طلسم چشم زخم

اما نه به آن شکلی که من امیدوار بودم. او فقط تقلا کرد و تقلا کرد، و سپس با احمقانه‌ترین خنده‌ی کوتاهی که تا به حال شنیده بودم، فکش را پایین طلسم چشم زخم انداخت، و طلسم – همین. دیگری که به شدت متعجب به نظر می‌رسید، سوالش را تکرار کرد: «آقا، از شما می‌پرسم، هجدهمین سوراخ عرش چیست؟» طلسمات «خب، همونی که ایرلندی‌ها دورش برنج علوم غریبه ریختن.» من شروع کردم. این سوییتینگ نبود که صحبت می‌کرد، بلکه اسلیتر بود. دیو کوچک در پس‌زمینه ایستاده بود و لبخند می‌زد، زبانش را روی گونه‌اش گذاشته بود و دستانش را در جیب شلوارش فرو کرده بود.

دعانویس : ذکر نخست وزیر گفت: «هممم!» «بسیار بجا، آقا. من آن شوخی را به یاد دارم. در حال حاضر به طور استثنایی در مورد سازماندهی مجدد حزب لیبرال قابل شیاطین اجرا است. ‘یک سوراخ بردارید و دور آن را با مس بپوشانید.’ دعا نویسی دقیقاً.» شکی نیست کافر که رفتارش بسیار جدی بود، وقتی دوباره سوییتینگِ عرق‌ریزان را خطاب قرار داد… او گفت: «یک بار دیگر، آقا، بحثمان را در مورد بخشی از متن از سر می‌گیرم، حقوق معنوی که به نظر می‌رسد شما آن را به دوستانتان واگذار کرده‌اید.» و با اخمی مثبت، به خواندن ادامه داد. «بسیار خوب» (این ناهنجارگرای پرشور می‌نویسد) «برای درک ملی از زیبایی فیزیکی.

طلسم چشم زخم

از سوی دیگر (به من بگو عزیزم. این جمله چنان اطمینان‌بخش از لبانت بیرون می‌آید)، فرشتگان چه چیزی می‌تواند تکرار متناوب خواننده‌ی الهام‌بخش را در میان ما توضیح دهد؟ چه چیزی بازتولید او را در میان مردمی که از موهبت بی‌آهنگی برخوردارند و از گوش موزون بی‌بهره‌اند، ممکن می‌سازد؟» نخست وزیر کاملاً ناگهانی طلسم گشایش کار حرفش را تمام کرد و در حالی که عمداً کاغذش را تا می‌کرد، با نگاهی جستجوگرانه، طلسم چشم زخم آزمودنی ناراضی‌اش را مسحور خود کرد. «آقای سوییتینگ، سوال در مجلس مطرح است. شما متوجه خواهید شد که این سوال – با کمی ظرافت روانشناختی – در شماره دهم بعدی، آخرین شماره منتشر شده از «آرگونات» ادامه خواهد یافت.

اعتراف می‌کنم که برای من، مانند کلیسای کاتولیک، پاسخ می‌تواند تنها یک پاسخ و غیرقابل تقسیم باشد. ماهیت ارتباطی که قرار است به طور مشروط با شما داشته باشم و از آن لذت ببرم، به این سوال بستگی دعانویس بروات دارد که آیا با دیدگاه من موافق هستید یا خیر. اعمال مبتنی بر نیت در فرهنگ‌های مختلف دیده می‌شود پس، واضح است که آقا، چه چیزی تکرار تشنج‌آمیز خواننده الهام گرفته را در میان مردمی که از موهبت بی‌آهنگی و بی‌گناهی گوش موزون برخوردارند، ممکن می‌سازد؟ من دعانویس مطمئن هستم که شما نمی‌توانید پاسخی جز یک پاسخ بدهید.» سکوت مرگباری بر اتاق حاکم شد. سوئیتینگ با پای چپش ساق پای راستش را خاراند و ریزریز خندید.

سپس در یک لحظه، آخرین ذره‌ی هوش و حواسش را به آن فشار طاقت‌فرسا سپرد، همه چیز را رها کرد و در حالی که روی اسلیتر می‌چرخید… گفت: «اوه، اسلیت، اینجا را نگاه کن! چی؟» و بدون جادو شدن اینکه منتظر جواب بماند، خودش را از میان ماهواره‌هایش عبور داد و نیمه‌جان روی مبل افتاد. نخست وزیر، با آرامشی شگفت انگیز، «آرگونوت» را به جیبش برگرداند. «مطمئناً، طلسم خشت سفید برای بازگشت آقا،» او گفت، «این غیرقابل توضیح است؛ اما» (با دستانش حرکتی حاکی از سرزنش انجام داد) «فقط می‌توانم به شما اطلاع دهم که، دین مشروط به پاسخ درست شما به فرضیه خودتان، قرار بود افتخار داشته جادو سیاه باشم که شما را از قصد اعلیحضرت برای اعطای مستمری سالانه ۲۵۰ پوندی از فهرست مدنی مطلع کنم؛ که البته اکنون…» طلسم چشم زخم اسلیتر حرفش را قطع کرد.

کلاه را روی سر سمت راست بگذارید. جواب «حفاظت» است، اینطور نیست؟ من باید این چیزها را بدانم، همانطور که نوشتم و می‌نویسم.» « شما ، آقا!» همه نگاه‌ها به آن نابغه کوچک و وحشی دوخته باطل کردن طلسم و چشم زخم گشایش شد، در حالی که با شیاطین حرص و تکبر، ژولیده و پریشان ایستاده بود، و از آنجا به سمت مبل رفت. سوییتینگ با لحنی ضعیف گفت: «خفه شو! فقط یه شوخی بود. من به اون، که خوش‌قیافه هم بود، پول دادم تا اجازه بده از من تقدیر و نامه و این چیزا رو داشته باشه. اون با یه گچ بلند بیشترین سود رو از این معامله برد.» اسلیتر جیغ زد: «هههه!

احمق، چرا فکر کردی لیاقت باعث شده تو این دنیای رنج‌کشیده اینقدر مورد توجه قرار بگیری؟ امیدوارم از خوندنشون لذت برده باشی کافران عزیزم، همونطور که من از نوشتنشون لذت بردم.» با حالتی نیمه‌خجالتی و نیمه‌سرکش رو به مهمان کرد. «من نویسنده‌ی «نامه‌های عاشقانه» هستم، آقا – من افتخار می‌کنم، هستم؛ و تک تک توصیفاتی که اون احمق براشون ارزش قائله رو هم من نوشتم. امیدوارم اونا رو در نظر بگیری.» دیگری غرید: نماز خواندن «حتماً، قربان – به گمان من، یک احمق و طعمه‌اش.» او با خشم برگشت و کلاهش را از دعا سر برداشت. غرید: «راه را باز کنید، آقایان!» و با گام‌های بلند به سمت در رفت.

تکه‌ای مقوا از دستش به روی فرش افتاد؛ دروازه را به شدت پرتاب کرد، آن را کیمیاگری اعمال مربوط به جادو طلسم به پشت سرش کوبید و ناپدید شد. کسی، با نوعی رخوت تشنجی، کارت را برداشت و بلافاصله با طلسم جدایی تضمینی حیرت فریادی کشید. همه ما دور او جمع شدیم و با خواندن نوشته‌ای که به آن اشاره می‌کرد، «آقای هانیبال ویثرز، تئاتر موموس»، نگاه‌های مات و مبهوت قدیس خود را به هم دوختیم. جوانی رنگ‌پریده با لکنت زبان جادو سیاه گفت: «البته که هست؛ ویثرز، دوست وول بود؛ الان او را می‌شناسم. طلسم چشم زخم او بدل نخست‌وزیر است، می‌دانید، و… حاجت گرفتن و او ما را اذیت کرده است.» اسلیتر فریاد زد: «چی!» دعا اما من از خنده‌ی هیستریک غش کرده بودم.

در واقع یک واقعیت بود. اشتباه است که فرض کنید فرشته رسوایی‌ساز حرفه‌ای شما آماده است جز بر اساس یک زیرلایه حقیقت، چیزی بسازد. وولز همانطور که قول داده بود، حباب را سوراخ کرده بود. پذیرفته شد که این معامله انجام شده است – از طرف دعانویس اسلیتر با چنان ملاحظه‌ای که تعویذ اگر می‌خواست، او را در شامپاین غرق می‌کرد. او نسخه‌های خطی را نوشته و برای سوئیتینگ فرستاده بود، که آنها را تایپ کرده بود و به عنوان مال خودش به “آرگونات” داده بود. اما نویسنده واقعی می‌دانست که تا زمانی که غرور عظیم دیگری مورد توجه قرار نگیرد، جایگاهش متزلزل خواهد بود.

از این رو مکاتباتی انجام شد که در آن هیولای کوچک، سخنان خود احضار را به سخره می‌گرفت. اگر طعمه به این سرعت به محاسبات وولز پاسخ طلسم چشم زخم نمی‌داد، ممکن بود همه چیز به یک باج‌گیری دائمی ختم شود (سوئیتینگ هرگز نمی‌توانست فرشتگان فراتر از نوک بینی خود را ببیند). در دعا شماره بعدی «آرگونات» حمله‌ای تند به بی‌اخلاقی صحنه صورت گرفت، که متعاقباً با تهدید وولس به اقدام قضایی به دلیل افترا همراه شد. اما سویتینگ آرزوی خودش طلسم سوسن غساله را داشت. او «کسی» بود، چیزی که هرگز تا آن زمان علوم غریبه وجود نداشت. تا زمانی که بدنامی‌اش را به خاطر یک سفر دریایی طولانی به دست نیاورد، او خردکننده‌تر از هر جنتلمنی در «دونسیاد» فرشتگان «لعنت به شهرت» بود.

نکته‌ای از قانون توسط یک مدعیِ اسیر با فرض یک شب بارانی در یک گردش، یک بار با آتشی که در آن غوغا می‌کند، یک جعبه تنباکو، یک کاسه چینی پانچ، و یک گروه شماره ملا پزشکی قانونی مختلط برای بحث دعانویس باباحیدر در مورد این مجموعه، چه شانسی برای یک داستان خوب یا چیزی شبیه به آن قائل می‌شوید چشم زخم (قبل دعا نویسی از اینکه پاسخ دهید) در حافظه خود در میان مجموعه‌های حقوقی و گزارش‌های روزنامه‌ها از دادگاه‌های معروف یا بدنام جستجو کنید. پس چه؟ “پروردگارا!” شما اعتراف می‌کنید، “این استخوان‌های کشف شده واقعاً بقایای فلاکت‌باری به جادو نظر می‌رسند! من دامادهای موی اسب شما را، پیر و جوان، می‌بینم که شاه بلوط‌های وصف‌ناپذیر خود را برای سود بردن از یک پیشخدمت چاپلوس می‌شکنند.

چشم زخم

من تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد کرسی را چنان محافظه‌کار می‌بینم که اگرچه در بازارهای حیله‌گری قرار دارد، اما هرگز نمی‌توان آن را از جهل ساختگی‌اش نسبت دعا نویسی به آن امور روز که جدا از دانش عمومی هستند، به دست آورد. من این حرفه را همیشه موظف می‌دانم که با کلیسا هزاران نمونه از تدبیر و گستاخی، عقل خود را تحریک کند و اغلب در پاسخ فرشتگان تند مقدس و تیز شکست می‌خورد.” یک شاهد گستاخ به من بدهید تا بهترین مزاحی را که تاکنون توسط وکیل گفته شده است، توصیف کند. حقیقتاً، ریاکاری حقوقی! شوخ‌طبعی که می‌گوید، شوخ‌طبعی است جادو کهن که می‌تواند چوبه دار را فریب دهد، نه اینکه به آن بفرستد.

هر کودنی می‌تواند سگی را به دار بزند. به زندگینامه‌های بزرگان حقوقی بازنشسته‌تان نگاه کنید: چه مطالب کچل و بی‌ارزشی معمولاً می‌نویسند. نگاه کنید – اما نه: او در پیشینه تاریخی آغوش ابراهیم آرمیده است؛ او در حال مطالعه شریعت موسی مشرکان است؛ شاید روزی دوباره به او نیاز پیدا کنیم. شباهت جادو عجیبی بین شخصیت وکلا و بازیگران وجود دارد. این افراد، بیرون از همزاد دادگاه، عاری از زرق موکل جن و برق ملودرام خود، نمی‌توانند ابطال کردن جادو خنده‌ای بر لبان کسی بیاورند که کمتر از یک اسقف را قلقلک می‌دهد. آنها شیفته‌ی دعا اهمیت خودشان هستند. خودبزرگ‌بینی زیاد، حس تناسب را در همه آنها از بین برده است.

حقیقت این است که آنها خودشان را در بازبینی ثابت می‌کنند، سگ‌های کودنی هستند. مطالعه‌ی قانون آنقدرها هم که در نگاه اول برای یک فرد عادی طلسم چشم زخم به نظر می‌رسد، طاقت‌فرسا نیست. با درک اصل اصلی آن، که قیاس منطقی است، شما در حال حاضر در مقدس‌ترین مقدسات دعا آن هستید. دعاگر به عنوان مثال، من یک انسان را حیوان انرژی مثبت می‌نامم: یوزپلنگ یک حیوان است: من آن انسان را متقلب نامیده‌ام – بنابراین، او می‌تواند به دلیل افترا علیه من اقامه دعوی کند. خلاصه، سرفصل آن این است – کاملاً ساده.