته باشی، و من هم به تو فرشتگان کمک می‌کنم.» او با لحنی جدی اضافه کرد. «حتی ممکن است خودم با تو بیایم و نگاهی به آن آبفشان‌ها یا هر اسم دیگری که رویشان می‌گذارند بیندازم. من هم کمی دوست دارم دعانویس خودم یک خرس گریزلی را دعا نویسی از نزدیک ببینم.» وستی گفت: «ای وای!» پدرش گفت: «کاش دعانویس رستمکلا من هم بودم.» وستی با تردید گفت: «خب، فکر کنم این کار را بکنم.» او از اردوگاه تمپل و گروه خوشش می‌آمد، و طرح مستقلی که پدرش پیشنهاد داده بود، بدون پشیمانی‌های مداوم قابل بررسی نبود.

با حسرت گفت: «یه طلسم جورایی مثل کمپینگ می‌مونه. می‌تونم وسایل آشپزی و تفنگم رو ببرم…» آقای مارتین با همان لحن صمیمانه‌ای که موقع صحبت با وستی داشت، دعانویس تم شولی گفت: «فکر نمی‌کنم اگر جای تو بودم تفنگ دعانویس رستم‌آباد را برمی‌داشتم.» وستی با کمی تعجب و ناامیدی گفت: «جیمینی‌ها، دوست ندارم اینو خونه بذارم.» آقای مارتین گفت: «خب، شما آنجا کار خواهید کرد و وقت زیادی برای علوم غریبه استفاده از آن نخواهید داشت.» وستی احساس کرد که این دلیل واقعی پدرش برای مخالفت با تفنگ نبود. پسر به یاد آورد که پدرش وقتی برای اولین بار پیشنهاد خرید تفنگ اعمال صالح به او داده شد، بیش از حد بی‌میل نبود.

آقای مارتین تفنگ دوست نداشت. او، مانند چندین میلیون نفر دیگر، مشاهده کرده بود کافران که همیشه تفنگی که پر نیست، مردم را می‌کشد. خرید تفنگِ مورد علاقه، مسئله را حل نکرده بود. تفنگ هیچ آسیبی نرسانده بود، مشکل همین بود؛ حتی دین ترس‌های آزاردهنده‌ی آقای مارتین را هم از بین نبرده رمل بود. وستی آنقدر رک و راست دعانویس بود که منظور واقعی پدرش را گرفت و سید و حاجی منظوری را که به او داده شده بود نادیده گرفت. این موضوع پدرش را کمی آزرده خاطر کرد، اما با این حال، او این رک بودن وستی را دوست دعا نویس داشت. وستی گفت: «اوه، آنجا وقت کافی برای استفاده از آن وجود خواهد دعانویس خوزی داشت.

تم شولی و اگر وقت نبود، پس نمی‌توانستم از آن استفاده کنم، همین. برداشتنش ضرری ندارد. به تو قول داده‌ام که هرگز به چیزی جز اهداف شلیک نکنم و هرگز هم نکرده‌ام.» «می‌دانم که این کار را نکرده‌ای، اما آن بالا، خب، کلی از…» وستی با صراحت گفت: «فقط شیاطین یه چیز اون بالا هست که دارم بهش فکر می‌کنم، و اون طرف انبار بزرگه که می‌تونم یه هدف بذارم. باور کن، این تنها جادو جادو چیزیه که می‌خوام بهش شلیک کنم. و دو تا چشم جادو سیاه هم تو سرم دارم که ببینم کسی اون اطراف هست که ممکنه بهش شلیک بشه یا نه.

تم شولی

اون انبار بزرگ و قرمز مثل… خب، درست مثل یه ساختمون وسط صحرای بزرگه. نمی‌فهمم جفر چرا هنوز داری نگران میشی.» آقای مارتین پرسید: «از کجا می‌دونی پشت هدف چیه؟ از کجا می‌دونی کی توی انباره؟» وستی گفت: «اگر فقط بهت بگم که مراقب خواهم بود، فکر می‌کنم کافی باشه.» آقای مارتین با صمیمیت گفت: «خب، همینطور است.» «و دوباره بهت قول میدم تا مطمئن باشی.» آقای مارتین گفت: «پسرم، دیگر نمی‌خواهم به تو قول بدهم که جز به هدف شلیک نکنی. یک ماه پیش به من قول دادی و دیگر بس است. اما می‌خواهم دوباره به من قول بدهی که مراقب خواهی بود.

فهمیدی؟» «پدر، بهت می‌گم چیکار کنم. اول مطمئن می‌شم کسی تو انبار نیست. بعد درهای انبار رو قفل می‌کنم. بعد یه ورق آهن بزرگ که اونجا دیدم رو برمی‌دارم و جادو شدن به دیوار انبار آویزون می‌کنم. بعد هدف رو به اون می‌چسبونم، می‌بینی؟ هیچ گلوله‌ای نمی‌تونه از اون آهن رد بشه و اون تقریباً، اوه، پنج برابر بزرگتر از هدفه.» آقای مارتین پرسید: «فرض کنید شیطانی تیرتان وحشی شود و به آن تخته‌های قدیمی و بی‌کیفیت آن طرف لبه‌ی ورق آهنی بخورد؟» اعمال مربوط به جادو وستی خندید و گفت: «شب بخیر، تو یه جیغ واقعی هستی!» آقای مارتین، طبق معمول، مجذوب خوش‌خلقی صادقانه و سالم پسرش شد.

دعانویس تم شولی وستی خندید و گفت: «فکر می‌کنم فکر می‌کنی ممکن است در جهت اشتباه شلیک کنم و به یکی از آن خرس‌های گریزلی در پارک یلوستون بزنم. دعاگر خب، ایمنی حرف اول را می‌زند، اسم تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد میانی‌ات هم همین است.» آقای مارتین گفت: «خب، تو برو خونه‌ی عمو دیک و تفنگت رو به سمت غرب نشونه نگیر، و شاید بتونیم مادرت رو راضی کنیم که سال دیگه بریم یلوستون.» وستی کافر پرسید: «و یه قولی بهم میدی ؟» «خب، چیه؟» دعا نویسی «اینکه نگران نخواهی شد؟» فصل سوم جدایی مزرعه‌ای که وستی یکی از دلپذیرترین تابستان‌های زندگی‌اش را در آن گذراند.