دعانویس شوش

که از چه طریقی چنین نفوذ خارق‌العاده‌ای بر ذهن ملکه مادر پیدا کرده است، او با جسارت پاسخ کلیسا داد که هیچ قدرت دیگری بر او اعمال نمی‌کند، جز قدرتی که یک ذهن قوی همیشه می‌تواند بر ضعیفان اعمال کند. او با قاطعیت فراوان دعانویس شوش درگذشت. دو سال بعد، صحنه‌هایی بسیار وحشتناک‌تر از هر آنچه تا آن زمان در فرانسه رخ داده بود، در لابور، در دامنه کوه‌های پیرنه، به نمایش درآمد. پارلمان بوردو، که از تعداد جادوگرانی که گفته می‌شد لابور و محله‌اش را آلوده کرده‌اند، رسوا شده بود، یکی از اعضای خود، پیر دو لانکره مشهور، و رئیس آن، اسپاگنل، اعمال مربوط به جادو را برای بررسی این موضوع با اختیارات کامل برای مجازات مجرمان منصوب جفت روحی کرد.

دعانویس : آنها در ماه مه ۱۶۱۹ به لابور رسیدند. دو لانکره کتابی نوشت که در آن تمام کارهای بزرگ خود را در این نبرد علیه قدرت‌های شیطانی شرح داده است. این کتاب پر از وقاحت و پوچی است، اما تا جایی که به تعداد محاکمه‌ها و اعدام‌ها و اعترافات عجیب و غریبی که از توسل مجرمان ناراضی گرفته می‌شود، مربوط می‌شود، می‌توان به حقایق تکیه کرد. دِلانکره دلیل وجود این همه جادوگر در لابورت را کوهستانی و عقیم بودن آن سرزمین می‌داند! او بسیاری از آنها را از روی علاقه‌شان به سیگار احضار کشیدن کشف کرد. از این می‌توان استنباط کرد که او با شاه جیمز هم‌نظر بوده و تنباکو را «علف شیطان» می‌دانسته است.

دعانویس شوش

وقتی کمیسیون برای اولین بار تشکیل جلسه داد، تعداد افرادی که به محاکمه آورده می‌شدند حدود چهل نفر در روز بود. میانگین تبرئه‌ها به پنج درصد هم نمی‌رسید. همه جادوگران اعتراف کردند که در دومدانیل بزرگ یا سبت حضور داشته‌اند. در این مراسم ساترنالیا، حرز شیطان بر روی تخت بزرگ طلاکاری شده‌ای می‌نشست، گاهی به شکل یک بز؛ گاهی به شکل یک جنتلمن، تماماً سیاه‌پوش، با چکمه، مهمز و شمشیر؛ و اغلب به شکل توده‌ای بی‌شکل، شبیه تنه درختی پژمرده، که دیده می‌شد.به طور نامشخص در میان تاریکی. دعانویس شوش آنها معمولاً سوار بر سیخ، چنگک دعانویس یا جارو به سمت دومدانیل می‌رفتند و هنگام ورودشان با شیاطین به انواع فسق و فجور می‌پرداختند.

یک بار آنها جسارت کرده بودند که قدیس این جشنواره را در قلب شهر بوردو جشن بگیرند. تخت شیطان بزرگ در وسط میدان گالین قرار داشت و تمام فضا پر از جادوگران و ساحره‌هایی بود که از دور و نزدیک به آنجا هجوم می‌آوردند، برخی حتی از اسکاتلند دوردست می‌آمدند. پس از آنکه دویست بدبخت بیچاره به دار آویخته و سوزانده شدند، آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند به نظر نمی‌رسید که از تعداد مجرمانی که باید محاکمه شوند، دعانویس باغ ملک کاسته شده باشد. از بسیاری از کسانی که در جایگاه محاکمه بودند، پرسیده شد که شیطان وقتی دید مأموران با چنین شدتی عمل می‌کنند، چه گفته است؟ پاسخ کلی این بود که به نظر انرژی مثبت نمی‌رسد برایش اهمیت زیادی داشته باشد.

برخی از آنها ادعا کردند که با جسارت او را به خاطر تحمل اعدام دوستانشان سرزنش کرده‌اند و گفته‌اند: « ای طلسم شیطان علوم غریبه دروغگو! وعده تو این بود که آنها نخواهند مرد! ببین، چگونه به قول خود دعانویس عمل کردی! آنها شیاطین سوخته و به تلی از خاکستر تبدیل شده‌اند! » در این مواقع، او هرگز آزرده نمی‌شد: او دستور می‌داد تعویذ که بازی‌های دومدانیل متوقف شود و با ایجاد آتش‌های خیالی که نمی‌سوزاندند، آنها را تشویق می‌کرد که از آنجا عبور کنند و به آنها اطمینان می‌داد که آتش‌هایی که جلاد روشن می‌کند، دعانویس شوش دردی بیش از آنها ندارند. سپس از او جادو می‌پرسیدند که دوستانشان کجا هستند، زیرا آنها رنج دعانویس نکشیده‌اند.

که «پدر دروغ‌ها» همواره پاسخ می‌داد که آنها در سرزمینی دوردست خوشبخت هستند و می‌توانند هر آنچه را که در آن زمان می‌گذشت ببیند و بشنود؛ و اگر کسانی جادو سیاه را که فرشتگان می‌خواهند با آنها صحبت کنند به نام صدا دعانویس اهرم بزنند، می‌توانند صدای آنها را در پاسخ بشنوند. سپس شیطان چنان با موفقیت صدای جادوگران مرده را تقلید کرد که همه آنها فریب خوردند. پس از پاسخ به همه اعتراضات، عیاشی‌ها از سر گرفته شد و تا بانگ خروس ادامه یافت. دِ لانکِر همچنین در محاکمه‌ی افراد ناراضیِ تک‌جنون به جرم گرگ‌نمایی بسیار مشتاق بود. چندین نفر از دستگیرشدگان بدون شکنجه دعا پیشینه تاریخی اعتراف کردند که گرگ‌های رودخانه هستند و شب‌ها به میان گله‌ها و رمه‌ها هجوم می‌برند و آنها را می‌کشند و می‌بلعند.

یک مرد جوان در بِسانسون، با آگاهی کامل از سرنوشت وحشتناکی که در انتظارش بود، داوطلبانه خود را به کمیسر اِسپاینِل تسلیم کرد و اعتراف کرد که خدمتکار یک شیطان قوی شیاطین است که با نام «ارباب ابجد جنگل‌ها» شناخته می‌شد: با قدرت او به شکل یک گرگ تبدیل شد. «ارباب جنگل‌ها» همان شکل را به خود گرفت؛ اما بسیار بزرگتر، درنده‌تر و قوی‌تر بود. آنها نیمه‌شب با هم در مراتع پرسه می‌زدند و سگ‌های نگهبانی را که از آنها دفاع می‌کردند، خفه می‌کردند.آغل‌ها و کشتن گوسفندانی بیش از آنچه می‌توانستند بخورند. او می‌گفت که از این گشت و گذارها لذت شدیدی می‌برد و در دعاگر حالی که با دندان‌هایش گوشت گرم گوسفندان را می‌درید، دعانویس شوش از شدت شادی زوزه دعانویس قیدار می‌کشید.

این جوان در این اعتراف وحشتناک تنها نبود؛ بسیاری دیگر داوطلبانه اعتراف کردند که گرگ‌های رودخانه طلسم هستند و بسیاری دیگر نیز تحت شکنجه مجبور به اعتراف مشابه شدند. چنین جنایتکارانی آنقدر قساوت‌آمیز تصور می‌شدند که ابتدا به دار آویخته شوند و سپس سوزانده شوند: آنها دین عموماً محکوم به زنده فرشتگان دعانویس بیستون زنده سوختن و خاکسترشان پراکنده شدن در باد می‌شدند. علمای الهیات جدی و دانشمند، با تکیه بر تاریخ دعانویس نبوکدنصر، آشکارا احتمال این دگرگونی‌ها را تأیید می‌کردند. آنها نمی‌توانستند تصور کنند که اگر او یک گاو بوده است، چرا انسان‌های مدرن نمی‌توانند با اجازه الهی و قدرت شیطان به گرگ تبدیل شوند.

آنها همچنین استدلال می‌کردند که اگر انسان‌ها اعتراف کنند، اگر شیطانی هیچ مدرک دیگری وجود نداشته باشد، همین مدرک کافی است. دلریو اشاره می‌کند که یک جنتلمن که به گرگینه بودن متهم شده بود، حداقل بیست بار شکنجه ذکر شد؛ اما او همچنان اعتراف نمی‌کرد. سپس به جفر حاجت گرفتن او یک نوشیدنی مست‌کننده دادند و تحت تأثیر آن اعتراف کرد که یک گرگینه است . دلریو این را برای نشان دادن نهایت انصاف مأموران ذکر دعانویس سطر می‌کند. آنها هرگز کسی دعا را کافر تا جادو کهن زمانی که اعتراف نمی‌کرد، نمی‌سوزاندند. و اگر یک دوره طلسم شکنجه کافی نبود، صبرشان لبریز نمی‌شد و او را بارها و بارها، حتی تا بیستمین بار، محاکمه می‌کردند!

خب، می‌توانیم فریاد بزنیم، وقتی چنین جنایاتی به نام دین انجام طلسم شده است محاکمه‌ی اوربن گراندیه، کشیش لودون، به جرم افسون کردن تعدادی از دختران در دعانویس شوش صومعه‌ی اورسولین‌ها در آن شهر، مانند محاکمه‌ی رمل مارشال دانکر، اتهامی بود دعا نویسی که دشمنانش برای نابودی کسی که هیچ اتهام دیگری به این راحتی نمی‌توانست علیه او مطرح شود، به دعانویس علیشاه آن متوسل شدند. این ماجرای قابل توجه که ماه‌ها فرانسه را در آشوب نگه داشت جادو و ماهیت واقعی آن حتی در آن زمان نیز مشخص بود، در این مکان چیزی بیش از یک اشاره‌ی گذرا نیست.

این ماجرا از ترس همه‌گیر از جادوگری که در آن زمان بسیار رایج بود، ناشی نمی‌شد، بلکه توسط دسیسه‌چینان بدبخت انجام می‌شد که قسم خورده نسخ خطی بودند جان دشمن خود را بگیرند. چنین اتهامی در سال ۱۶۳۴ قابل رد نبود: متهم نمی‌توانست، همانطور که بودینوس بیان می‌کند، «بدخواهی دادستان‌ها را از آفتاب روشن‌تر روح کند» و انکار خود او، هر چقدر هم که قابل فهم، صادقانه و سرراست بود، دعانویس حمیدیه در رد شهادت زنان دیوانه‌ای که خود را افسون شده تصور می‌کردند، بی‌اساس تلقی می‌شد. هرچه ادعاهای آنها پوچ‌تر و متناقض‌تر باشد، استدلال شیطان به کار رفته قوی‌تر است.توسط دشمنانش که شیطان در آنها بود.

شوش

او در شرایطی بسیار ظالمانه، زنده زنده سوزانده عبادت کردن شد. 37 یک نمونه نادر از ترس فراگیر از جادوگری در سال ۱۶۳۹ در لیل رخ داد. خانمی پرهیزگار اما نه چندان عاقل به نام آنتوانت بورینیون، مدرسه یا آسایشگاهی در دعا نویس آن شهر تأسیس کرد. روزی، با ورود به کلاس درس، او تصور کرد که تعداد زیادی فرشته سیاه کوچک را در حال پرواز بر سر بچه‌ها می‌بیند. او با نگرانی فراوان آنچه را که دیده بود برای شاگردانش تعریف کرد و به دعانویس خرمدره آنها هشدار داد فرشته که مراقب شیطانی باشند که اجنه‌اش ارواح در اطرافشان پرسه می‌زنند. زن نادان هر روز همان داستان را تکرار می‌کرد و شیطان و قدرت او تنها موضوع گفتگو، نه تنها بین خود دختران، بلکه بین آنها و مربیانشان شد.

یکی از آنها در این زمان طلسم از مدرسه فرار کرد. وقتی او را بازگرداندند و بازجویی کردند، گفت که فرار نکرده، بلکه توسط شیطان ربوده شده است. او یک جادوگر بود و از هفت سالگی جادوگر بوده است. برخی سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند دیگر از دختران کوچک مدرسه با شنیدن فرشتگان این خبر دچار تشنج شدند دعانویس میرآباد و پس از بهبودی، اعتراف کردند که آنها نیز جادوگر هستند. سرانجام همه آنها، که تعدادشان به پنجاه نفر می‌رسید، چنان بر تخیلات یکدیگر تأثیر گذاشتند که خودشان نیز اعتراف کردند جادوگرند شوش که در جلسات دومدانیل یا شیاطین شرکت می‌کنند – که می‌توانند سوار دعا بر چوب جارو در هوا پرواز کنند، از گوشت نوزادان تغذیه کنند یا از سوراخ کلید بخزند.

شهروندان لیل از این افشاگری‌ها شگفت‌زده شدند. روحانیون به سرعت به بررسی موضوع پرداختند؛ دعانویس شوش بسیاری از آنها، طلسم به افتخار خودشان، آشکارا نظر خود را مبنی بر اینکه کل ماجرا یک فریب است ابراز کردند – اما اکثریت اینطور نبودند. آنها با جدیت اصرار داشتند که اعترافات کودکان معتبر است.