دعانویس تیرور

زیرا فقط بخش‌هایی از آن دیده می‌شود و نه کل آن به طور همزمان. در ذکر مرکز آن یک جزیره زیبا وجود دارد و در ضلع غربی آن شبه جزیره‌ای قرار دارد دعانویس تیرور که تقریباً تا جزیره امتداد دارد. در این شبه جزیره یک آبفشان کوچک فعال وجود دارد که ارتفاع آن حدود دوازده فوت است و به طور نامنظم فعالیت می‌کند. کوه‌های بلندی که دریاچه را احاطه کرده‌اند، آن را به یک تفریحگاه تابستانی دلپذیر تبدیل می‌کنند، اگر این مکان در دایره تمدن قرار داشت. مناظر آن بسیار شبیه به مناظر نروژ یا دریاچه‌های اسکاتلند است. رودخانه کوچارو، همانطور که در نقشه دیده می‌شود، خروجی دریاچه کوچارو است که آب‌های دریاچه کوچارو در چند طلسم صد فرشتگان یاردی غرب روستای آینو به آن می‌ریزند.

دعانویس : معدن گوگرد. یک آینو مسیر منتهی به تتچا مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد یا تچکانگا را به من نشان داد و من قدم‌هایم را در جادو آن جهت هدایت کردم،[صفحه ۱۰۱] آینو به من اطلاع نماز خواندن داده بود که خیلی دور است و فقط شب‌ها جادوگر می‌توانم به آن برسم. با یک «حفاری» از نهر عبور کردم و مسیر را در طرف دیگر پیدا کردم. سریع راه رفتم، بیشتر مسیر از میان یک منطقه جنگلی شیاطین انبوه گذشت و حدود غروب آفتاب به تتچا رسیدم. فکر می‌کنم طلسم فاصله تا کوچارو دعا حدود ده یا دوازده مایل باشد. تتچا یک روستای همزاد آینو است که چند خانه ژاپنی در نزدیکی آن ساخته شده است.

دعانویس تیرور

رودخانه کوچارو آن را قطع می‌کند و قطار گوگردی از یوزان در اینجا توقف می‌کند تا در مسیر خود به شیبچا آب بردارد. قطار چند ساعت قبل از آنجا عبور کرده بود و من دو راه داشتم: یا به شیبچا، توسل بیست مایل دورتر، شیطانی بروم یا در تتچا بخوابم. آن روز بیست یا بیست و دو مایل راه رفته بودم و احساس خوبی داشتم. دعانویس تیرور می‌دانستم که آن شب ماه کامل خواهد بود؛ و قدم زدن در جنگل زیر نور ماه همیشه برای من جذابیت زیادی داشته است. تماشای سایه‌ها، با هزاران شکل خیالی مختلفشان که از میان درختان می‌دوند و بیرون می‌آیند و دور آنها بازی می‌کنند، برای دین من جادو سیاه همان جذابیت عجیب و غریب یکی از داستان‌های تیک یا موسیقی وسوسه‌انگیز چنگ آئولین را دارد.

برخی از آینوها و دعا نویسی شیطانی یک ژاپنی از من التماس می‌کردند که شب‌ها سعی نکنم از جنگل عبور کنم، زیرا می‌گفتند گرگ‌ها و خرس‌ها زیاد هستند و به احتمال زیاد مورد حمله آنها قرار خواهم گرفت. این آخرین اعلامیه که قرار بود هر روز در یزو بشنوم و البته کافر آن را باور نمی‌کردم، مرا مصمم کرد که بروم و شروع کردم. ژاپنی‌های شگفت‌زده پشت سرم فریاد زدند: «اما، شما راه را نمی‌دانید!» ( anata micci wakarimasen !) « کامایماسن، سایونارا! » دعانویس – «مهم نیست؛ خداحافظ!» جوابم این بود؛ و او را گیج و مبهوت همان‌جا رها کردم، در حالی که طوری نگاهم می‌کرد که انگار یک پدیده هستم.

ژاپنی‌های یزو و آینو به هیچ وجه شب‌ها مسافت زیادی را طی نمی‌کنند؛ و در مورد عبور دعا از جنگل به تنهایی، بدون محافظ و بدون دانستن راه، آشکارا آن را چیزی نکوهیده‌تر دعاگر از حماقت می‌دانستند. دو روز قبل، وقتی در قطار بودم، متوجه شدم که راه‌آهن چندین جادو سیاه مایل منحنی دارد و آن موقع می‌دانستم که با عبور از آن می‌توانم راهم را فرشتگان به طور قابل توجهی کوتاه‌تر کنم. وقتی وارد جنگل شدم، خورشید با آخرین پرتوهایش رنگ‌های گرمی را بر نوک درختان دعانویس حمیدیه کاج می‌تاباند. دعانویس تیرور همه چیز[صفحه ۱۰۲] آرام بود، و فقط گاهی اوقات جغد بزرگی که با طلسم صدای قدم‌های من از خواب طولانی روزانه‌اش بیدار می‌شد، اجنه غیر مسلمان پرواز می‌کرد و می‌رفت و شروع به گشت و گذار و غارت دعانویس شیطانی شبانه‌اش می‌کرد.

کیلومترها راه رفتم و بالاخره دوباره به ریل‌ها برخورد کردم. ارواح روی یک تیر سفید، نوشته‌ای با حروف چینی دیدم که رمال مرا به این واقعیت رساند که هنوز هفده کیلومتر با شیبتچا فاصله دارم. تا جایی که می‌توانستم خط ریل را دنبال کردم و آخر شب به شیبتچا رسیدم. مردم را در مارویی یادویا بیدار کردم و بعد از خوردن ماهی سالمون و سوپ آب، به سمت فوتانگ‌هایم رفتم ، که البته گفتنش بی‌فایده است که بین آنها خوب خوابیدم. آن روز چهل و دو مایل پیشینه تاریخی راه رفته بودم و این تغییر خوشایندی نسبت به سواری مداوم روی زین‌های کوله جادو پشتی بود.

روز بعد به سمت ساحل، دعا به خلیج آکشی، حدود ۴۲ مایلی شرق کوشیرو، سوار شدم. جاده در تمام طول مسیر بسیار خوب است و در هر دو طرف آن جنگل‌های بلوط و کاج قرار دارد. در حال حاضر ترافیک آن بسیار کم است دعانویس سطر و تنها موجودات زنده‌ای که در طول ۲۸ یا ۳۰ مایل دیدم، یک روباه قرمز دم بلند زیبا و تعدادی از محکومین ژاپنی بودند که توسط حاجت گرفتن یک پلیس هدایت می‌شدند. این افراد شلوار قرمز و یک کت قرمز کوتاه از جنس زبر پوشیده بودند. آنها در یک ردیف راه می‌رفتند و دو به دو به زنجیر کشیده شده بودند و علاوه بر این، یک طناب بلند، زنجیر هر زوج را به زنجیر زوج بعدی متصل می‌کرد، به طوری که همه زوج‌ها به هم بسته شده بودند.

انتهای این طناب مشرکان توسط پلیس گرفته شده بود. دعانویس تیرور برخی از آنها کلاه‌های بزرگی بر سر داشتند که کاملاً صورتشان را می‌پوشاند؛ برخی دیگر اصلاً کلاهی بر سر نداشتند و سرشان را به طرز عجیبی تراشیده بودند. دعانویس میرآباد آنها اکثراً پابرهنه بودند، اما تعداد کمی صندل حصیری فرشتگان به پا داشتند. دولت عاقلانه از این محکومین در افتتاح جاده‌ها و سایر کارهای عمومی استفاده می‌کند و پس از پایان دوره مجازاتشان، این مردان تقریباً همیشه ماهیگیر می‌شوند. بخش بزرگی از جمعیت ژاپنی یزو را تبعیدیان و محکومین سابق تشکیل می‌دهند؛ به عبارت دیگر، یزو برای ژاپن چیزی کم و بیش از آن چیزی نیست که استرالیا چند سال پیش برای انگلستان بود.

نزدیک ساحل، از کنار «توندن» هوندِمورا، یک سکونتگاه کشاورزی شبه‌نظامیان استعماری، گذشتم. در دو طرف جاده‌ی عریض، ردیفی طولانی از خانه‌های جدید، که همگی از نظر شکل و اندازه کیمیاگری دقیقاً یکسان بودند و با فواصل مشخصی ساخته شده بودند، امتداد یافته بود. در هر یک از این خانه‌ها مردی زندگی می‌کرد که دوران سربازی خود را گذرانده بود.[صفحه ۱۰۳] و کسی که اکنون خانواده‌اش را در اطراف خود دارد و به عنوان دعا کشاورز در این آبادی که به او اختصاص داده شده است، کار می‌کند. این «تاندن‌ها» توسط دولت تأسیس شده‌اند و من معتقدم که سربازان کشاورز، با شور و متون کهن اشتیاق و پشتکار در کشت زمین و صداقت و اخلاق در زندگی خود، نتایج نسبتاً خوبی به بار می‌آورند.

من دیدم که بیشتر آنها مشغول کندن بوته‌ها، کندن یا بریدن درختان و سوزاندن قسمت‌های بی‌ارزش‌تر بودند؛ اما هنوز چند سال طول خواهد کشید تا دعانویس تیرور آنها منطقه‌ای از زمین‌های قابل کشت را که به اندازه کافی بزرگ باشد و برای سود بردن کافی باشد، پاکسازی کنند، زیرا این منطقه در آن طلسم محله بسیار پردرخت است. تیرور کمی بعد از اینکه از آبادی عبور کردم، از یک تپه شیب‌دار پایین رفتم و به یک روستای کوچک و کثیف نیمه‌آینو رسیدم نسخ خطی و در نهایت به ساحل دریا رسیدم. فاصله از شیبتچا سی مایل است و به دلیل تاریکی فزاینده، سواری داشت ناخوشایند می‌شد، تاریکی‌ای که اسبچه‌ام را از هر چیزی که می‌گذشت خجالتی می‌کرد.

در دهانه رودخانه پهامبه اوشی، برای سوار کردن اسبچه‌ام به قایق مسافربری که قرار بود مرا از دهانه تالاب فرشتگان به آکشی ببرد، با مشکل زیادی این محتوا اطلاعات کلی مربوط به طلسم را خلاصه می‌کند روبرو شدم. چند ماهیگیر مست سوار قایق شدند و دعانویس سر و صدای ناخوشایندی داشتند. یکی از این افراد یک اسبچه داشت که وقتی سوار قایق بودیم، آن را به اسبچه من بست. قرار بود کشتی ما را از ورودی تالاب آکشی عبور دهد و بیش از یک ربع ساعت طول کشید تا به ساحل مقابل برسیم. وقتی هنوز تقریباً بیست فوت از خشکی فاصله داشتیم ، اسبچه‌ام که از فریادهای جمعیت مست ترسیده بود، از قایق بیرون پرید و اسب همراهش را نیز با خود برد.

دعانویس تیرور

تکان ناگهانی و ابجد غلتیدن قدیس قایق همه سرنشینان را نقش بر زمین کرد و نزدیک بود ما را واژگون کند. در همین حین، مقدار زیادی آب حمل کردیم. اسبچه‌ها آب را عمیق‌تر دعانویس از آنچه انتظار داشتند یافتند و مجبور شدند برای رسیدن به آن شنا کنند. قبل از اینکه او به ساحل برسد، من قایق خودم را پس گرفتم، او را محکم کوبیدم و به سمت آکشی، چند صد یاردی محل پهلوگیری، حرکت کردم. آکشی در ضلع شمال شرقی خلیج بزرگی به همین نام قرار دارد و اتفاقاً احتمالاً یکی از بهترین لنگرگاه‌ها در ساحل جنوبی یزو است. دهانه خلیج به سمت جنوب است؛ در جهت شمال هفت مایل امتداد دارد دعا و در وسیع‌ترین قسمت حدود شش مایل عرض دعانویس هیدج دارد.

خلیج توسط یک تالاب بزرگ احضار به سمت داخل امتداد یافته است تیرور که شامل تپه‌های آب و جزایر پست زیادی است که در نزدیکی آنها بسترهایی از صدف‌های بسیار بزرگ وجود دارد که طول پوسته‌های برخی دعانویس قیدار از آنها به دعانویس تیرور هجده اینچ می‌رسد. به نظر می‌رسد که قوم کورو-پوک-کورو، که این منطقه قبلاً محل سکونت انبوهی از آنها بود، از این رژیم غذایی تعویذ لذت می‌بردند، طلسم زیرا ما بسترهای ضخیمی از پوسته‌های دور ریخته شده را در بالای برخی از تپه‌های پایین‌تر و در بسیاری از مکان‌ها، به ویژه در مجاورت طلسمات گودال‌ها، می‌یابیم. این توده‌های پوسته شبیه به آنهایی هستند که در جزیره اصلی نیپون یافت می‌شوند و به آینوها شیاطین نسبت داده می‌شوند.