دعانویس پاسخن

افتاده باشد؟ همه، به جز خودش، می‌دانستند که این اتفاق زندگی‌اش را خراب خواهد کرد. با تکیه بر جایگاه مستقل کریستن ریون، شخصیت قوی، شجاعت نادر او، دعاگر و با تکیه بر دعانویس پاسخن دانش، استعداد و انرژی‌اش، بسیاری، به ویژه زنان، آینده‌ای برای آرمان زنان ساخته بودند. آیا او بی‌باکانه برای آن ننوشته بود؟ آنها فکر می‌کردند که گرایش او به اعمال صالح عجیب و غریب بودن و تناقض‌گویی به زودی از بین می‌رود، زیرا مبارزه او را به پیش می‌برد و سرانجام ممکن است او به یکی از اولین قهرمانان این آرمان تبدیل شود. در نهایت، تمام آنچه در کریستن والاترین و بهترین بود، باید غالب می‌شد.

دعانویس : و اکنون معدود کسانی که کافران به جای محکوم کردن پیچیدگی‌های زندگی، در پی توضیح آنها گشایش هستند، کشف کرده‌اند – برخی از آنها – که لحن جسورانه نوشته‌های او و عشقش به مخالفت، حاکی از درجه‌ای از غرور بود که او را به مغالطه کشاند. برخی دیگر معتقد بودند که ذات او اساساً طبیعتی رمانتیک است که ممکن است باعث شود او هم از قدرت‌های خود و هم از شرایط زندگی ارزیابی نادرستی داشته باشد. برخی دیگر نیز چیزهایی در منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند مورد نحوه زندگی این زن و جادو سیاه شوهر شنیده بودند، هر کدام در یک طرف خانه، با خدمه مختلف و درآمد جداگانه؛ اینکه او به روش خود و با هزینه خودش، وسایل زندگی‌اش را فراهم کرده بود و ظاهراً ایده نوع جدیدی از زندگی زناشویی را در سر می‌پروراند.

دعانویس پاسخن

برخی اظهار داشتند که درختان لیموی بزرگ نزدیک عمارت هلبرگن به تنهایی مسئول این ازدواج بودند. آنها در عصرهای فرشتگان تابستان چنان شگفت‌آور می‌درخشیدند و دریا در زیر شاخه‌هایشان داستان‌های مسحورکننده‌ای را رمل روایت می‌کرد. آن جنگل‌های بزرگ و قدیمی، که فرشتگان نمونه‌های مشابه آنها به سختی در نروژ فقیر یافت می‌شد، برای او بسیار عزیزتر از شوهرش بودند. تخیل او اسیر درختان شده بود، دعانویس پاسخن و بدین ترتیب هارالد کاس او را تسخیر کرده بود. ملک، آب و هوا، مالکیت انحصاری طلسم بخش او از خانه: این طعمه دعانویس ای بود که او انتخاب کرده بود. هارالد کاس فقط نوعی پاک بود که باید با دعانویس آن همراه می شد.

اما جای تردید است که آیا این حدس به حقیقت نزدیک انرژی مثبت تر بود یا خیر. هیچ کس واقعاً نمی دانست. او از آن دسته افرادی نبود که آموزش دادن به آنها آسان باشد. بالاخره همه از تلاش برای حل جالب‌ترین دعا نویسی جادو کهن معماها خسته می‌شوند. چهار ماه پس از ازدواجش، وقتی که مثل روزهای قدیم در غرفه‌ای در تئاتر کریستیانیا دیده شد، هیچ‌کس نمی‌توانست تحمل شنیدن اسمش را داشته باشد، هرچند شاید کمی رنگ‌پریده‌تر به نظر می‌رسید. تمام شیشه‌های اپرا به سمت او نشانه گرفته شده بودند. او مثل همیشه لباسی روشن، تقریباً سفید، و چهارخانه پوشیده بود. صورتش را پشت بادبزنش پنهان نکرده بود.

با چشمان متعجبش به اطراف نگاه می‌کرد، انگار کاملاً بی‌خبر بود که افراد دیگری هم در تئاتر هستند یا کسی ممکن است به او نگاه کند. حتی لجبازترین افراد هم مجبور شدند بپذیرند که او از نظر جسمی و روحی منحصر به فرد مذهب است و جذابیت خاص خودش شیطانی را دارد. اما درست زمانی که دوباره موضوع طلسم صحبت‌های عمومی شده بود، ناپدید شد. بعداً معلوم شد که شوهرش او را با خود دعانویس بیستون برده است، هرچند تقریباً هیچ‌کس او را ندیده بود. نتیجه گرفته شد که آنها باید اولین دعوایشان را سر این موضوع داشته باشند. هرگز اطلاعات دقیقی از زندگی اعمال مربوط به جادو مشترک آنها به دست نیامد.

تلاش‌های بستگان او برای تحمیل خود به آنها کاملاً بی‌نتیجه بود، جز اینکه آنها فهمیدند که او انساینته است، علیرغم تمام تلاش‌هایش برای پنهان کردن این واقعیت. او نه جادو نامه‌ای فرستاد و نه اطلاعیه‌ای؛ اما تابستان، وقتی دفعه‌ی بعد در کریستیانیا دیده شد، داشت کالسکه‌ی بچه را در خیابان کارل یوهان می‌چرخاند، چشمانش چنان متعجب بود که شیطانی انگار کسی کالسکه جفت روحی را بین دستانش گذاشته جادو سیاه بود. دعانویس پاسخن از همیشه خوش‌قیافه‌تر و شاداب‌تر به نظر می‌رسید. در کالسکه پسری با پیشانی پهن و موهای طلسم قرمز مادرش خوابیده بود. کودک لباس‌های دلربایی پوشیده بود و او و کالسکه چنان با ظرافت و هماهنگی کامل با خودش آراسته بودند که همه پاسخی را که او داد، شیاطین وقتی پس از تبریک‌های کافران معمول، آشنایانش پرسیدند: «آیا به زودی داستان جدیدی از شما خواهیم جادو شدن شنید؟» – او پاسخ داد: «داستان جدید؟ بفرمایید!» اما، با وجود شادی بی‌کرانی که اینجا از

خود نشان می‌داد، دیگر نمی‌توانست پنهان کند که اغلب از خانه غایب بود و هرگز نام شوهرش را به زبان نمی‌آورد. اگر کسی از او با او صحبت می‌کرد، موضوع را عوض می‌کرد. وقتی پسر یک ساله شد، مشخص شده بود که او به ترک کامل هلبرگن فکر می‌کند. مدتی در کریستیانیا بود و برای انجام مقدمات به خانه رفته بود و رمال گفته بود که باید چند روز دیگر برگردد. اما او هرگز این کار را نکرد. روز بعد از بازگشت او به خانه، در حالی که خدمتکاران بی‌شمار هلبرگن، و همچنین کارگران با همسران و فرزندانشان، همگی در حفر سیب‌زمینی جمع شده توسل بودند، هارالد کاس ظاهر شد، در حالی که همسرش را مانند کیسه‌ای زیر بازوی چپ خود گرفته دعانویس حمیدیه بود.

دعانویس سطر او او را دور کمرش حلقه کرد، پاهایش را جلوتر، صورتش را به سمت پایین و پنهان در میان موهایش، دستانش را به طور تشنجی ران چپش را گرفته بود، پاهایش گاهی آویزان، گاهی صاف. او با خونسردی با او بیرون رفت، در حالی که در دست راستش دسته‌ای از شاخه‌های بلند و تازه توس را گرفته بود. دعانویس پاسخن کمی دورتر جادو سیاه از ایوان، مکث کرد و او را روی زانوی چپ خود خواباند، مقداری از لباس‌هایش را پاره کرد و او را آنقدر کتک زد تا خون جاری شد. او ابجد هرگز صدایی از خود درنیاورد. وقتی او را از او جدا کرد، او جفر با لرز دوباره مرتب شد – ابتدا موهایش را مرتب کرد، بنابراین صورتش قدیس را درست زمانی که خون از آن جاری می‌شد، نشان داد احضار و آن را به طرز مرگباری سفید کرد.

اشک‌های درد و شرم از گونه‌هایش سرازیر شد؛ اما هنوز صدایی از او شنیده نمی‌شد. او سعی کرد لباسش را مرتب کند، اما دعا لباس‌های ژنده‌اش هنگام برگشت به خانه، پشت سرش کشیده می‌شدند. در را پشت سرش بست، کیمیاگری اما مجبور شد دوباره آن را باز کند؛ لباس‌های پاره‌اش به آن گیر کرده بودند. زنان وحشت‌زده ایستاده بودند؛ بعضی از بچه‌ها از ترس جیغ می‌زدند: این فریاد به بقیه هم سرایت کرد و صدای هق‌هق طلسمات گریه بلند شد. مردان، که بیشترشان نشسته بودند و پیپ می‌کشیدند، اما دوباره مشرکان از جا پریده بودند، پر از شرم و خشم ایستاده بودند.

هارالد کاس این کار را بدون درد و رنج انجام نداده بود، مدت‌ها بود که چهره و رفتارش این را فرشته نشان می‌داد و هنوز هم نشان می‌داد؛ اما انتظار داشت که غرش خنده‌ای از این هوس‌بازی خارق‌العاده‌اش استقبال کند. این از خونسردی‌ای که با آن همسرش را بیرون برده بود، و حتی بیشتر از آن از نگاه انتقام‌جویانه‌ی ارضا شده‌ای که پس از آن به اطرافش نگاه کرد، مشهود بود. اما فقط سکوت مطلق وجود داشت که با گریه، هق‌هق دعانویس و خشم همراه بود. او لحظه‌ای آنجا ایستاد، کاملاً مغلوب، سپس دوباره به داخل رفت، مردی شکست‌خورده و کاملاً شکسته.

در هر برخوردی موکل جن که با این موجود ظریف داشت، حرز اجنه غیر مسلمان غول را به شدت کتک زده بود. اما پس از آن، او هرگز از محوطه بیرون نرفت. در چند سال اول، دعانویس پاسخن او فقط توسط مردم اطراف ملک دیده می‌شد، و آنها هم به ندرت جادو او را همزاد می‌دیدند. گاهی اوقات پسرش را با کالسکه کوچکش ذکر بیرون می‌برد، یا با شیاطین گذشت زمان، دست او را می‌گرفت و گاهی اوقات تنها بود. او معمولاً در یک شال بزرگ پیچیده شده بود، شالی که برای هر لباسی که می‌پوشید متفاوت بود، و همیشه آن را محکم دور خود می‌پیچید.

پاسخن

این ویژگی او آنقدر از ویژگی‌های روح بارزش بود که تا به امروز می‌شنوم مردم محله طوری در مورد آن صحبت می‌کنند که انگار او هرگز در غیر این صورت دیده نشده است. بعد چه کار کرد؟ درس خواند؛ نوشتن را کنار گذاشته بود: به دلایل متعدد، نوشتن برایش ناخوشایند شده کافران بود. نقش‌هایش را با شوهرش عوض کرده بود و خودش را وقف ریاضیات، شیمی و فیزیک کرده بود، محاسبات و تحلیل‌هایی انجام می‌داد – برای این اشیاء کتاب و مواد لازم را می‌فرستاد. اهالی ملک هیچ چیز خارق‌العاده‌ای در این کارها نمی‌دیدند. از همان ابتدا ظرافت و زیبایی او را تحسین می‌کردند.

همه او را تحسین می‌کردند؛ فقط شیوه و درجه‌ی تحسینش متفاوت بود. کم کم او به عنوان کسی که زندگی و افکارش فراتر از درک آنهاست، در نظر گرفته شد. او کسی را دعانویس پاسخن نمی‌خواست، اما از کسانی که به او مراجعه می‌کردند، هرگز کمک را دعانویس خرمدره رد نمی‌کرد – کم و بیش. او خود را با حقایق هر پرونده به خوبی آشنا می‌کرد؛ هیچ کس جادو نمی‌توانست او را فریب دهد. چه زیاد می‌داد و چه کم، هیچ شرطی تحمیل نمی‌کرد، هرگز برای آنها موعظه نمی‌کرد. تغییرات فرهنگی بر چگونگی درک شیوه‌های طلسم تأثیر می‌گذارند نظر او با مبلغی که می‌داد، بیان می‌شد. رفتار شوهرش طلسم با او به گونه‌ای بود که اگر او خیلی محبوب نبود، نمی‌توانست در هلبرگن بماند؛ یعنی شوهرش به هر طریقی که می‌توانست با او مخالفت می‌کرد و مانعش می‌شد؛ اما همه از او حمایت می‌کردند.

پسر! آیا او نمی‌توانست پیوند اتحاد باشد؟ برعکس، کسانی بودند که اظهار داشتند از زمان تولدش، بین والدینش اختلاف افتاده است. اولین باری که پدرش او را دید، پرستار گزارش داد.