دعانویس توره

می‌کنند.» «حق با توست، دخترم. وقتی نفسی در آسمان‌ها نیست، برگ‌های سپیدار هنوز حرف می‌زنند.» دخترک پرسید: «مادربزرگ، آیا داستانی در مورد درخت صنوبر طلسم نویس وجود دارد؟ اگر داستانی هست، آن را برای دعانویس من تعریف می‌کنی؟» پیرزن پاسخ داد: «بله دخترم، داستانی در مورد درخت دعانویس توره صنوبر وجود دارد که شنیدن آن برایت خوب است.» مادربزرگ سبدش را روی زانوهایش گذاشت و به بافتن ادامه داد و داستان را برایش تعریف کرد: «ماه‌ها پیش، جوانی بود [ 84]جنگجوی تنها در کلبه پدرش بود و با خود گفت: «دنبال دوشیزه‌ای برای ازدواج می‌گردم و کلبه‌ای برای خودم آماده می‌کنم.» «بنابراین او دختران روستا را زیر نظر گرفت و دو خواهر را یافت که آنقدر فروتن، مهربان و خوب به نظر می‌رسیدند که نمی‌دانست کدام یک را انتخاب کند.» «وقتی به خانه پدرشان رفت، هر دو با مهربانی با او رفتار کردند.

دعانویس : به او خوشامد گفتند، به رویش لبخند زدند علوم غریبه و غذا آماده کردند و جلویش گذاشتند. هر دو می‌توانستند سبدهای زیبایی برای خانه ببافند و با قلم‌پرها گلدوزی‌های نفیسی انجام دهند.» «بارها آن جوان شجاع به کلبه رفت، اما نتوانست تشخیص دهد کدام دوشیزه همسر بهتری خواهد بود. و سرانجام با خود گفت: «جادو را امتحان خواهم کرد. از کیمیاگری مرد جادوگر کمک خواهم گرفت.» «بنابراین او به کلبه‌ی مرد حکیم رفت و پس از مدتی پیرمردی خمیده و تکیه داده به عصا از کلبه‌ی مرد حکیم بیرون آمد. او ناتوان راه می‌رفت و جادو سیاه لباس‌هایش ژنده بود. موهایش سفید بود و چانه‌اش از پیری می‌لرزید.» «به خواهر دعا بزرگتر جادو با تمسخر نگاه می‌شد» «پیرمرد به کلبه‌ی دو دختر رفت و کمی غذا التماس کرد.

دعانویس توره

دختر کوچکتر [ 86]خواهرش از او خواست که به داخل کلبه بیاید و استراحت کند. سپس مقداری غذای مقوی دعا نویسی برایش آماده کرد و به او داد، و در حالی که او آن را می‌خورد، دعانویس توره متوجه شد که پاهایش به سختی با تکه‌هایی از پوست که به دور مچ پا بسته شده بود، پوشیده شده است. او با عجله کفش‌های پاشنه‌بلندی را که گلدوزی می‌کرد، تمام کرد شیاطین و آنها را به او داد تا پاهایش در اثر راه رفتن کبود نشوند. «خواهر بزرگتر با تمسخر نگاه می‌کرد و حرف‌های ناپسندی می‌زد. از خواهرش پرسید که چرا باید وقتش را صرف پیرمردی درمانده ابجد کند که هرگز نمی‌تواند محبت‌هایش را جبران کند.

او به لباس‌های ژنده و چانه‌ی کافر لرزان و زانوهای سستش خندید. سپس با صدای تندی از او خواست که قبل از اینکه معشوقش از شکار برگردد، برود.» «پیرمرد پس از تشکر از خواهر کوچکتر به خاطر مهربانی‌اش، آنجا را ترک کرد.» «کمی بعد، جنگجوی جوان در حالی که گوزنی را که شکار کرده بود بر دوش داشت، به در کلبه آمد. هر دو خواهر جادو سیاه دعانویس خان زنیان به او لبخند زدند و از منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. او خواستند وارد شود. او بدون نگاهی از کنار خواهر دعانویس بزرگتر گذشت و گوزن را جلوی پای خواهر کوچکتر گذاشت.» «همینطور که به آهو نگاه می‌کردند، هر دو خواهر متوجه شدند که مرد جوان [ 87]پاهایش را با کفش‌هایی که خواهر کوچکتر به پیرمرد غریبه داده بود، تعویذ پوشاند.

«من به دنبال دوشیزه‌ای هستم که چراغ خانه‌ام باشد،» او گفت، «و با جادو آن را پیدا کرده‌ام. من پیرمردی بودم که برای پناه و آسایش به اینجا آمدم، و بنابراین یاد گرفتم که چگونه از زبان تند و کلمات تلخ فرار دعانویس توره کنم.» «اما طلسم مرد شفابخش هنوز کار خود دعانویس سرپل ذهاب را تمام نکرده است.» او اضافه کرد. «من نمی‌خواهم کس دیگری سرنوشتی را که من به سختی از آن گریختم، متحمل شود.» «او دست خواهر کوچکتر را گرفت و او را از کلبه بیرون برد. خواهر بزرگتر نیز به دنبالش رفت و همین که پا به بیرون گذاشت، پاهایش در زمین فرو رفت و به یک درخت صنوبر تبدیل شد.» «خواهر کوچکتر چراغ خانه جنگجوی جوان شد؛ اما درخت صنوبر، مانند خواهر بزرگتر، اگرچه زیبا به نظر می‌رسید، از آن روز به بعد زبانی نجواگونه و سرکش داشته است.» [ 88] چرا نوزاد می‌گوید «گو» (آلگونکین) مماه‌ها پیش، در میان

دعانویس هوراند مردم سرخ، جنگجوی بزرگی زندگی می‌کرد که مورد احترام و تحسین تمام قبیله‌اش دعانویس بود. وقتی دشمنی به آنها حمله می‌کرد، این جنگجو همیشه اولین کسی جادو بود که مقاومت می‌کرد. بازوی او قوی بود و تیرهایش به هدف می‌خوردند. او به تنهایی در شکارهای جسورانه بسیاری شرکت اجنه غیر مسلمان کرده بود و با درنده‌ترین حیوانات جنگل مبارزه کرده و آنها را کشته بود. اما از همه مهمتر، او به تنهایی با غول‌های قدرتمند جنگیده و بر آنها غلبه کرده بود، به طوری شیاطین که قبیله‌اش از جادوی شیطانی آنها خلاص شده بود. جای تعجب نیست که مردم او را بزرگ می‌دانستند.

اما سپس، همانطور که اغلب اتفاق می‌افتد، جنگجو با افکار فرشتگان شجاعت و قدرت خود مغرور شد و سرشار از غرور شیطان جفت روحی و خودستایی گشت. او گفت: «هیچ‌کس، چه در میان انسان‌ها و چه در میان دعانویس گلبهار حیوانات، از من نمی‌ترسد. همه انسان‌ها از من اطاعت می‌کنند. آنها از صدای من می‌لرزند.» [ 89]در قبیله‌ی این جنگجو، دعانویس توره مادربزرگی پیر بود که گذر زمان به او خرد فراوانی بخشیده بود. و او در دلش فکر می‌کرد: «جنگجوی ما دارد مغرور می‌شود. طلسم او بیش دعانویس از حد به خودش خوب فکر می‌کند. خوب است که فروتن شود.» بنابراین، در میان زنان، او کلیسا گفت: «من کسی را می‌شناسم که از جنگجوی قدرتمند بزرگتر است.

دعانویس ایور او از صدای او نمی‌لرزد توسل و از حرف او اطاعت نمی‌کند.» این گفته برای مردان قبیله تکرار شد و به مرور زمان به گوش خود نسخ خطی جنگجوی بزرگ رسید. او فوراً به کلبه مادربزرگ رفت. «این چیست که می‌شنوم؟ به من نشان بده چه کسی از صدای من اطاعت نمی‌کند! نام او را به من بگو!» مادربزرگ پاسخ داد: «اسمش واسیِس است و توی کلبه‌ی من می‌نشیند.» جنگجو پوست گوزن آویزان شده روی ورودی کلبه را کافران کنار زد و با گام‌های بلند وارد شد. آنجا، روی زمین، واسیس، نوزاد، در حالی که تکه‌ای از شکر افرا را می‌مکید، نشسته بود.

جنگجو با تعجب به او نگاه کرد. او چیزی در مورد نوزادان نمی‌دانست، زیرا تمام عمرش آنقدر مشغول نبردها و ماجراجویی‌ها بود که توجهی به آدم‌های کوچک خانه نداشت. [ 90]قبیله. اما اینجا فقط دعانویس یک آدم کوچک بود. وادار کردنش به اطاعت کردن کار سختی نبود! بنابراین بدون هیچ معطلی، جنگجو گفت: «هی، عزیزم، بیا اینجا پیش من!»  توره نوزاد به او نگاه کرد، اما تکان نخورد. او دستورش را تکرار کرد. نوزاد آنقدر از مکیدن قند افرایش دست کشید که گفت «گو، گو»، اما تکان نخورد. سپس جنگجو گفت: «من به او نشان خواهم داد که از من باید ترسید، و آنگاه او از من همزاد اطاعت خواهد کرد.» بنابراین او رقص جنگی را آغاز کرد و فریادهای جنگی سهمگینی قدیس سر داد، و واسیس دهانش را باز کرد و چنان فریادها و جیغ‌های گوشخراشی سر داد که جنگجو از تعجب ایستاد.

و هنگامی که او متوقف شد، کودک دوباره شروع به مکیدن شکر افرای خود کرد. «هی، عزیزم، بیا اینجا پیش من!» او یک دعا نویسی دین بار دیگر تکرار کرد، اما در همان سید و حاجی لحظه نوزاد دوباره دهانش را باز کرد و چنان با شدت گریه کرد که جنگجوی بزرگ گوش‌هایش را گرفت و از کلبه فرار کرد. او فریاد زد: «این از فریادهای جنگی غول‌های یخی دعانویس کره‌ای هم بدتر است!» مادربزرگ پرسید: «آیا او از تو اطاعت کرد؟» جنگجو گفت: جادو کهن «نه. او یک آدم کوچک است، توره اما از من قوی‌تر است.» «واسیس چنان فریادها و جیغ‌های گوشخراشی جادو سیاه سر داد که جنگجو از تعجب ایستاد.» مادربزرگ پاسخ داد: «بله، واسی، [ 92]نوزاد، همه ما را تسخیر می‌کند، و هیچ‌کس نمی‌تواند این مقاله مروری کلی بر مفاهیم طلسم دارد در برابر او مقاومت کند.

دعانویس توره

و نوزاد، که با قند افرایش در کلبه تنها مانده بود، هر از گاهی می‌ایستاد طلسم و می‌گفت: «گو، گو!» زیرا مگر او جنگجوی قدرتمند، دلاور بزرگ قبیله را شکست نداده بود؟ [ 93] چرا سنجاب سرفه می‌کند (آلگونکین) الفمانابوژو حیله‌گر بزرگی بود. او عاشق شوخی کردن با دوستان جنگلی‌اش بود. روزی او همه آنها را به ضیافتی در کلبه‌اش دعوت کرد. و همه آمدند، از دعا دارکوب و موش کوچک گرفته تا رمال گوزن بزرگ با شاخ‌های شاخه‌دار. زمان کمبود غذا بود و جفر همه از اینکه به ضیافتی دعوت شده بودند، خوشحال بودند. اما گوشتی که مانابوژو برای مهمانانش آماده فرشته کرده بود، دعا با جادو آماده کرده بود – هرچند که هیچ کس جز خودش از آن خبر نداشت.

دعانویس رامشیر وقتی همه جمع شدند، مانابوژو به هر کدام تکه‌ای مشرکان از گوشت داد. طلسم دارکوب اولین کسی بود که طعم گوشت را چشید و همین که لقمه خوشمزه را در دهانش گذاشت، گوشت جادو سیاه شیطانی روی زبانش به خاکستر تبدیل شد، طوری که خفه شد و شروع به سرفه کرد. اما گوشت آنقدر خوشمزه به نظر می‌رسید و او آنقدر گرسنه بود که دوباره مزه کرد و دوباره گوشت به خاکستر تبدیل شد و او را خفه کرد. [ 94]هر مهمان تجربه یکسانی داشت. موش کوچک، سمور آبی، گورکن، روباه، گرگ اعمال صالح و حتی گوزن شمالی سهم او را چشیدند و آن سهم روی زبانش به خاکستر تبدیل شد.

مهمانان بیهوده سعی کردند مؤدب باشند و سرفه خود را متون کهن فرو بنشانند، اما با خوردن دعانویس توره گوشت توسط یکی و سپس دیگری، سرفه بدتر و بدتر کافر شد. سرانجام، صدای حاجت گرفتن سرفه و خفگی گشایش از گلوهای بزرگ و کوچک چنان کر کننده‌ای در کلبه به گوش رسید که مانابوژو با عصبانیت ساختگی، چماقی برداشت. او آنها را با آن ارواح تهدید کرد و از خانه بیرون راند و همه را به سنجاب تبدیل کرد. و به گفته‌ی هندی‌ها، این دلیل سرفه کردن سنجاب است.