دعانویس رستمکلا

آدم اینقدر خسته نبود – و کاش همه تقصیرها گردن من نبود…» صدایش شکست. هارکنس به سمت او رفت، دستش را دور او انداخت و او را به سمت خود کشید. «اینجا را ببین. من از هر دوی شما بزرگترم. تقریباً می‌توانم پدر شما باشم، دعانویس رستمکلا بنابراین باید از دستورات من اطاعت کنی. من در عروسی شما ساقدوش خواهم بود، دیوید، مال شما و هستر. هیچ کس را نمی‌توان سرزنش کرد. هیچ چیز جز کافران مه اما خودمان را هم گول نزنیم. ما طلسم اینجا ساعت پنج و نیم صبح، کیلومترها دور کافران از هر کمکی، بدون راه خروجی، بدون تلفن، و دو ژاپنی لعنتی که از ما قوی‌ترند، در قدرت مردی که به دیوانگی دعا نویسی کافر یک کلاهدوز و به خونخواری یک ببر است، محبوس شده‌ایم.» «همه چیز درست میشه، بهت میگم.

دعانویس : میدونم. با تمام وجودم حسش می‌کنم. اما باید تو این بیست دقیقه – که الان فقط هفده دقیقه‌شه – جوری رفتار کنیم که انگار قرار نیست درست بشه. نقشه کشیدن برای ما فایده‌ای نداره. باید همین الان که دیدیم شیطان پیر چی تو آستینش داره یه کاری بکنیم…» در ضمن، همانطور که گفتم، از این دقایق بهترین استفاده را جادو سیاه ببر.» دستش را دراز کرد و هستر را به داخل کشید. «به شما می‌گویم که عاشق هر دوی شما هستم. فقط جادو یک روز است که شما را می‌شناسم، اما شما را طوری دوست دارم که قبلاً هرگز کسی را دعا در زندگی‌ام دوست نداشته‌ام.

دعانویس رستمکلا

من شما را به عنوان پدر و برادر و رفیق دوست دارم. این بهترین اتفاقی است که در تمام زندگی‌ام برای من افتاده است.» هر سه، تن به تن، ایستاده بودند و از میان میله‌های حرز طلاکاری شده به آسمان، به رنگ خاکستری نقره‌ای و پوشیده از سایه‌های متغیر، نگاه می‌کردند. او ادامه داد: «بالاخره، اگر شانس با ما یار نباشد و قرار باشد حدود یک ساعت دیگر بمیریم، پس چیست؟ این فقط چیزی دعانویس رامشیر است که میلیون‌ها شیطانی نفر در جنگ و در شرایط بسیار وحشتناک‌تر از آن از سر گذرانده‌اند. من به تخیل بدترین بخش آن فکر می‌کنم، و پیشنهاد می‌کنم به این فکر نکنیم رستمکلا که وقتی این زمان تمام شود چه اتفاقی می‌افتد – چه خوب پیش برود چه بد – این بیست دقیقه را با هر فکر خوبی که داریم پر می‌کنیم، به هر چیز خوبی که می‌شناسیم، و به هر چیز کافران زیبایی، و هر چیز

خوبی که گزارش خوبی دارد فکر می‌کنیم.» دانبار گفت: «تمام دعایم این است دعانویس رستمکلا که قبل از خداحافظی، یک حمله‌ی آخر به آن دیوانه داشته باشم. او می‌تواند صد تا ژاپنی دور و برش باشد، اما من بالاخره یک جوری گیرش می‌اندازم. هارکنس، تو یک آجری. روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند من تو را وارد این ماجرا کردم. حق نداشتم، اما عذرخواهی هم نمی‌کنم. ما اینجاییم. کار تمام است، و اگر آن مه گندیده نبود… اما حق با توست، هارکنس. به تمام چیزهای آزاردهنده‌ای که می‌شناسیم فکر خواهیم کرد. برای من به اندازه‌ی کافی ساده است. چون ابتدا و وسط و انتهای آن هستر است. اول هستر و دوم هستر و همیشه هستر.» به او نگاه نکرد، بلکه از پنجره به بیرون خیره شد.

«خدای من، خورشید داره میاد. خیلی وقته که همین اطرافه. تقریباً ده دقیقه دیگه به ​​پنجره می‌خوره. انگار یه جورایی احمقانه‌ست که اینجا وایسیم و طلسم بی‌خیالش بشیم.» او قدمی به جلو برداشت و میله‌ها را دعانویس خرمدره لمس کرد. «ساعت‌ها طول می‌کشد تا از آن عبور کنی، و بعد صدها فوت سقوط می‌کنی. نه، تقریباً حق با توست، هارکنس. اینجا کاری دعانویس دعانویس نمی‌شود کرد جز اینکه تا حد امکان با آبرو خداحافظی کنی.» آهی کشید. «نمی‌خواستم الان بی‌خیالش بشم، اما خب، اینم یه اتفاقه، ممکنه برای هر کسی پیش بیاد. یه نفر می‌تونه به قدرت یه اسب باشه، یادش دعا بره جورابش رو عوض کنه و فرداش کارش تمومه.

به هر حال این از ذات‌الریه بهتره! با این حال نمی‌تونم جلوی این حس رو بگیرم که همین الان که اون رو اینجا تنها داشتیم، فرصتمون رو از دست دادیم…» هارکنس گفت: جادو سیاه «نه، داشتم نگاهش می‌کردم. این چیزی بود که می‌خواست، اینکه ما به سمتش برویم. مطمئنم که ژاپنی‌ها را طلسمات جایی دم دعانویس قیدار دست داشت و فکر می‌کنم می‌خواست جلوی هستر به ما آسیب بزند. اما مغزش عجیب کار سید و حاجی می‌کند. برای خودش یک جور کتاب قانون نوشته است. اگر ما فلان قدم را برداریم، او فلان قدم دیگر را برمی‌دارد. دعانویس رستمکلا یک فرشتگان جور حس عدالت دیوانه‌وار. او همه چیز را دقیقه به دقیقه محاسبه کرده است.

نیمی از لذتش برنامه‌ریزی آن بوده، و بعد کندی عمدی‌اش، تماشای ما، محاسبه اینکه چه کار خواهیم کرد. واقعاً مثل گربه‌ای است که موش دارد. هیچ چیز مثل مغز یک دیوانه برای تفکر عمدی و متوالی وجود ندارد.» هستر حرفش را قطع کرد: کافر «داریم وقت تلف می‌کنیم. من می‌دانم – من هم مثل تو حس می‌کنم – که همه چیز درست می‌شود، اما هر طور که او با تو شکست بخورد، می‌تواند مرا نماز خواندن به جایی ببرد، و بنابراین خیلی محتمل است که دیگر هیچ‌کدام از شما را تا مدتی نبینم. و اگر اینطور است – اگر اینطور است، فقط می‌خواهم شماره ملا بگویم که شما برای من بهترین مردان دنیا بوده‌اید.» «و می‌خواهم بدانی که هر اتفاقی که الان برای من بیفتد – بله، هر چه که باشد – نمی‌تواند به بدی دیروز باشد.

دیگر هرگز نمی‌توانم به اندازه‌ی حالا که شما دو نفر را می‌شناسم، به اندازه‌ی امشب، ناراضی باشم.» «دیوید، تا وقتی که دعا آقای هارکنس به من نشان نداد، نمی‌دانستم چه احساسی نسبت به تو دارم. من در تمام این سال‌ها خیلی خودخواه بوده‌ام، و گمان می‌کنم که همچنان خودخواه خواهم ماند، چون آدم رمال در یک دقیقه همه چیز شیطانی را عوض نمی‌کند، اما حداقل من ارواح دو تا شیطان از فرشتگان بهترین دوستانی را که یک زن گشایش تا به حال داشته، دارم.» دانبار رو به هستر کرد و گفت: «هِستر، اگر از دعانویس تم شولی این مخمصه خلاص شویم و تو بتوانی از شر آن مرد رستمکلا خلاص طلسم شوی – جادو این را از تو می‌پرسم، همانطور که شیاطین ده جادو سال گذشته هر هفته از تو پرسیده‌ام – با من ازدواج می‌کنی؟» گفت: «بله.» اما برای لحظه‌ای رو به هارکنس کرد.

او از میان میله‌ها به آسمان نگاه می‌کرد، جایی روح که مه حالا خیلی کم‌رنگ، مثل دود رنگی آتش دوردست، بالا می‌رفت. دستش را روی شانه‌ی او گذاشت و دست دیگرش دعانویس رستمکلا را در دست دانبار نگه داشت. «نمی‌دانم چرا احضار گفتی از ما خیلی بزرگتری. اینطور نیست. قول می‌دهی همیشه دوست هر دوی ما باشی؟» «بله.» گفت. چیزی با تمسخر در مغزش تکرار می‌شد: «این کاری که من می‌کنم خیلی بهتره…» او زد زیر خنده. طوطی از خواب پرید، سرش را بالا گرفت و جیغ زد. گفت: «هر دوی شما قرن‌ها از من جوان‌تر هستید.» «من پیر به دنیا آمدم. من با آواز پیرمرد اروپا در گوش‌هایم به دنیا آمدم.

من با میراث دعانویس فرهنگ قرضی به دنیا آمدم. هدایایی که پری‌ها در گهواره‌ام به من دادند عبارت بودند از «داوود» میکائیل عبادت کردن آنجلو، «مزرعه طلا» رامبراند، «معابد پاستوم» «شام آخر» داوینچی، «بروگل‌ها» در وین، منظره‌ی یونگفراو جادو از مورن، کانال بزرگ در سپیده دم، دعانویس حمیدیه چاپ‌های هوگارت و پنج‌گانه مایسترسینگر . بله، هدایا کاملاً روی فرشته هم انباشته شده بودند. اما درست زمانی که همه آنها بر من باریدند، پری شرور وارد شد و گفت که باید همه آنها را داشته باشم – به شرطی که به جادو آنها دست نزنم! دعانویس رستمکلا هرگز دست نزن طلسم – هرگز. حداقل می‌دانستم که آنها آنجا هستند، حداقل زانو زده‌ام، اما – تا دیشب – تا دیشب…» او ناگهان صورت هستر را بین دو دستش گرفت، پیشانی، چشم‌ها و دهانش را بوسید: «نمی‌دانم ربع ساعت دیگر چه اتفاقی قرار است بیفتد.

رستمکلا

دوست ندارم فکر کنم. راستش را بخواهی، حسابی کلافه‌ام. اما دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم. مثل عمویی که می‌شناسی یا حداقل مثل یک برادر. کبریتی برداشتی و این آتشدان قدیمی را که مدت‌ها خشک و غبارآلود دعا بوده، آتش زدی، و حالا روشن شده – چه آتش زیبایی!» او با لبخندی از هر دوی آنها جدا شد که ناگهان او را جوان نشان داد، چون آنها هرگز او را ندیده بودند: «من در فرشتگان شهر رقصیده‌ام، از صخره‌ها بالا رفته‌ام. با شیطان روبرو شده‌ام. عاشق شده‌ام، و بالاخره همزاد می‌دانم که چنان عطشی برای زیبایی در روحم هست که باید بی‌وقفه و بی‌وقفه ادامه داشته توسل باشد.

چرا باید آنجا باشد؟ پدر و مادرم نداشتند، خواهرانم نداشتند، هیچ‌کس سعی اجنه غیر مسلمان نکرد آن را به من بدهد. تا دیشب هیچ کاری با دعانویس رستمکلا آن نکرده بودم، اما حالا که به آن نیاز داشتم، به کمکم آمده است. بالاخره زندگی را لمس کرده‌ام. زنده‌ام. دیگر هرگز نمی‌توانم بمیرم!» نمادگرایی طلسم اغلب وابسته به متن است طوطی بارها و بارها جیغ می‌کشید و با بال‌هایش به علوم غریبه قفس می‌کوبید. رستمکلا «هِستِر، هرگز شجاعتت را از دست نده. به یاد داشته باش که او نمی‌تواند به تو دست بزند، که هیچ‌کس نمی‌تواند به تو دست بزند. تو معشوقه‌ی جاودانه‌ی خودت هستی.» ساعت لاکی قرمز زنگ یک ربع را زد و در همان لحظه خورشید به پنجره خورد.

دیدن اینکه چگونه آن اتاق با بتکده‌های رنگی، معبد خارق‌العاده، صندلی‌های طلاکاری شده و فرش بنفش، فوراً به زرق و برق تبدیل شد، عجیب بود. گرد و غبار روی نردبان خورشید شناور بود: آبی آسمان صبح شیاطین زود مانند بال پرنده‌ای کم‌رنگ شده بود. خورشید اتاق را غرق در نور خود کرد و همه را در خود پیشینه تاریخی فرو برد. دانبار گفت: «بیایید بنشینیم.» و سه تا از صندلی‌های طلایی را به وسط اتاق، جایی دعا نویسی که خورشید درخشان‌تر می‌تابید، کشید. «فکر می‌کنم.