طلسم جدایی

آرنج شماست.» او با شرمساری پاسخ داد: «آیا واقعاً همینطور است؟ خدا خیرت بدهد، همینطور است!» آن را از دستش گرفتم، بازش کردم و از روی امضای بی‌چون‌وچرای او – طلسم جدایی مارمادوک سوئیتینگ – عنوانش را خواندم: «احمق خانواده». با خودم فکر کردم: «آه! البته. مثل عنوان، مثل طلسم نویسنده.» اما اشتباه می‌کردم. داستان، یک داستان گشایش اعمال صالح واقعی و بی‌پرده ، به اندازه‌ی آثار موپاسان، تند و تیز و قوی بود. چاره‌ای نداشتم جز اینکه با کمی وزش باد آن را تحمل کنم و لب‌هایم را به هم بکوبم. سپس کاغذ را به آرامی پایین گذاشتم و به او نگاه کردم.

دعانویس : چهره‌ی بی‌خطرش در لبخندی هیپنوتیزم‌کننده فرو رفته بود، کلاهش نسخ خطی روی چشمانش افتاده بود و مدام با دسته‌ی نقره‌ای بزرگ عصایش دهانش را پر می‌کرد. چشمانم بین این دعانویس چهره و چهره‌های چاپ‌شده‌ای که او بودند، در رفت و آمد بود. چه ارتباطی ممکن است بین این دو وجود داشته باشد؟ به مذهب بوفون فکر کردم که با چین‌های توری می‌نویسد و ناگهان متوجه مزیتی در آستین‌های بی‌عیب و نقص پیراهن شدم و تصمیم گرفتم با یک جوراب‌باف شیک در مورد افزایش قیمتم برای هر هزار کلمه مشورت کنم. در این میان، احترام من به سوییتینگ متولد شد. «پس،» گفتم، «بالاخره دعا تو کسی هستی؟» او با لبخندی روستایی پاسخ داد: «من هستم؟» «خوشحالم که فهمیدی.» گفتم: «راستش را سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است بخواهید، این داستان نبوغ‌آمیز است؛ اما هیچ‌کدام به پای آن چیزی که شما با پنهان کردن نبوغتان نشان داده‌اید، نمی‌رسد.

طلسم جدایی

حتماً چیزهای خیلی بیشتری از این داستان بیرون می‌آید.» وقتی به سمتش رفتم و کنارش نشستم، سرخ شد و خندید و وول خورد. «اوه، جرأت می‌کنم بگویم!» گفت. «به هر حال امیدوارم که همینطور باشد.» «شکی نیست. حالا دعا چی دعانویس باعث شد به این فکر بیفتی؟» جادو «اوه! بهش فکر کردم.» گفت؛ طلسم جدایی و گذشته از همه اینها، هیچ پاسخ بهتری برای یک سوال احمقانه وجود نداشت. من داشتم با فروتنی ارزش خودکفایی فکری پیشینه تاریخی را ارزیابی می‌کردم و از صدها تغییر شکل عقل قدردانی می‌کردم. بعد از این ماجرا، به ابتکار خودش، طلسم موکل دار ازدواج کلی سوییتینگ دیدم. او به اتاق‌هایم سر می‌زد و جفر – شاید در شرایط دیگر فکر می‌کردم خیلی با ملاحظه نیست، و با تحسینی بسیار ساده‌لوحانه برای توانایی‌های خودش – درباره ارزش‌های شخصیت‌های خاصی که در مجموعه درخشان «نامه‌های عاشقانه یک دگراندیش» به تصویر کشیده بود، بحث می‌کرد.

این مجموعه بلافاصله در «آرگونات» «احمق خانواده» دنبال شده بود و شهر را طوفانی کرده بود. بنابراین، او با خنده می‌گفت: «نظرت در مورد آن لوپین پیر، شماره آخر، با آن فضیلتی که او را جادو «امو» می‌نامید، نمی‌دانم؟» با خنده‌ای عصبی حرفش را تصحیح می‌کردم: «ها، بله! کلمه «کم‌خونی» بود. البته منظورت همین بود.» «چرا، مگر نگفتم؟» جواب می‌داد. «به هر حال، یک پرستوی بزرگ دارد»؛ و بعد ناگهان خودش را جمع و جور می‌کرد، و بدون توضیح بیشتر، نگاهش را به من می‌انداخت و شروع به سوت زدن می‌کرد. شیطانی کلیسا حالا می‌توانم بخشی را که او به آن اشاره کرده بود به یاد بیاورم (به عبارت دیگر، هر گلبول قرمز خون، به عنوان یک بذر، فضیلت را به کم‌خونی تبدیل می‌کند) و سعی کنم معنای کاملاً جدیدی را در آن کشف دعا نویسی و طلسم جدایی کنم.

با این گمان که ساده‌لوحی ظاهری فرشتگان نویسنده‌اش فقط فرضی است، در پاسخ‌هایم با احترام محتاط بودم و وقتی او می‌رفت، با کنجکاوی در مورد کاربردهای زیرکانه‌ای که او از آنها استفاده می‌کرد، طلسم جدایی تأمل می‌کردم. احساس می‌کردم که او با من به عنوان یک پیشگو مشورت نمی‌کند؛ بلکه بیشتر به خاطر رواج افکار جادو سیاه عامیانه‌ای که منحصر به فرد بودن او با آن سید و حاجی بیگانه بود، از من کمک ابجد می‌گرفت. او در مورد طلسم امور خودش بسیار رازدار بود؛ اگرچه می‌دانستم که او در حال تبدیل شدن به یک «نام» بسیار مهم در دنیای ادبیات است. ظاهراً پس از آن مقاله اول، او را نمی‌توان با «آرگونات» یکی دانست، اگرچه هر کسی که ذره‌ای از درک درست برخوردار باشد، به سختی می‌تواند در «نامه‌های عاشقانه» توالی صحیح ویژگی‌هایی را که داستان قبلی را قابل توجه کرده بود، کافر مشخص نکند.

در واقع، او بیش از هر مردی که می‌شناختم از مجازات‌های مربوط به نویسنده‌ی محبوب رنج می‌برد. تعداد مکاتبات، چه امضا شده و چه عبادت کردن ناشناس، که از تحسین‌کنندگان دریافت می‌کرد، شگفت‌انگیز بود. به ندرت روزی می‌گذشت که او نمونه‌هایی از آنها را برای بحث و خنده برای من می‌آورد. باید طلسم اعتراف کنم که نظرات او را همیشه جادو شدن با سلیقه‌ی خوبی نمی‌دانستم؛ اما طلسم در آن صورت، من شخصاً در معرض چاپلوسی قرار نمی‌گرفتم و بنابراین ممکن است بیش از یک راهب، صلاحیت قضاوت در مورد یک دنیاپرست را نداشته باشم. این شهادت‌ها در مورد شهرت او از هر نوع فردی بود – سرباز، روحانی، شاعر، کافر نقاش، بازیگر (و به ویژه بازیگر زن)، جوان صاحب نظر، پروانه اجتماعی، دانش‌آموز پرشور کلاس درس، زن حساسی که از آخرین اشتیاق مادام‌العمر به هنر یا دین غافل شده بود و طبق معمول، پس از یک عیاشی اخیر در احساسات، طعم

زندگی را بر لبانش تلخ می‌یافت. همه آنها شیطانی در «نامه‌های عاشقانه» چیزی متناسب با موارد خاص خود یافتند – نشانه‌ای از همدردی ظریف، نوعی اشاره اولیه به ارواح سوء تفاهم شده‌شان از احساسی خویشاوند که احساس کرده بود و می‌توانست با شکستن طلسم آرامش الهی درجا انگشت خود را نشانه بگیرد. دیگر آنها از شکایت بی‌حاصل رنج نمی‌بردند – دعانویس آن پیراهن مویی که هیچ‌کس گمان نمی‌کرد بلکه به آن می‌خندید. طلسم جدایی به عنوان مثال، از این مجموعه، یک دعا نویس جمله معمولی را شیاطین در نظر بگیرید که برای بسیاری از افراد به عنوان متن مفید بود – « مادی‌گرا فریاد اعتراض خود را به چه کسی می‌زند – به چه کسی جز خدا؟ او نمی‌تواند از طعنه زدن به خدایی که وجودش را انکار می‌کند، آرام بگیرد.

او فراموش می‌کند که طعنه نمی‌تواند هیچ پاسخی از خلاء بگیرد. » پیشنهادی که در ادامه آمده است: یک ژنرالِ نصفِ حرز حقوق بگیر … به من نگو، قربان، اما تو هم شیطان مثل من به یک کشورِ ناسپاسِ سرگشته خدمت کردی و درس عبرت گرفتی! به جای وزارت جنگ، یادِ شیطان را زنده نگه دار. جمله‌ی آخرت را با «ت» شروع کردی. یک دختر گروه کر. —جناب آقای عزیز،—می‌خواهید من بفهمم، می‌دانم، دعا و کاملاً حق با شماست. مردم بریتانیا گوش‌هایشان از خر هم بیشتر نیست، وگرنه خودشان می‌فهمیدند چه کسی باید نقش لوتا را در «زیبای باترسی» بازی کند.

این یک آرامش غیرقابل وصف است. لطفاً این نامه‌ی گستاخانه از یک غریبه را ببخشید.—با احترام فراوان، دالی​ یک ماهیگیر رسولی . – من اجنه غیر مسلمان استعاره شما را دوست دارم. من فقط «طعمه‌گذاری نماز خواندن زمینی طلسم حرف شنوی دیگران برای یک خدا» را به عنوان تاکتیک‌های ظریف‌تر یک دنیاگرا پیشنهاد می‌کنم. توجه: «و شمعون پطرس گفت، ‘من به ماهیگیری می‌روم.’» دوباره به این گزیده توجه کنید: دعا شیطانی « موضوع طلسم‌ها شامل لایه‌های تفسیری متعددی است توصیه پزشکان به برخی بیماران برای مشغول کردن ذهنشان، یادآور رسید مرد ایرلندی برای ساخت توپ است: «سوراخی ایجاد کنید و ارواح دور آن را با برنج پر کنید. » طلسم جدایی جادو سیاه که یک «اهل هیبرنی واقعی» درباره آن نوشت…

آقا ، من همیشه معتقد بوده‌ام که «گاو نر» واقعی، که در کشور رنج‌دیده‌ی من زاده شده، از نسل شیر انگلیسی است. حالا قتل! چطور یک بیمار طلسم جدایی می‌تواند هم ذهن پزشکش و هم ذهن خودش را مشغول کند، مگر اینکه خودش حالش خوب نباشد؟ و در آن صورت اصلاً ذهنی نخواهد داشت. یا یک بار دیگر و برای پایان، این جمله را در نظر بگیرید: « گذشته آن دارایی متناقض است، سایه‌ای که ما طلسم ازدواج مبارک حاضر نیستیم آن را به خاطر جوهر رها کنیم »؛ که این جمله، جمله‌ی زیر از «کسی که خستگی، تب و اخم را احساس کرده است» را جادو کهن تداعی می‌کند: چه عجیب و بدیع بیان شده است!

جدایی

نمی‌دانم چگونه، خاطره‌ی کانال مانش را پیش رویم دعا می‌آورد. من فقط شیاطین یک بار از آن عبور کرده‌ام؛ اما، ای خاطره! آب‌های خروشان و باشکوهی که روحم به سویشان رفت! اینها نمونه‌هایی، اما معدودی، از واکنش‌هایی هستند که سویتینگ از تارهای انسانی که لمس می‌کرد، دریافت می‌کرد. علاوه بر این، دعاهای بی‌شماری برای امضا، درخواست برای خواندن نسخه‌های خطی، درخواست برای نسخه‌های رایگان آثارش، برای فروش برای هر نوع خیریه‌ای جز بهبود وضعیت نویسندگان بی‌بضاعت، وجود داشت. او کاملاً در آفتاب شهرت فراوان غرق بود. تنها یک علوم غریبه نقص در خودپسندی عظیم او وجود داشت. با یک انحراف منحصر به فرد و یک تصادف بسیار غیرقابل توضیح، هر یک از این اسناد امضا شده بدون آدرس بودند.

اما، گذشته از همه اینها، تصادف، که تنها نام دیگری برای جانبداری سرنوشت است، باید گاهی اوقات خود را بر روی یک جادو موضوع مورد طلسم جدایی تایید غرق کند. سویتینگ مورد توجه خدایان بود و از «دوران بسیار قدیم» خود لذت می‌برد، شاید عمدتاً به این دلیل که به نظر نمی‌رسید جاه‌طلب باشد که هیچ «مجموعه‌ای» را تحت تأثیر قرار دهد، مگر آن‌هایی که عادت داشت کافران با آن‌ها جمع شود، شیاطین و اکنون هیچ تظاهری به برتری یافتن نداشت. یک شب، وقتی که به اعمال مربوط به جادو طور اتفاقی از محوطه دادگاه ارل بازدید می‌کردم، نمونه‌ای از این فروتنی روشنفکرانه را تجربه کردم.

در همزاد آنجا با دوستم، شخصیت اصلی فرشتگان و مرکزی یک گروه برگزیده شیاطین در محوطه، روبرو شدم. همه با ظرافت لباس‌های شب نفیسی پوشیده بودند (من خودم همیشه با تحقیر از این لباس‌ها دوری می‌کردم) و همه با احترام ناخودآگاهی که حماقت به مغزها می‌دهد – “میل پروانه به ستاره” – به سوییتینگ جذب می‌شدند. فوراً می‌توانستم ببینم که او به سیروس آنها، شکوه خاص و درخشان آنها تبدیل شده است و اعتبار را به فرقه آنها بازمی‌گرداند.