دعا نویسی برای طلاق

ریش می‌گذاری؟» لسلی با مهربانی گفت: «اگر بخواهی، ریش هم خواهی داشت.» نانسی خندید و دستش را عقب روح کشید و ایستاد تا دعا نویسی برای طلاق دو یا سه گلی را که در بوته‌زار لانه کرده بودند، بچیند. گفت: «بفرمایید،» و آنها را در جادکمه‌اش گذاشت. سپس صورتش را بالا آورد. «حالا اگر دوست دارید می‌توانید مرا ببوسید.» لزلی دستانش را روی شانه‌های او گذاشت و خیلی آرام او را بوسید. نانسی آستینش را نوازش کرد. «ای پیرِ لجبازِ عزیز!» گفت. «بالاخره فکر می‌کنم از من بیشتر خوشت می‌آید.» لسلی به آرامی گفت: «کمی این کار را می‌کنم.» آنها در حالی که دوشادوش هم راه می‌رفتند، به پیچ تپه‌ای موکل جن دعانویس رسیدند که به دهکده‌ی بیچ‌وود منتهی می‌شد.

دعانویس : دهکده‌ی جادو سیاه کوچک با کلبه‌های کاهگلی‌اش، زیر نور گرم آفتاب ماه جولای، در زیر پایشان گسترده شده بود. نانسی گفت: «چه جای قشنگی، نه؟» «آنجا کلیساست.» او به برج مربعی کوچکی که دعانویس نیمی از آن در میان درختان پنهان بود اشاره کرد. «و، اوه، نگاه ذکر کنید!» اضافه کرد: «و یک نفر هم بیرون با ماشین است. فکر کنم او هم برای دیدن کاردینال ولزی آمده است.» لزلی چیزی دعا نگفت. او شیطانی مشغول تکاندن گرد و طلسم غبار از روی کتش با دستمالش بود. نانسی ادامه داد: «ماشین را گذاشته و رفته طلسم داخل. چه جالب! جورج، بیا بدزدیمش و یه دوری بزنیم!» لزلی گفت: «فکر نمی‌کنم بهتر باشد.

دعا نویسی برای طلاق

شاید او اسقفی باشد که بازرسی می‌کند. نانسی سرش را تکان دعا نویسی داد. او با قاطعیت گفت: «اسقف‌ها هیچ‌وقت بازرسی نمی‌کنند. دعا نویسی برای طلاق آن‌ها در خانه می‌نشینند و مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد جادو به دولت فحش می‌دهند. می‌دانم، چون عموی من یکی از آن‌هاست.» لزلی گفت: «خب، ما هم می‌رویم داخل و می‌بینیم چه کار می‌کند. شاید دارد صندوق فقرا را می‌شکند.» آنها از زیر دروازه چوبی قدیمی وارد شدند و از مسیر حیاط کلیسا طلسم نویس بالا رفتند. درِ ایوان باز بود و همین که وارد شدند، لزلی آن را پشت سرشان بست. در همان لحظه صدای ارگ به آرامی به گوش رسید. نانسی دستش را در بازوی همراهش گذاشت.

«وای خدای من!» او زمزمه کرد. «فکر کنم یه مراسمی داره برگزار میشه.» همچنان که دعا نویس او صحبت می‌کرد، ناگهان یک روحانی مسن با ردایی گشاد از درِ کناری محراب بیرون آمد. او به آرامی به سمت پله‌ها رفت و با کتابی در دست، آنجا ایستاد و به پایین راهرو به سمت دعانویس آنها نگاه کرد. لزلی به سادگی گفت: «این مراسم عروسی ماست.» ناگهان تمام رنگ از چهره نانسی پرید. لحظه‌ای ایستاد، گویی به مرمر سفید تبدیل شده بود، در حالی که صدای ارگ بلندتر و بلندتر می‌شد و پیروزمندانه به سقف مشبک کلیسا می‌رسید و تمام کلیسا شماره ملا را ​​با هارمونی کافر شاد خود پر می‌کرد.

سعی کرد صحبت کافران کند، اما به نحوی کلمات از دهانش خارج نمی‌شد. سپس احساس کرد که بازوی لسلی محکم شده انرژی مثبت است و او در راهرو قدم می‌زد، در حالی که موسیقی با لحنی آرام و آهنگین فروکش می‌کرد و خاموش می‌شد. او تصور مبهمی از دو مرد داشت که از روی نیمکت جلویی بلند می‌شدند. «گرد هم فرشتگان آمده‌ایم – در برابر دیدگان خدا – روی این دعاگر جماعت – به هم می‌پیوندیم – مرد و زن – ازدواج مقدس – بنیان نهادنِ یک ملکِ محترم -» اما این غیرممکن بود، پوچ بود. او نمی‌توانست این‌طوری ازدواج کند. دعا نویسی برای طلاق لزلی به چه فکر می‌کرد؟ آن مرد باید دست از این کار برمی‌داشت.

صدای یکنواخت و بم ادامه داد: «آیا این زن – همسر – با هم زندگی می‌کنید – فرمان خدا – ازدواج مقدس – معشوق، آسایش، افتخار، نگهبان – بیماری و دعا سلامتی – از هر چیز دیگری صرف نظر می‌کنید، تا زمانی که هر قدیس دو زنده هستید، فقط با او زندگی می‌کنید؟» صدای طلسم لزلی آمد، شاد دعا و واضح: «من این متون کهن کار را خواهم کرد.» «آیا این مرد – شوهر – با هم زندگی کنید – فرمان خدا – ازدواج مقدس. از او اطاعت کنید، به او خدمت کنید، دوستش دعانویس داشته باشید، نسخ خطی به او احترام بگذارید و او را – بیماری – سلامتی – رها کنید و از هر چیز دیگری دست بکشید، تا زمانی که هر دو زنده هستید، فقط به او بچسبید؟» نانسی نفسش بند آمد.

«چه کسی این زن – که ازدواج کرده – را به این مرد می‌دهد؟» صدای قدم‌هایی آمد و کسی کنارش قدمی به جلو برداشت. نانسی متوجه شد که دست ابطال کردن جادو شیاطین لسلی را گرفته است. ذهنش گویی به بیابانی پر از اعتراض و حیرت تبدیل شده بود. چه باید می‌کرد؟ چرا قبلاً حرفی نزده بود؟ او این‌طور ازدواج نمی‌کرد – این کار مذهب را نمی‌کرد – این کار را نمی‌کرد! از لسلی متنفر بود! او – این کار را می‌کرد – آن مرد می‌خواست چه بگوید؟ «من، نانسی، تو جادو را می‌برم، جورج – شوهر – دارم و نگه می‌دارم -» به نحوی پاسخ‌ها را اشتباه خوانده بود، دعا نویسی برای طلاق و بعد کنار لزلی زانو زده بود و دستش هنوز در دست لزلی بود.

حالا دیگر خیلی دیر شده بود. او ازدواج کرده بود – ازدواج کرده بود – ازدواج کرده بود، و تمام ابجد اعتراضات دنیا بی‌فایده و بی‌فایده بود. حتی صدای وزوز کشیش هم انگار طنین‌انداز قطعی ماجرا بود. «کسانی را که خدا به هم پیوسته است، هیچ‌کس آنها را از هم جدا نکند.» نانسی هیچ‌وقت از آنچه بلافاصله بعد از آن شیطان اتفاق افتاد، ایده‌ی خیلی روشنی نداشت. او به یاد داشت که یک کتاب را امضا کرده، با دو غریبه‌ی کاملاً غریبه دست داده و کشیش پیر به او تبریک گفته است. و بالاخره او و لسلی تنها شدند. آن موقع بود که جادو سیاه نانسی شروع به گریه کرد.

لزلی گفت: «نکن، عزیزم، نکن!» او را در آغوش گرفت و چشمان خیس و لب‌های لرزانش را بوسید. «اوه، چطور تونستی… چطور تونستی؟» صورتش را پشت کت او پنهان کرد و خنده به نحوی از میان فرشته اشک‌هایش راه خود را باز کرد. «اوه، جورج، تو حیوون، تو حیوون، تو کافران قلدر!» «تنها راهش همین بود، نانسی من.» صدایش بسیار مهربان بود و چشمان خاکستری و ثابتش با عشق به او خیره شده بودند. دختر دستمالش را از جیبش بیرون آورد و چشمانش را پاک کرد. «هرگز تو را نمی‌بخشم – هرگز! کار تو وحشتناک بود، جورج!» سپس لبخند شیطنت‌آمیز قدیمی، مانند برق آفتاب از میان باران، بر لبانش نقش بست.

لزلی با آرامش گفت: «من شنبه یک مجوز ویژه گرفتم. بعد به اینجا آمدم، کشیش را دیدم و به او گفتم ساعت دو آماده باشد. دعا نویسی برای طلاق گفتم ممکن است او را منتظر بگذاریم، بنابراین هزینه دو برابر پرداخت خواهم کرد.» نانسی زد زیر خنده و قهقهه بلندی سر داد. «اوه، جورج،» او دعا نویسی اثر دارد گفت، «فکر می‌کنم تو باید شیطان باشی!» اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد «خب، او خیلی سریع معامله را پذیرفت. بعد به جادو شدن مورتون، شریکم، گفتم که با ماشین دیگری بیاید و بیرون حیاط کلیسا منتظر بماند. به محض اینکه آمدن مرا دید، باید برود و کشیش را راه بیندازد، و به این ترتیب همه چیز آماده بود.

واقعاً موضوع خیلی رمل ساده‌ای بود.» نانسی گفت: طلسم «اما تازه اولشه. به پدر و مادر فکر کن.» لزلی گفت: فرشتگان «بله. مورتون آنها را به خانه می‌رساند. من نامه‌ای به او داده‌ام که شرایط را توضیح داده است. ما با ماشین دیگر دعا برمی‌گردیم.» نانسی از حال رفت. با لحنی ضعیف پرسید: «و بعد؟» «پس سید و حاجی من تو را کافران به فروشگاه کلاریج می‌برم و به دیدن پدرت می‌روم. می‌خواهم از او عذرخواهی کنم.» نانسی لرزید. «فکر می‌کنی چه خواهد گفت؟» لزلی دو دست او را گرفت و او را به سمت خود کشید. دعا نویسی برای طلاق عزیزم، من و پدرت قراره دوستای خیلی خوبی برای هم باشیم.» او به چهره‌ی قوی و مهربان او نگاه کرد.

دعا برای طلاق

سپس خنده‌ی کوچکی از روی شادی سر داد. «جورج،» گفت، «خوشحالم که چانه‌ات این شکلی است. این باعث می‌شود احساس امنیت کنم.» تونی و وجدانش تاکسی با حرکتی ناگهانی روبروی عمارت‌های هاید کورت توقف کرد و جناب رجینالد ستون، با براق‌ترین کلاه‌های سیلندری و ظریف‌ترین کت‌های خاکستری، با احتیاط روی پیاده‌رو پیاده شد. سپس، با ظرافتی که در تمام حرکاتش موج می‌زد، نیم کرون از جیب جلیقه‌اش بیرون آورد و به راننده دعانویس چناران‌شهر داد. مرد سکه را با صدای خس خس مانندی که «متشکرم، آقا» می‌گفت، در جیبش گذاشت و در حالی که از روی جعبه‌اش خم می‌شد، یواشکی پرسید: «آقای فرماندار، قرار است امروز چه کار کنیم؟» رجی آهی کشید.

دعانویس مردهک او در حالی که عینک صحرایی‌اش را در زاویه‌ی مناسب‌تری تنظیم می‌کرد، گفت: دعا نویسی «شرط‌بندی من.» سپس، در حالی که سرش را کمی به یک طرف متمایل کرده دعا نویسی برای طلاق بود، از دو یا سه پله‌ی سنگی که به مجتمع بزرگ آپارتمان‌ها منتهی می‌شد، بالا رفت. آسانسورچی که شبیه یک نسخه کثیف از مجله «آل هایست» بود، همین که رجی نزدیک شد، کلاهش را لمس کرد. در حالی که در را باز می‌کرد پرسید: پیشینه تاریخی «آپارتمان آقای دلمار، قربان؟» رجی سر تکان داد. در اجنه غیر مسلمان حالی که او و رجی به سمت آسمان می‌رفتند.

واقعاً خیلی … آقا.» رجی با کمی لرزیدن پاسخ همزاد داد: «چه ناخوشایند برای سوارکارش!» آسانسورچی با احترام لبخند تعویذ زد. «انعام خوبی است، آقا. من آن را مستقیماً از اصطبل دادم.» رجی با تحسین به او نگاه کرد. «واقعاً گفتی، اسمیت؟ چقدر باهوشی! تنها چیزهایی که تا حالا از اصطبل نصیبم شده اسکناس کلیسا بوده.» آسانسورچی با اغماض گفت: «آه، خب، آقا، شما که می‌توانید از پسِ پرداختِ آنها بربیایید.» رجی سرش را تکان داد.