طلسم رفع

دوستانه آن را گرفت. گفت: «ممنون، آقا، و موفق باشید.» بروس گفت: «این تاکسی تعویذ منه.» همینطور که به خیابان ریجنت می‌پیچیدیم. «بسیار خب،» جواب دادم، «ما سر این طلسم موضوع دعوا گشایش نمی‌کنیم. به محض اینکه میمون سبزت آن شش میلیون را به من رساند، می‌توانی به طلسم رفع من پول بدهی.» در طلسم این زمان ما درست سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است روبروی ورودی هتل پیکدیلی بودیم. همینطور که رد می‌شدیم، در اجنه غیر مسلمان باز شد و زنی خوش‌قیافه، با شنل بلند سمور، پا به پیاده‌رو گذاشت. دعا در خیابان روبرو، خدمتکاری با لباس مبدل، در یک کالسکه برقی شیک را باز نگه داشته بود. با دیدن ما مکث کرد و لب‌هایش با یکی از شیرین‌ترین لبخندهایی که تا به حال دیده بودم، از هم باز شد.

دعانویس : هر دو کلاه‌هایمان را برداشتیم، اما چون بروس هیچ تلاشی برای توقف نکرد، من هم به راهم ادامه دادم. دین «او کیست؟» زمزمه کردم. او به من خیره شد. گفت: «نمی‌دانم. فکر کردم دوست توست.» جواب دادم: «تا حالا ندیدمش. نمی‌دونم ما رو کی فرض کرده؟» نگاهی به اطراف انداختم و بعد بازویش را لمس کردم. گفتم: کافر «بروس، داره تعقیبمون می‌کنه.» از روی شانه‌اش نگاهی به من انداخت و دیدم که از جا پرید، انگار چیزی او را نیش زده باشد. «بیا دیگه!» زیر لب غرغر کرد و ناگهان سرعتش را بیشتر کرد. با اعتراض گفتم: «چرا، چه اهمیتی دارد؟» «بقیه هم،» او زمزمه کرد، «درست پشت سرش!

طلسم رفع

سه یا چهار تا از آنها! این همان طلسم جهنمی است!» با ناباوری گفتم: «خب!» پیشینه تاریخی و بعد برگشتم تا موکل جن دوباره نگاه کنم. برای لحظه‌ای احساس کردم کسی ناگهان یک تکه یخ بزرگ داخل دعانویس جلیقه‌ام گذاشته است. حداقل پنج زن، به رهبری خانمی که لباس سمور پوشیده بود، در امتداد پیاده‌رو دنبالمان می‌آمدند. شکی در این مورد نبود. در حالی که نگاه می‌کردم، دو دختر که در جهت مخالف قدم می‌زدند، ناگهان ماشین را پارک کردند و سپس برگشتند و با عجله به دنبال بقیه آمدند. به نظر می‌رسید که از خیابان ریجنت عبور می‌کنیم. با نفس نفس زدن گفتم: «این وحشتناکه!

چیکار باید بکنیم؟» بروس در حالی که با نگاهی دیوانه‌وار به اطرافش نگاه می‌کرد، من من کنان گفت: «باید تاکسی بگیریم!» نسخ خطی البته، از شانس خوبمان، دعانویس هیچ تاکسی‌ای از آنجا رد نمی‌شد. نمی‌توانستیم صبر کنیم، چون هر لحظه اوضاع مشرکان بدتر حاجت گرفتن می‌شد. طلسم رفع زن‌ها ناگهان فرشتگان از مغازه‌ها بیرون می‌آمدند و دو به دو و سه به سه، با عجله از آن طرف خیابان، بی‌پروا و بی‌تفاوت به ترافیک، به ما نزدیک می‌شدند. در کمتر از یک دقیقه، جمعیتی حدود پنجاه یا شصت نفر، با سرعت، پیاده‌رو را دنبال ما طی کردند. بروس نفس زنان گفت: «بدو! بدو!» البته، این کار تقریباً دیوانه‌وارترین کاری بود که از دستمان بر می‌آمد؛ اما جادو وحشت، وحشتی مطلق و کور، ما را فرا گرفته بود و تنها احساس ما، میل دیوانه‌وار به فرار بود.

بدون هیچ حرف دیگری، پا به فرار گذاشتیم. از آنچه که بعد از آن اتفاق افتاد، خاطره‌ی کمی مبهمی دارم. هیاهوی وحشتناکی را در اطرافمان به یاد دارم، فریادهای «طرفداران حق رأی زنان!»، «متوقفشان دعای رفع سر درد شدید کنید!» «پلیس!» و سپس دو نفر با کلاهخود و لباس آبی تیره ناگهان از سر راهمان پریدند. گمان می‌کنم آنها ما را با وزرای کابینه اشتباه گرفته بودند، زیرا برای عبور ما در را باز کردند شماره ملا و بدون هیچ تردیدی کافران خود را به میان سیل وحشی زنانی که دنبالمان می‌آمدند، انداختند. آن چک جادو سیاه فقط یک لحظه بود، یکی، اما ما را کافران نجات داد.

قبل از اینکه ستون دعا خرد شده بتواند دوباره شکل بگیرد، به گوشه خیابان ویگو رسیده بودیم، جایی که یک تاکسی – یک تاکسی سه بار برکت یافته با راننده‌ای هیجان‌زده و با اشاره – آماده ایستاده بود. او غرید: «بپرید تو!» و ما نفس‌زنان خودمان را به سمت در پرتاب کردیم. دست‌هایی مشتاق پشت سرمان به آن کوبیدند، کسی فریاد شادی سر داد، همین که روی صندلی نشستیم، چرخان از کنار تپه دعا بادلی رد شدیم و هیاهو و فریادها پشت کلیسا سرمان خاموش شد. بعضی احساسات هستند که کلمات برای بیانشان کاملاً ناکافی هستند. طلسم رفع در آن لحظه من و بروس از حدود شش مورد از آنها رنج می‌بردیم.

این راننده تاکسی بود که اولین کسی بود که سکوت را شکست. در انتهای طلسم خیابان باند، او توقف کرد و با خم کردن سرش به کنار تاکسی، تمایل خود دعا نویسی را برای صحبت با ما نشان داد. من به طور خودکار شیشه را پایین کشیدم. او پرسید: «مجلس عوام، فرماندار؟» با لحنی گرفته گفتم: «نه، سینتیا خونه‌شه.» او به من خیره شد و من خودم دعا را به یاد آوردم. با لحنی خشن گفتم: «منور کورت، جاده مریلبون.» او برگشت و ما راهمان را به سمت جادو شدن خیابان باند ادامه دادیم. درست زمانی که داشتیم از پایین خیابان هارلی بیرون می‌آمدیم، بروس به سمتم خم شد و دستش را روی بازویم گذاشت.

با لحنی شکسته گفت: «بعد از اینکه سینتیا را دیدم، آن آرزوی اول را برآورده خواهم کرد.» سرم را به نشانه‌ی تأیید تکان دادم. تاکسی جلوی دروازه‌ی منور کورت ایستاد و ما پیاده شدیم. راننده با تعجب به ما نگاه کرد. «درست به موقع رسیدم.» او اظهار داشت. «تا یک دقیقه‌ی دیگر تو را هم می‌کشیدند.» بروس به او یک سکه نیم سنتی هدیه داد. گفت: «ممنون آقا، متشکرم.» سپس مکثی کرد. «می‌دانم آن سافرینجت‌ها چه می‌خواهند، طلسم رفع و اگر می‌توانستم، به آنها می‌دادم.» با این جمله‌ی تاریک، او در چنگالش لغزید و ما را ترک کرد. شانه به شانه هم از جاده شن‌ریزی شده بالا رفتیم و از ورودی اصلی وارد شدیم.

آپارتمان سینتیا در طبقه همکف، سمت راست، همان در سبز و کوبه مسی است. بروس طلسم نویس دستش را روی کوبه مسی گذاشت و سپس مکث کرد. با تلخی گفتم: «ادامه بده. فکر کن چه چیزهایی رو از طلسم رفع ترس سر گذروندیم.» چهره‌اش درهم رفت و دو ضربه‌ی تیز به بدنش شیاطین وارد شد. یک دقیقه مکث، صدای قدم‌هایی آمد و سپس در با احضار صدای بلندی باز شد. دختری زیبا و سبزه با لباس خدمتکاران روبروی ما ایستاده بود. بروس گلویش را صاف کرد. با صدایی گرفته طلسم پرسید: «خانم وست جفر خونه‌ست؟» او لحظه‌ای با کنجکاوی دعا نویسی به او نگاه کرد، اما جوابی نداد، سپس ناگهان گفت: «بله، آقا» و از در عقب رفت.

ما به دنبال او وارد راهرو شدیم و کلاه‌ها و عصاهایمان را روی میز داخل گذاشتیم. شیطانی دست‌های بروس مثل برگ جادوگر می‌لرزیدند. دختر بدون اینکه به ما نگاه کند، ابطال کردن جادو ما را در راهرو راهنمایی کرد و دری را در سمت چپ باز کرد. او به آرامی گفت: «لطفاً تشریف بیاورید اینجا، آقا؟» رمل بروس که حدود دو قدم از من جلوتر بود، اول وارد شد. در یک چشم به هم زدن، دخترک دنبالش رفت و در را با چنان ضربه‌ای به صورتم کوبید که صدایش در آپارتمان پیچید. کمی مکث کردم و همین که مکث کردم، فریاد خفه‌ای از بروس آمد: رفع «کمک، کمک، بریجز، کمک!» دوباره در را باز کیمیاگری کردم و به داخل هجوم بردم.

تا جایی که می‌توانستم ببینم، بروس و خدمتکار مشغول رقص والس نسبتاً شدیدی بودند. آنها در حالی که در آغوش هم بودند، به طرز باشکوهی، صرف نظر از مبلمان، در اتاق تاب می‌خوردند. طلسم رفع حتی به محض ورود من، طلسم آنها به انتهای مبل گیر کردند و به صورت توده‌ای درهم‌تنیده درآمدند. در آن لحظه چیزی سنگین به شدت به پشتم برخورد کرد و مرا به دیوار کوبید. زنی تنومند با لباسی طرح‌دار، دستانی پوشیده از آرد و وردنه‌ای در دست، با خشونت از کنارم گذشت. با دو قدم به مبل رسید و دختر سبزه را گرفت و شروع به کشیدن او نماز خواندن از بروس دعا برای رفع درد پا و کمر کرد.

رفع

اگر یقه بروس باز نمی‌شد، قطعاً خفه می‌شد. اما درست در آخرین لحظه، میخ شکست. دو زن با صدای بلندی به زمین رسیدند و وردنه با صدای تق‌تق ابجد از اتاق خارج شد. لحظه‌ای بعد، بروس، بدون یقه و ژولیده، به سمت در می‌پرید. من هم دنبالش رفتم، دستگیره را گرفتم و محکم پشت سرم کوبیدم. از شانس خوبم، بیرون قفل بود؛ و در حالی که بروس کلاهش را قاپید و با در جلویی ور رفت، من با نیرویی وحشیانه کلید را چرخاندم که آن را در دستم شکست. شیطانی بعد، مثل دو مرد مست، به جای اینکه تلوتلو کافر خوران به سمت دعانویس سالن اصلی برویم، افتادیم.

خوشبختانه کسی آن دعانویس اطراف نبود. جادو نفس‌زنان و خسته، به پایه آسانسور تکیه دادیم، در حالی که بروس، با بالا دادن یقه‌اش و برس زدن کتش با یک دست، تلاشی ضعیف برای بازیابی وجهه و احترام انجام می‌داد. صدای خش خش قدم‌هایی که از بیرون در مسیر ماشین‌رو می‌آمدند، حرفمان را قطع کرد. با عجله زمزمه کردم: «مواظب باش؛ یکی داره میاد.» درست همان لحظه که یک باربر تنومند با لباس فرم علوم غریبه از درگاه وارد شد، بروس خودش را جمع و جور کرد. او آشکارا ما را به عنوان دوستان سینتیا شناخت، زیرا با لبخندی دوستانه اما محترمانه سلام کرد.

«روز بخیر، آقایان،» او اظهار داشت. «متاسفانه خانم وست در شهر نیستند. به ریگیت رفته‌اند، بنابراین متوجه شدم. شاید پیشخدمت سالن پذیرایی را دیده‌اید؟» سرم را به دعا دعا نویسی نشانه‌ی تایید تکان دادم. گفتم: «بله، طلسم رفع خدمتکار را دیده‌ایم. می‌شود برایمان تاکسی بگیرید؟» «حتماً، آقا؛ تاکسی، آقا؟» بروس با صدایی گیج حرفش را قطع کرد و گفت: «تا این مقاله می‌تواند با دیدگاه‌های اضافی گسترش یابد. وقتی که هیچ زنی در آن نباشد، مهم نیست.» با لحنی هشدارآمیز او را تکان دادم، اما دربان که ظاهراً او را به عنوان یک طنزپرداز تصور کرده بود، از ته دل خندید. با عجله گفت: «بسیار خب، آقا؛ من ترتیبش را می‌دهم، آقا.»