دعانویس قلعه‌گنج

درِ ورودی را محکم به هم کوبید، به طبقه بالا پا کوبید و طلسم وارد اتاق خودش شد تا قبل از اینکه کت و شلوار خاکستری مخصوص یکشنبه و یقه سفیدش را بپوشد، چند دعانویس قلعه‌گنج لحظه‌ای رادیویش را بررسی کند. مشغول این کار نفرت‌انگیز بود که خدمتکار تماس گرفت و گفت که دعانویس روی بلیکلی می‌خواهد او را ببیند. و بلافاصله پس از اعلام او، صدای پرشور رهبر روباه‌های نقره‌ای به گوش رسید. «هی، بچه، بیا خونه‌ی من شام بخور. می‌خوام برای هدیه‌ی تولدت، حسابی سرت کلاه بذارم. دو تا حاجت گرفتن صندلی شیک و مقدس مجلسی درست جادو جلو رزرو کردم. بیا، وستی داره می‌ره، وارد و آرتی و کانی.

دعانویس : می‌خوایم یه جشن تولد معمولی برات بگیریم!» فصل سیزدهم کار تبلیغی پی-وی یک پیشاهنگ خوب بود و یک پیشاهنگ خوب، یک بازنده خوب است. او امرسون را به شهر و نمایشگاه هنر قرون وسطی همراهی کرد. امرسون که تمام دعانویس وقت خود را در میان بزرگان گذرانده بود، از آن دسته پسرهایی بود که از چیزهایی که برای افراد بزرگسال جذاب است لذت می‌برد. با این حال، تصاویر موجود در نمایشگاه حتی طلسم نویس برای او هم بیش از حد به نظر می‌رسید. پی وی در حالی که با وظیفه شناسی باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند دنبالش می رفت گفت: «وای خدای من، شاید رفته بودیم سینما؛ اینجا توی شهر سینماهای شیک و پیک دارند.» امرسون گفت: «قبول دارم که کمی خشک است.

دعانویس قلعه‌گنج

من آن را به اندازه موزه متروپولیتن دوست ندارم.» پی وی پرسید: «اونجا جاییه که اسکلت و مومیایی و این چیزا دارن؟ شنیدم که مومیایی ابطال کردن جادو مصری‌ها اونجا هست. تا حالا اسم ملکه توت رو شنیدی؟ خواهرم قرار بود تو نمایش بالماسکه نقش ملکه توت رو بازی کنه، اما نظرش کلیسا عوض شد و تصمیم گرفت یه چیز دیگه باشه. وای، این جور نمایش‌ها هیچ شور و حالی ندارن. من که تو اون کاسه‌ها و این چیزا چیزی نمی‌بینم.» دعانویس قلعه‌گنج امرسون گفت: «این سفال قرون وسطایی است.» پی وی با اشاره به کوزه‌ای برآمده گفت: «این یکی شبیه چیزی است که آشپزها لوبیا را در آن می‌پزند.

اوه، پسر، من دیوانه‌ی آنها هستم، دعا جادو سیاه تو چطور؟ در تمپل کمپ ما خیلی وقت‌ها از این چیزها داریم.» امرسون گفت: «فکر کنم تقریباً همه چیز را دیده‌ایم.» پی وی که از دیدن جرقه‌ای دعانویس محمدآباد از دوران کودکی در وجود همراهش دلگرم جادو سیاه شده بود، گفت: «شرط می‌بندم آنقدرها هم که فکر می‌کنی از این جور چیزها خوشت نمی‌آید. شرط می‌بندم اگر فقط یک بار شروع کنی، دوست داری پیشاهنگ شوی، چون می‌توانم فرشتگان ثابت کنم – می‌دانی چطور؟ چون گفتی بعضی از آن عکس‌ها را دوست داری چون خیلی وحشیانه هستند و این نشان می‌دهد که تو از چیزهای وحشیانه خوشت می‌آید و پیشاهنگ‌ها هم همین‌طورند.

اگر از چیزهای وحشیانه خوشت می‌آید، فکر می‌کنم خودت هم دوست داری وحشی باشی. اگر می‌خواهی بپیوندی، به تو نشان می‌دهم چطور، چون من یکی از آنها هستم.» امرسون گفت: «منظورم این است که از عکس‌ها لذت ذکر بردم چون خیلی عجیب و غریب بودند.» جادو کهن پی وی با صدای بلند گفت: «پیشاهنگ‌ها موجودات عجیب شیطانی و غریبی هستند.» امرسون گفت: «فکر نمی‌کنم از کمپینگ خوشم بیاید.» پی وی پرسید: «حتی گم نشدن در بیابان؟» به نظر می‌رسید امرسون فکر می‌کرد که این موضوع هم برایش اهمیت چندانی نخواهد داشت. دعانویس قلعه‌گنج او پسر عجیبی بود. پی-وی دعاگر فرشته گفت: «پیشاهنگ‌ها همیشه باید حواسشان جمع باشد.

باید آماده و هوشیار باشند و از این جور چیزها. تا حالا شده جایی بروید و یادتان برود کبریت ببرید؟ برای پیشاهنگ‌ها طلسم مهم نیست که این کار را بکنند، چون می‌توانند با دو چوب کبریت هم یک فندک بردارند؛ برایشان مهم نیست.» امرسون با لحنی حکیمانه گفت: «اگر عقلشان سر جایش باشد، فکر نمی‌کنم فراموش کنند که موکل جن کبریت بردارند.» شیاطین پی وی گفت: «شاید بعضی وقت‌ها عقلشان سر جایش نباشد، دعانویس قلعه‌گنج اما اگر منابع افسانه‌های جنگل و این جور چیزها را داشته باشی، فرقی نمی‌کند. می‌بینی؟ خدای من، قبول دارم که همه چیز را در مورد شهر و مترو و قطار و این جور چیزها می‌دانی.

اما به همزاد هر حال شرط می‌بندم که دوست داری دیده‌بان شوی، شرط می‌بندم که دوست داری.» امرسون گفت: «فکر می‌کنم ترجیح می‌دهم عقلم سر جایش باشد. شاید وقتی عقلم سر جایش نباشد، به پیشاهنگان بپیوندم.» پی وی گفت: «قول می‌دهی؟» امرسون اعتراف کرد: «خب، تو به قولت با من عمل کردی.» «چون من یه دیده‌بانم. می‌بینی؟» امرسون، علی‌رغم میل باطنی‌اش، با خنده گفت: «خب، اگر عقلم را از دست بدهم، قول می‌دهم دیده‌بان شوم.» او نمی‌دانست که عاقبت آن وعده وحشتناک‌تر از عاقبت وعده‌ای خواهد بود اجنه غیر مسلمان که پی‌وی داده بود. پی وی با لحنی قاطع گفت: «قطعاً، قطعاً، از ته دلت شیاطین می‌گویی؟» کاملاً بعید به نظر می‌رسید که امرسون کوچک، متین، آرام و بافرهنگ، هرگز در مورد متانت کافر و سلامت عقل دچار لغزش شود.

اما پی‌وی حداقل آن یک امید واهی را داشت که به آن چنگ بزند، بنابراین به آن چنگ زد. فصل چهاردهم دیدن نیویورک تفاوت بین پی-وی و امرسون اسکایبرو با محتویات جیب‌هایشان مشخص می‌شد. پی‌وی به عنوان تجهیزات معمول خود، یک تکه گچ دعا برای علامت‌گذاری علائم پیشاهنگی، سرپوش شکسته‌ی خودنویسی که برای اعمال مربوط به جادو شبیه‌سازی صدای مرغ دریایی استفاده می‌شد، یک پیله حاوی فرشتگان کرم ابریشم (که هر روز انتظار می‌رفت با شکوه بالدار از آن بیرون بیاید اما هرگز بیرون نمی‌آمد)، یک چاقوی جیبی پیشاهنگی، یک قطب‌نما، جادو سیاه میخی برای تبدیل ساعتش به دعانویس کانی سور ساعت دعا نویس آفتابی اضطراری، دعانویس قلعه‌گنج دسته‌ی عقیق یک چتر، یک توپ گلف، دعا رسیدی برای درست کردن خوراکی پیشاهنگی (یک خوراکی عجیب) که روی پوست درخت غان نوشته شده بود، و یک وسیله‌ی رمانتیک که هیچ پیشاهنگی نباید بدون آن باشد، یک سنجاق سر، را با خود حمل می‌کرد.

دعانویس بابارشانی برخی از این چیزها از نزدیکی اخیر به قطرات آدامس، نسبتاً چسبناک بودند؛ قطب‌نما تقریباً روکش شکری به خود گرفته بود. امرسون در جیب داخلی کتش یک کیف پول چرمی آبرومند داشت که نامش با طلاکوب روی آن مهر شده بود. در این کیف پنج اسکناس یک دلاری نو، یک بلیط ده سفره در جاده ایری، یک تقویم کوچک، چند کارت ویزیت حکاکی شده و یک جدول زمانی راه آهن بود. حالا این جدول را باز کرد و دید که قطار بعدی در شعبه بریجبورو ساعت ده و بیست و دو از جرسی سیتی حرکت می‌کند. این زمان برای گشت و گذار کمی کافی بود و آنها در شهر ماندند.

امرسون کارها را با خوشرویی انجام می‌داد. فرشتگان او در کافران یک فروشگاه مجلل از پی کافران وی با نوشابه پذیرایی کرد و مقداری آب نبات هم خرید. به نظر جادو می‌رسید که در این زندگی شبانه‌ی کلان‌شهر کاملاً احساس راحتی می‌کند. پی وی او را خوش‌مشرب و سخاوتمند یافت. تمام چیزهای نامطلوبی که در مورد امرسون به ذهنش خطور می‌کرد، در یک عادت بد پسر خلاصه می‌شد: خوب صحبت کردن و استفاده از کلماتی که دعانویس مالوجه بزرگسالان به کار می‌برند. به نظر می‌رسید قلعه‌گنج که دلیل کافی برای دوست نداشتن او این نیست که او به یک “پلیس” می‌گفت، پلیس. پی‌وی کمی احساس می‌کرد گشایش که تحت حمایت اوست، در حالی که در خیابان برادوی قدم می‌زدند، به ویترین‌های پرنور نگاه می‌کردند و در همه جا سرگرمی‌های رایگان می‌یافتند دعا نویسی – در ویترین‌های برقی، در میان فروشندگان پر سر و صدایی نماز خواندن که اجناسی شیطان را («تا وقتی که یک سکه

دعانویس قلعه‌گنج تمام می‌شود، ده سنت») از چمدان‌های چرمی بیرون می‌آوردند و با عجله آنها را می‌بستند و با نزدیک شدن یک پلیس آنجا را ترک می‌کردند. آنها به خصوص از مردی که روی چوب‌پا طلسم اعمال صالح راه می‌رفت و پلاکارد رستورانی را بر پشتش داشت و از لذت شماره ملا خوردن کیک گندم و قهوه تعریف می‌کرد، لذت می‌بردند. این مرد روی سقف تاکسی‌ها می‌نشست و جمعیت تحسین‌کننده‌ای او را دنبال می‌کردند. امرسون پیشنهاد کرد که از کیک گندم و قهوه امتحان کنند. از رستوران بیرون آمدند و به سمت میدان هرالد قدم زدند و به محیط‌های اردوگاه جنگلی در ویترین‌های روشن فروشگاه‌های عظیم خیره شدند.

قلعه‌گنج

آن‌ها با اغواگری از بهار و این نمایش‌ها صحبت می‌کردند. یکی از آن‌ها آتشی را نشان می‌داد که در آن پیشاهنگان مومی دور آن نشسته بودند؛ شعله‌ی شاد آن از کاغذ قرمز درخشانی تشکیل شده بود که روی کنده‌های واقعی مچاله شده بود. پیشاهنگ مومی دیگری در یک قایق نشسته بود دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود و با نگاهی ترسناک به خیابان خیره شده بود. یک سبد ناهار باز روی زمین رنگ‌آمیزی شده قرار داشت. پی وی گفت: «این دقیقاً همان چیزی است که پیشاهنگان دارند. پس دعانویس حالا دوست نداری یکی از آنها باشی؟» امرسون گفت: «آنها کمی خشک به نظر می‌رسند.» او شوخ‌طبع هم بود.

«منظورت این است که پیشاهنگ‌ها پیشینه تاریخی آدمک هستند؟» پی وی غرید: «منظورتان چیست، مذهب احمق‌ها ؟ این دقیقاً نشان می‌دهد که وقتی به کمپینگ می‌روند، در جنگل چطور زندگی می‌کنند. اگر آن دیده‌بان توی قایق بخواهد بداند ساعت چند است، دعانویس قلعه‌گنج می‌دانید چطور می‌تواند بفهمد؟» امرسون گفت: «با نگاه کردن به ساعتش.» « نهههه ، از روی ستاره‌ها؛ از روی تسلی‌ها می‌تونه بفهمه – یه قدیس جورایی ستاره‌ها تو جمعیتن. به هر حال، تو یه پیشاهنگ شیک‌پوش شیاطین می‌شی، می‌دونی چرا؟ چون عاشق غذا خوردنی.

دیده‌بان‌ها، هر چه بیشتر بروند، بیشتر غرق نمی‌شوند. آنها ابجد باید بدانند که چگونه حیوانات را ردیابی کنند، و پرندگان و همه چیز را کمین کنند. آنها باید وقتی پرندگان حواسشان نیست، یواشکی متون کهن به آنها نزدیک شوند…» امرسون گفت: «من این را شرافتمندانه نمی‌دانم.» پی وی مشرکان فریاد زد.