دعا برای ضربه به سر

نکرده بودند.» آن را نزدیک جایی که مرتون و لیدی بود عصر روز قبل نشسته بودند، کشف کرده بودند. وقتی آن را پیدا کردند، رو به پایین دعا و باز بود. در نور کم، مرتون توانست ببیند که کتاب پر از دعا برای ضربه به سر اشعار دست‌نویس است، سطرهایی که باران گرمسیری همه آنها را لکه‌دار و به هم ریخته بود. او آن را در جیب کتش فرو کرد. مرتون باهوش‌ترین گیلی را کنار کشید. فرشتگان گفت: «به من نشان بده کجا نسخ خطی را گشته‌ای.» مرد به سواحل خلیج اشاره کرد؛ آنها همچنین کناره‌های آتشگاه و زیر تمام درختان را بررسی کرده بودند، آشکارا می‌ترسیدند که جفت گمشده، مانند پری و دلقک در شعر پوپ، مورد اصابت صاعقه قرار گرفته باشند.

دعانویس : مرتون گشایش پرسید: «صخره‌ها را نگشته‌ای؟» مرد گفت: «نه، آقا.» مرتون سپس نزد آقای مک‌ری رفت و پیشنهاد داد دعانویس که قایق را از طریق کشتی به آن سوی دریا علوم غریبه بفرستند تا ببینند آیا می‌توان چیزی در روستا یاد گرفت یا نه. آقای مک‌ری موافقت کرد و تعویذ خودش سوار قایق شد که در حال حاضر لنگر انداخته بود و توسط دو قایق کوچک کشیده علوم غریبه می‌شد و از دریاچه‌ای که مانند رودخانه‌ای با جزر و مد در حال حرکت بود، عبور می‌کرد. مرتون و بود شروع به جستجوی صخره‌ها کردند؛ مرتون می‌توانست اعمال مربوط به جادو صدای تپش‌های خشن قلب خودش را بشنود.

دعا برای ضربه به سر

پایه صخره اشارات آیینی در فرهنگ عامه دیده می‌شود پوشیده از پرچم و سرخس بود، سپس طلسم جادو سیاه سنگ‌ها شروع به بالا رفتن تا پای صخره بازالتی عمودی کردند. خوشبختانه، آسمان اکنون در غرب صاف بود و نوری کم‌رنگ به جویندگان می‌بخشید. مرتون تقریباً به پایه صخره رسیده بود.ص ۳۵۴از صخره بالا رفت، که ناگهان در میان سرخس‌های عمیق، پایش به چیزی نرم گیر کرد. خم شد و برگ‌های بلند سرخس را گرفت. جسد یک انسان بود؛ جسد تکان نمی‌خورد. دعا برای ضربه به سر مرتون نگاهی انداخت تا صورت جادوگر را ببیند، اما صورت خمیده و نیمه‌خمیده روی زمین بود. کافر بلیک بود. حدس دعانویس مرتون درست به نظر می‌رسید. آنها طلسم نویس از صخره‌ها افتاده بودند!

اما آن جسد دیگر کجا بود؟ مرتون به بود فریاد زد. بلیک مرده یا بی‌هوش به نظر می‌رسید. مرتون (که از این بابت شرمنده بود) جسد بلیک را تنها گذاشت؛ او وحشیانه به درون سرخس‌ها فرو رفت و بیرون آمد، همچنان که بود را فریاد می‌زد و به دنبال چیزی می‌گشت که از یافتنش می‌ترسید. او نمی‌توانست دور باشد. او از روی صخره‌ها، به درون سوراخ‌های خرگوش، شیرجه زد. او در پایین و اطراف، در دعا نویس حالی که تب‌آلود نفس می‌کشید، شکار کرد، سپس صورتش را به صخره‌ی شیب‌دار چسباند تا از آن بالا برود؛ ممکن بود او روی لبه‌ی بلندتری دراز کشیده باشد، سایه‌ی روی صخره‌ها تاریک بود.

در این لحظه بود او را صدا زد. دعانویس «بیا پایین!» فریاد زد، «او نمی‌تواند آنجا باشد!» با نفس نفس زدن گفت: «چرا که نه؟» و به کنار بود رسید که با فانوسی در دست، بالای سر بدن بلیک که به آرامی تکان می‌خورد، خم شده بود. «نگاه کن!» بود گفت و فانوس را پایین آورد. سپس مرتون دید که متون کهن دستان بلیک در کنار بدنش بسته شده و طناب‌ها با میخ به زمین بسته شده‌اند. پاهایش نیز به همین ترتیب بسته شده و دهانش پر از جلبک دریایی مرطوب بود. دعا برای ضربه به سر بود دهان‌بند مصنوعی‌اش را بیرون کشید، طناب‌ها را برید، صورتش را به سمت بالا چرخاند و با احتیاط کمی ویسکی از فلاسکش به دهانش انداخت.

نوشتن دعا برای گشایش کار بلیک چشمانش را باز کرد. پرسید: دعا «شعرهای من کجا هستند؟» مرتون با درد فریاد زد: «خانم مک‌ری کجاست؟» بلیک (چهره‌اش از نیش پشه‌ها به سختی قابل تشخیص بود) گفت: نماز خواندن «لعنت به این پشه‌ها! لعنت به همه‌شان!» دوباره غش کرده بود. مرتون ناله کرد: «او را برده‌اند.» بود و او هر کاری که از دستشان بر می‌آمد برای بلیک بیچاره انجام دادند. مچ پا و مچ دستش را مالیدند، ویسکی بیشتری به او دادند و بالاخره او را وادار به نشستن کردند. دعا ضربه به سر دستانش را روی صورتش کشید و ناله کرد، اما بالاخره هوشیاری کامل خود را به دست آورد.

دیگر نمی‌توانستند حواسش را از او بگیرند و از آنجایی که قایق اکنون در مسیر بازگشت خود قابل مشاهده بود، بود و مرتون او را به خلیج کوچک بردند و با نگرانی منتظر آقای مک‌ری بودند. او به ساحل طلسم پرید. بود پرسید: «چیزی شنیدی؟» آقای مک‌ری گفت: «حدود ساعت هفت، قایقی را در دعا نویسی دریاچه دیدند که انرژی مثبت از بالای آن می‌آمد، به اینجا رسید و سپس به سمت غرب، دور صخره، کشیده شد. آنها فکر کردند که خدمه، سبت‌شکن‌ها از لژ آلت گارب هستند. این چیست؟» او بالاخره بلیک را دید که به صخره‌ای تکیه داده بود و چشمانش بسته بود.

فریاد زد. مرتون به سرعت توضیح داد. آقای مک‌ری با قاطعیت گفت: «همانطور که فکر می‌کردم، هست. از همان اول می‌دانستم. آنها او را برای باج‌گیری ربوده‌اند. بیایید به خانه برویم.» مرتون و بود ساکت بودند؛ آنها نیز به محض اینکه بلیک موکل جن را پیدا کردند، حدس زده بودند. آن دختر عین زندگی پدرش بود و آنها عزم و اراده و سکوت او را تحسین می‌کردند. دعا برای ضربه به سر دروازه‌ای از لولاهایش جدا شد،ص ۳۵۶شنل‌ها روی آن پخش شده بودند شیاطین شیطانی و بلیک را روی قدیس این آمبولانس گذاشته بودند. مرتون جرأت کرد و شروع به صحبت کرد. «آقا، می‌توانم قایق شما را به آن طرف شیاطین کشتی ببرم و ماهیگیران روستا را بفرستم تا هر احضار دو ابجد سر دریاچه را به سمت خودشان بگردند؟ الان از توسل نیمه‌شب گذشته است.» با لحنی عبوس اضافه کرد.

«آنها از رفتن امتناع نخواهند کرد؛ امروز دوشنبه است.» «من آنها را همراهی خواهم کرد.» گفت: «آقای مک‌ری، با اجازه شما، مرتون می‌تواند سمت ما در دریاچه را جستجو کند، او می‌تواند علاوه بر قایق شما، قایق جادو سیاه دیگری را نیز از روستا قرض بگیرد. شما، در قلعه، می‌توانید اقدامات فردا را ترتیب حاجت گرفتن دهید.» آقای مک‌ری گفت: «از هر دوی شما متشکرم. باید به این فکر می‌کردم. آقای مرتون، از این ایده متشکرم. کمی گیج شده‌ام. کلید قایق اینجاست.» مرتون آن را قاپید و به دنبالش بود و طلسم چهار گیلی به سمت اسکله کوچکی که قایق دعا نویسی در آن پهلو گرفته بود، دویدند.

او حتماً کاری برای او انجام می‌دهد، وگرنه دیوانه می‌شود. شش مرد سوار قایق شدند و به سرعت دور شدند، مرتون پاروی مخصوص پارو را به دست گرفت. دعا برای ضربه به سر در همین حال، بلیک توسط چهار گیلی به سمت قلعه کافران برده می‌شد، مردان به زبان گالیک با هم صحبت می‌کردند. آقای مک‌ری بی‌صدا در جلو راه می‌رفت. این صف عزاداران چنان دعانویس بود که لیدی بود برای جادو کهن استقبال از آنها به بیرون دوید. او از کنار آقای دعانویس سیدآباد مک‌ری که چهره‌اش از خشم مرگباری رنگ گرفته بود، دعا برای ضربه به سر گذشت و به دنبال بود گشت. او آنجا نبود، یکی از زنان گیلی آنچه را که می‌دانستند به او گفت و لیدی با هق‌هقی تشنج‌آور، آقای مک‌ری را تا داخل قلعه دنبال کرد.

آقای بلیک گفت: «آقای بلیک باید به اتاقش برده شود.»ص ۳۵۷مک‌ری. «بنسون، چیزی برای خوردن و آشامیدن بیاور. لیدی بود، عمیقاً متاسفم که این اتفاق اقامت شما را با من بهم زد. او را برده‌اند، آقای این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. بلیک بیهوش شده است؛ شوهرتان و آقای مرتون با جدیت تلاش می‌کنند رد اشرار را پیدا کنند. مرا ببخشید، باید به آقای بلیک رسیدگی کنم.» آقای مک‌ری برخاست، تعظیم کرد و بیرون رفت. بلیک را دید که به حمامی در رصدخانه برده می‌شد؛ لباس‌هایش را درآوردند و در آب داغ گذاشتند. سپس او را در رختخواب گذاشتند و برایش شراب و غذا آوردند. او با ولع شراب را نوشید.

دعا برای سر

او گفت: «ناگهان از پشت سر، رفقایی از قایق به ما حمله کردند. ما دیدیم که آنها از خلیج بالا آمدند و پیاده شدند؛ ما را از عقب بردند: مرا به زمین انداختند و از آب سید و حاجی بیرون کشیدند. اشعار مرا دارید؟» آقای مک‌ری گفت: «آقای مرتون شعرها را دارد. دخترم چه شد؟» «نمی‌دانم، بیهوش بودم.» «چه نوع قایقی بود؟» «یه قایق شنی معمولی، یه قایق روستایی.» «چه مردهایی بودند؟» «آدم‌های خشن و ریش‌دار. من فقط وقتی اولین بار از فاصله‌ی کمی از کنارمان رد فرشته شدند، آنها را دیدم. اوه، سرم! اوه لعنت، چقدر این نیش‌ها سوزش دارند! کمی فرشتگان آمونیاک برایم بیاور؛ آن را در بطری روی میز آرایش پیدا خواهی کرد.» آقای مک‌ری بطری و یک شیاطین دستمال برایش ارواح آورد.

پرسید: «فقط همین ابطال کردن جادو را بلدی؟» اما بلیک داشت با آشفتگی نظم و نثر، یاوه‌گویی می‌کرد: حواسش پرت بود. آقای مک‌ری از او روی برگرداند و به یکی ازص ۳۵۸مردان او را تماشا می‌کنند. خودش دعانویس گمیشان از پله‌ها پایین رفت و وارد راهرو شد، جایی که لیدی بود کنار پنجره ایستاده بود و به شمال خیره شده بود. «در واقع، شما نباید تماشا کنید، لیدی بود.» دولتمند گفت. «بگذارید شیاطین شما را متقاعد کنم که چیزی بخورید و به رختخواب بروید. من خودم را فراموش می‌کنم؛ باور نمی‌کنم که جادو شما شام خورده باشید.» خودش پشت میز نشست، خورد و نوشید و لیدی بود را ترغیب کرد که به او بپیوندد.

آقای مک‌ری به آرامی گفت: «حالا، بگذارید شما را متقاعد کنم که برگردید و سعی کنید بخوابید. شوهرتان همراه خوبی فرشتگان دارد.» خانم که دعا برای ضربه به سر اشک می‌ریخت، گفت: «من برای او نمی‌ترسم.» دولتمند گفت: «باید کارهای امروز را انجام بدهم.» و لیدی بود آهی کشید و او را ترک کرد. با صدای روح بلند گفت: «اول باید دکتر را از لیرگ بیاوریم تا رمل بلیک را ببیند. چهل مایل.» زنگ زد. به پیشخدمت گفت: «بنسون، دستور بده قایق‌های دونفره برای ساعت هفت حرکت کنند. قایق تفریحی هم سر ساعت فرشتگان حرکت کند. صبحانه ساعت شش و نیم.»