بزرگترین دعا نویس

آنها «لباس پوشیدن» به آسانی آشپزها یا خدمتکاران خانه می‌شود، آنها را بی‌وفا می‌بینیم. مکانیک‌ها و خیاط‌های بومی به اندازه بریجت خیانتکار هستند، اما کمتر مورد انتقاد قرار می‌گیرند، زیرا بی‌وفایی آنها بزرگترین دعا نویس باعث احضار ناراحتی کمتری می‌شود. اما آنها در برنامه‌ریزی‌های خود برای منافع دعا یا خواسته‌های کارفرمای خود، بیش از او اهمیت نمی‌دهند و همه آنها کافران «دیدگاه مدرن» به این موضوع روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند دارند. چیزی که او را اینقدر شیفته‌ی تغییر می‌کند این است که در جامعه‌ای به طرز عجیبی بی‌قرار زندگی می‌کند، جامعه‌ای که در آن همه دعا نویسی درگیر مبارزه‌ای مداوم برای «بهتر کردن خود» هستند – ارباب او، در نه مورد از هر ده مورد، او را به نمونه‌ای از بی‌میلی به کار مداوم و دستاوردهای آهسته تبدیل می‌کند.

دعانویس : علاوه بر این، خدمت خانگی نوعی اشتغال است که اگر دعا با محبت شخصی شیرین نشود، فوق‌العاده پر از فرسودگی است. در آن هیچ پایان واقعی برای روز وجود ندارد و در دعا خانه‌های کوچک، تعقیب و نظارت و اغلب «غر زدن» کارفرما یا به عبارت دیگر، حضور یک فرد مشرکان سخت‌گیر، نیمه‌خصومت‌آمیز و کمی تحقیرآمیز دائمی است. این و حبس در یک آشپزخانه نیمه‌تاریک، آن بحران عصبی را ایجاد می‌کند که مکانیک‌های مرد و سایر کارگران مرد را مذهب که درگیر کارهای یکنواخت هستند، «به ولگردی» می‌اندازد. در مورد بریجت، این [احساسات] با تغییر مکان، و چند روز استراحت کثیف در میان «مردم خودش» در یک خانه‌ی اجاره‌ای، خود به خود فروکش می‌کند.

بزرگترین دعا نویس

در مورد رفتار کلی او به عنوان عضوی از یک خانواده، او باید با سه مشکل بزرگ دست و پنجه نرم کند – ناآگاهی از زندگی متمدن خانگی، که به خاطر آن دعانویس شیبان او به اندازه موژیک‌های روسی مقصر نیست؛ تفاوت نژاد و مذهب از جادو سوی کارفرمایش (و این مشکلی است که خدمتکاران هیچ کشور دیگری مجبور به مقابله با آن نیستند) بزرگترین دعا نویس و در شیاطین نهایت، تحقیر شدید نسبت به خدمات خانگی که توسط تمام آن بخش از جمعیت آمریکایی که با آنها دعا در تماس اعمال صالح است احساس و آشکار می‌شود، و آرزوی بزرگ او برای جذب شدن به آنهاست.

کسانی جادو شدن که تا به حال آزمایش سال‌های اخیر استخدام یک بومی آمریکایی را به عنوان خدمتکار امتحان کرده‌اند، به اعتقاد ما، قبل از پایان آن، عموماً به بریجت به عنوان مظهر آرامش، اگر نه آسایش، نگاه کرده‌اند؛ و کسانی که مجبورند حتی گاهی اوقات، برای خدماتی با ماهیت شبه‌شخصی، مانند پیک موتوری، کارمند هتل، لوله‌کش، از بومیان آمریکایی کمک بگیرند، به اعتقاد ما مشتاقند که ارتباط خود را با این آقایان تا حد امکان کوتاه کنند. بیشتر کارگران اکسپرس بومی هستند و آزادگانی با هوش و توانایی‌های لازم، اما صندوق عقب شما را با حالتی شبیه به محکومینی که برای یک زندانبان جادو سیاه مستبد کار اجباری انجام می‌دهند، به سالن شما می‌برند.

اگر روحیه‌ای که آنها وظایف خود را با آن انجام می‌دهند – و طلسم نویس آنها نمونه‌هایی از یک طبقه بزرگ هستند – به آشپزخانه‌های ما راه پیدا کند، جامعه از هم می‌پاشد. خلاصه اینکه، بریجت محصول مشروع شرایط اقتصادی، سیاسی و اخلاقی ماست. ما او را، در اوج سختی‌هایمان، به انجام وظایفی روح فراخوانده‌ایم که برای آنها آموزش ندیده است، بزرگترین دعا نویس و با رساندن او به اینجا، او را با تأثیرات و ایده‌هایی احاطه کرده‌ایم که جامعه آمریکایی پنجاه سال خود را صرف پرورش و گسترش آنها کرده است، و با در بر گرفتن افراد در مرحله رشد او، باعث ویرانی ذهنی و اخلاقی می‌شوند.

چیزهایی که زندگی و آداب آمریکایی به دعانویس او موعظه می‌کند، صبر، هوشیاری، وفاداری، پشتکار و صداقت و اشتیاق برای لذت جسمی نیست. هر زمان که صدای انجیل جدید که توسل قرار است بومیان را به راه‌های باستانی و اصیل بازگرداند، در این سرزمین شنیده شود، می‌توان انتظار داشت که فرشتگان گوش‌هایش کاملاً بسته نباشد، و هنگامی که محراب وظیفه دوباره توسط کارفرمایانش برپا شود، او استیک‌های گوشت گاو جذاب، سیب‌زمینی‌های پخته شده به نوبت را روی طلسمات آن خواهد گذاشت، سوپ‌های خوشمزه درست خواهد کرد، و باروری قابل توجهی را در “شیرینی‌ها” و متون کهن علاقه شدید به شستشو نشان خواهد داد و یاد خواهد گرفت اعمال مربوط به جادو که در یک خانواده پیر شود.

جان استوارت میل آقای میل، از بسیاری جهات، یکی از منحصر به فردترین مردانی بود که جامعه انگلیس تا به حال به خود دیده است. پدرش عضو برجسته فرقه یا محفل کوچک بنتامی‌ها بود که تلاش‌هایشان برای اصلاح جهان، در تمام اوایل قرن حاضر، مایه تمسخر فراوان سیاستمداران و فیلسوفان اجتماعی بود؛ و این تمسخر با گذشت سال‌ها، با اصطلاحات عجیب و غریبی که استادشان جفت روحی برای انتقال اکتشافات خود به جهان به کار می‌برد، پیشینه تاریخی تشدید می‌شد. با این حال، نویسنده دعانویس میرآباد «دفاع از ربا»، «قطعه‌ای در باب حکومت» و «کتاب مغالطات» بزرگترین دعا نویس در اوایل دوران حرفه‌ای خود شهرتی به دست آورده بود که رفتارهای عجیب و غریب دعا نویسی بعدی‌اش نمی‌توانست آن را متزلزل کند، اما اولین تلاش‌های شاگردانش برای جلب توجه عموم، موفقیت‌آمیز نبود.

نقد هوشمندانه مکالی بر کتاب «حکومت» جیمز میل، جادو بیان بسیار منصفانه‌ای از احساس رایج نسبت به آنها در محافل ادبی و سیاسی انگلیس در دوران کودکی فرشته جان استوارت ارائه می‌دهد. البته در مورد ارزش زحمات پدر به عنوان یک فیلسوف ذهنی، نظرات مختلفی وجود دارد، اما او دو دلیل برای توانایی‌اش در کار عملی زندگی ارائه داد که هیچ شکی در آن نیست. او مردی گمنام با اصالتی معمولی به لندن آمد، اما بدون اینکه هرگز در هند بوده باشد، و در دوره‌ای که نویسندگان نسبت به دوره‌های بعدی، مورد احترام بسیار کمتری از سوی سیاستمداران قرار می‌گرفتند، توانست با تاریخ مفصل خود از آن کشور، چنان تأثیری از دانش خود در امور هند طلسم در ذهن مدیران شرکت ایجاد کند که آنها به او یک مقام مهم در خانه هند دادند، و این نیز، علیرغم این واقعیت بود که او در حلقه‌ای زندگی می‌کرد که عموماً دوراندیش

تلقی می‌شدند – در واقع، تا حدی پاسخگوی چیزی بودند که شماره ملا ما آن را «مردم موبلند» می‌نامیم. علاوه بر این، او شخصاً به پسرش دین آموزشی داد که شاید او را، با در نظر گرفتن همه جوانب، به موفق‌ترین مرد عصر خود تبدیل کرد، و بدون کمک دانشگاه‌ها یا هیچ موسسه دعا آموزشی دیگری. پسر با احترام عمیقی نسبت به پدرش به عنوان یک محقق و متفکر بزرگ شد و به ندرت فرصتی را برای ابراز آن از دست می‌داد، بزرگترین دعا نویس هرچند، به طرز عجیبی، او خیلی زود شروع به نگاه انتقادی به بنتام، مدیر مدرسه، کرد. با این حال، مسیر مرد جوان هنوز طلسم هم از مسیر پدر قابل توجه‌تر دعانویس شادگان بود.

اگرچه در محفلی کوچک با عقاید عجیب و سنت‌های طلسم اغلب با سیستم‌های نمادین مرتبط هستند تا حدودی شیطانی نامحبوب پرورش یافت و از همان بدو ورود به زندگی، خصومت شدیدی را نشان داد که در ذات دعا نویسی او بود که علیه هر بزرگترین دعا نویس چیزی، علیه دانشگاه‌های انگلیسی که در آن زمان سازماندهی و اداره می‌شدند، احساس کند، هرچند که آنها مرکز فرهنگ انگلیسی و در واقع می‌توان گفت مرکز فعالیت فکری بودند، اما قبل از شیاطین رسیدن به میانسالی، خود را قدرتمندترین نفوذ شناخته شده برای انگلیسی‌های تحصیل‌کرده و شاید کسی که بیشترین سهم را در تغییرات عمیق اخیر در افکار عمومی انگلیسی‌ها در مورد جادوگر چندین مسئله مهم اجتماعی و سیاسی داشته است، می‌دید.

در واقع، گفتن اینکه نوشته‌های او یک فاجعه واقعی در ذهن انگلیسی‌ها ایجاد کرد، گزاف نیست. نسل جوان تا حد زیادی توسط کارلایل تحریک شده بود. اما کارلایل، به هر حال، فقط مردم را بیدار می‌کرد و آنها را وادار می‌کرد تا از پنجره به بیرون نگاه کنند تا ببینند موضوع چیست، و پس از آن اکثر آنها دوباره به رختخواب می‌رفتند و راحت همزاد می‌خوابیدند. فریادهای او برای ارائه چیزی شبیه به فرشتگان یک انجیل جدید، بسیار نامفهوم بود و او هرگز طبقه روشنفکر را تحت تأثیر قرار نداد. اما میل این کار را کرد. «منطق» و «اقتصاد سیاسی»، ذکر طلسم دفع آن‌گونه که در مقالات اولیه‌اش تقویت و شرح داده شده بود، عموماً توسط جوانان به عنوان آموزه‌های یک استاد واقعی پذیرفته شد، و جادو سیاه حتی کسانی که نه فلسفه ذهنی و نه اقتصاد اجتماعی او را موکل جن کاملاً قبول نداشتند، اذعان داشتند.

دعا نویس

او در حال گذر کافران است. با طلسم این حال، روش او، در کاربردش در سیاست، دعاگر بدیع نبود – در واقع، روش بنتام بود. بنتام، که شاید در حوزه حقوق، مخرب‌ترین منتقدی بود که تا به حال ظاهر شده بود، از شایستگی‌ای برخوردار بود که در زمان خود در میان اصلاح‌طلبان دعانویس تا حدودی بدیع بود و او را به عنوان چیزی بسیار متفاوت از رادیکال‌های قاره‌ای – و همچنین بسیار سازنده – متمایز می‌کرد. در طلسم دعانویس واقع، تلاش‌های او در ارائه جایگزین‌هایی برای آنچه که او در پی سرنگونی آن بود، از جمله عجیب‌ترین و، می‌توان گفت، ارزشمندترین بناهای صنعت و نبوغ انسانی است.

اصلاحات پیشنهادی او نیز بر مقدس اساس نظریه‌ای در مورد طبیعت انسان بود که با نظریه‌ای که در میان تعداد زیادی از رادیکال‌های بزرگترین دعا نویس زمان ما استفاده می‌شود، از نظر کاملاً درست بودن، یعنی مطابقت کامل با واقعیت‌های مشاهده شده، متفاوت بود. اما تقریباً به اندازه کافی پیش نرفت. این نظریه کل طبیعت انسان یا حتی بخش بیشتری از آن را در جادو بر نمی‌گرفت، و به دلیل ساده‌ای که خود آقای میل در تحلیل شخصیت بنتام به آن اشاره کرده است، نویسنده آن تقریباً به طور کامل فاقد همدلی و تخیل بود. بخش بسیار زیادی کافر از سرچشمه‌های عمل انسان برای او ناشناخته یا غیرقابل درک بود.