نوشتن دعا روی فلز

بزرگ آدامز-ردموند پایان دادند. اما، افسوس، آقا، اختلاف و نفرت به ارث رسیده از این همه سال، قرار بود بر سر یک قربانی بی‌گناه آوار شود. «من فرزند آن ازدواج بودم و نوشتن دعا روی فلز خون آدامز و دعا ردموند با هم مخلوط نمی‌شد. در کودکی مثل بقیه بودم و حتی به طرز غیرمعمولی جذاب به نظر می‌رسیدم.» حرفش را قطع کردم و گفتم: «کاملاً باورم می‌شود، خانم.» «خانم کمی رنگش پرید و ادامه داد: ‘همچنان که بزرگتر می‌شدم، یک جنگ عجیب دعا و غریب و انگیزه‌های نامطلوب زیادی شروع به تحت تأثیر قرار دادن من کردند. هر فکر یا حرکتی که انجام شیاطین می‌دادم، با یک فکر یا حرکت متناقض روبرو می‌شد.

دعانویس : این نتیجه‌ی تضاد ارثی بود. نیمی از من آدامز و نیمی دیگر ردموند بود. اگر سعی می‌کردم به یک شیء نگاه کنم، یکی از چشمانم به جهت دیگری خیره می‌شد. اگر سعی می‌کردم هنگام غذا خوردن به سیب‌زمینی نمک بزنم، دست دیگرم بی‌اختیار دراز می‌شد و روی آن شکر می‌پاشید. «صدها بار هنگام نواختن پیانو، در مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد حالی که با یک دست نت‌های یک سونات زیبای بتهوون را می‌نواختم، نمی‌توانستم جلوی دست دیگرم را بگیرم که آهنگ‌های «آن سوی دیوار فرشتگان باغ» یا «نگهبانان اسکیدمور» را فرشتگان با صدای بلند ننوازد. خون آدامز و ردموند با هم هماهنگ نبود. اگر به یک بستنی‌فروشی می‌رفتم، برخلاف میل خودم، یک کرم وانیلی سفارش می‌دادم، در حالی دعا نویسی که روحم تشنه‌ی لیمو بود.

نوشتن دعا روی فلز

بارها با تمام وجودم تلاش جادوگر می‌کردم که برای شب لباس‌هایم را دربیاورم، و تعویذ تأثیر مخالف آنقدر قوی بود که در عوض بهترین و مجلل‌ترین لباس‌هایم را می‌پوشیدم و با کفش‌هایم استراحت می‌کردم. آیا تا به حال با مورد مشابهی روبرو شده‌اید، دکتر؟» «گفتم: «هرگز. واقعاً قابل توجه است. نوشتن دعا روی فلز و تو هیچ‌وقت نتوانسته‌ای بر گرایش نامطلوبت غلبه کنی؟» «اوه، بله. با تلاش‌های مداوم و ورزش روزانه دعا تا اینجا فرشتگان موفق شده‌ام که حالا طلسم فقط از یک نظر برایم مشکل‌ساز است. به جز یک مورد، حالا کاملاً از تأثیر آن رها شده‌ام. این حرکت من است که تحت تأثیر قرار گرفته است.

اندام‌های تحتانی من در اعمال صالح حرکاتشان جادو سیاه با هم هماهنگ نیستند. اگر سعی کنم در جهت خاصی راه بروم، یکی – یکی از آنها قدمی را که می‌خواهم برمی‌دارد و دیگری سعی می‌کند از مسیری کاملاً متفاوت برود. به نظر می‌رسد که یکی – دین یکی از آنها آدامز است و دیگری ردموند. کاملاً تنها زمانی که آنها با هم موافق هستند وقتی است که دوچرخه‌سواری می‌کنم، و وقتی یکی بالا می‌رود و دیگری پایین می‌آید، حرکات متضاد آنها البته پیشرفت من را تسهیل جادو می‌کند. اما وقتی سعی می‌کنم راه بروم، آنها را کاملاً غیرقابل کنترل می‌بینم. شما ورود من به این اتاق را مشاهده کردید.

نوشتن دعا چشم زخم آیا کاری هست که بتوانید برای من انجام دهید، دکتر؟» «گفتم: «مورد شما واقعاً عجیب است. من وضعیت را بررسی می‌کنم و اگر فردا ساعت ۱۰ تماس بگیرید، نوشتن دعا روی فلز برایتان نسخه تجویز می‌کنم.»» «از روی صندلی‌اش بلند شد و من به او کمک کردم تا از پله‌ها پایین بیاید و به کالسکه‌اش که پایین منتظر بود برسد. چنین پیاده‌رویِ بی‌قواره، نامنظم و آشفته‌ای را قبلاً ندیده بودم.» «آن شب مدت زیادی در مورد پرونده او فکر کردم و با تمام متخصصان در مورد آتاکسی حرکتی و بیماری‌های عضلانی که می‌توانستم پیدا کنم، مشورت کردم. چیزی که پرونده او را پوشش دهد پیدا نکردم و حدود نیمه‌شب برای نفس کشیدن در خیابان‌ها پرسه دعانویس زدم.

از کنار کافر مغازه‌ای که یک پیرمرد آلمانی که می‌شناختم اداره می‌کرد، شیطانی گذشتم و برای صحبت با او سری به آنجا زدم. مدتی قبل متوجه دو گوزن اهلی شده بودم که در چراگاهی در حیاطش می‌دویدند. از پیشینه تاریخی او در مورد آنها پرسیدم. او به من گفت که آنها با هم دعوا می‌کردند و نتوانسته بودند با هم به توافق برسند، بنابراین آنها را از هم جدا کرده و هر کدام را در حیاط جداگانه‌ای قرار داده بود. ناگهان ایده‌ای به ذهنم رسید. «روز بعد ساعت ده، خانم جوان به مطب من آمد. من یک نسخه برایش آماده داشتم. آن را به جادو شدن او دادم، او آن را خواند، سرخ شد و نزدیک بود عصبانی شود.» «گفتم: ‘امتحانش کن، خانم.’» «او موافقت کرد که این کار را انجام دهد، و همین دیروز او را در خیابان دیدم، که به زیبایی و راحتی هر خانمی در شهر راه می‌رفت.» خبرنگار

پرسید: «نسخه طلسم شما چه بود؟» پزشک جوان گفت: «فقط برای پوشیدن یک جفت کلاه بود.» «می‌بینید که با جدا کردن جناح‌های مخالف، هماهنگی دوباره برقرار شد. نوشتن دعا روی فلز بخش‌های آدامز و ردموند دیگر با هم درگیر نشدند و درمان بیمار کامل شد. بگذارید ببینم،» پزشک ادامه داد، «ساعت تقریباً هفت و نیم است و من قرار ملاقاتی دارم که باید ساعت هشت کیمیاگری با او ملاقات کنم. می‌توانم محرمانه بگویم که او موافقت کرده است که نامش را به زودی به نام من تغییر دهد. البته نمی‌خواهم آنچه را که به شما گفته‌ام تکرار کنید.» خبرنگار گفت: «مطمئناً، این کار را نمی‌کنم.

دعا برای اجاره دادن سریع ملک اما آیا شما یک لیموی دیگر نمی‌گیرید؟» دکتر شیطان با عجله از جایش بلند شد و گفت: «نه، نه، متشکرم. من باید بروم. عصر بخیر. چند روز دیگر دوباره شما را می‌بینم.» ( روزنامه هوستون دیلی پست ، صبح یکشنبه، ۳ مه ۱۸۹۶) شنبه شب سیمون چگونه یک مرد گاودار بی‌گناه، مناظر هوستون را دید یک بعد از ظهر زیبای شنبه، مرد جوانی از قطار ساعت ۹:۱۰ شب کیتی در ایستگاه هوستون پیاده شد و کافر با نگاهی نسبتاً گیج به اطرافش نگاه کرد. او به طرز دیوانه‌واری روستایی به نظر می‌رسید طلسم و تقریباً به اندازه‌ی یک روستایی مقدس جوان روی صحنه، همانطور که کمدین‌های برجسته‌ی ما به تصویر می‌کشند، نوشتن دعا روی فلز چهره‌ای روستایی داشت.

او یک دعا نویسی کت مشکی بسیار بلند از همان مدلی که نام پرنس آلبرت شماره ملا فقید را جاودانه کرده احضار است، مانند آنچه در کلیساهای روستایی یکشنبه‌ها دیده می‌شود، به تن فرشتگان داشت، یک شلوار که برای اندام نسبتاً کشیده‌اش خیلی کوتاه بود، و یک شال گردن به طلسم طرز شگفت‌انگیزی به ارواح رنگ قرمز تیره با خال‌های سبز بسته بود. صورتش به طور صاف تراشیده شده بود و نگاهی عمیقاً شگفت‌زده، اگر نگوییم نگران، داشت و چشمان آبی‌اش هنگام تماشای مناظر اطرافش تا آخرین حد دعا نویسی خود کشیده شده بودند. در دست او یک کیف فرشی بلند به سبک قدیمی، ساخته شده از طلسم ابطال کردن جادو ماده‌ای براق شبیه پارچه‌ی روغنی سیاه، قرار داشت.

این آقای جوان با نگرانی سوار یک ماشین برقی شد که به او نشان داده بودند به سمت مرکز شهر می‌رود، و کیف فرشی‌اش را روی نوشتن دعا روی فلز زانوهایش نگه داشته بود و با هر دو دست آن را گرفته دعانویس حویق بود، انگار که به دیگر سرنشینان ماشین دعانویس بی‌اعتماد بود. همین که ماشین با صدای بلند و جرقه‌های پراکنده دوباره به حرکت درآمد، او چنان وحشت‌زده دسته صندلی را گرفت که راننده نتوانست شیاطین لبخندش را فرو بخورد. وقتی مرد جوان را برای کرایه‌اش خواستند، کیسه‌ی فرش را باز کرد، تعداد زیادی جوراب و دستمال از آن بیرون آورد و پس از مدتی علوم غریبه جستجو، یک کیف پول مهره‌دار قدیمی بیرون آورد و از آن یک سکه‌ی پنج سنتی بیرون آورد و به راننده داد.

وقتی ماشین به خیابان اصلی رسید، مرد جوان درخواست توقف کرد و پیاده شد. او در پیاده‌رو کناری قدم این محتوا اطلاعات کلی مربوط به طلسم را خلاصه می‌کند می‌زد و با حیرت و تحسین به ویترین دعانویس چالوس جواهرفروشی‌ها نگاه حرز می‌کرد و کفش‌های پاشنه‌بلند و راه رفتن ناشیانه و زمختش رهگذران را به وجد می‌آورد. ناگهان، یک آقای شیک‌پوش که پالتوی روشن و زیبایی از برند ملتون پوشیده بود، دعا روی فلز از آنجا رد شد و عصای زیبایش که دسته طلایی مالاکا داشت، تصادفاً به آرنج مرد جوان سبزه‌رو برخورد طلسم نویس کرد. آقای خوش‌پوش گفت: «هزاران بار عذرخواهی می‌کنم.» مرد جوان با لبخندی دوستانه گفت: «اشکالی نداره، رفیق. تو که ضرری نرساندی.

طلسم روی فلز

نمی‌تونی یه گاوچران تگزاسی رو با همچین وسیله‌ای بترسونی. دیگه حرفی ازش نزن.» مرد خوش‌پوش تعظیم کرد و با آسودگی به راه خود ادامه داد. مرد جوان تلوتلوخوران از خیابان اصلی به گوشه‌ای رسید، سپس بی‌هدف به رمال سمت راست پیچید و یک بلوک دیگر راه رفت. در آنجا جادو کهن به بالا نگاه کرد و ساعت روشن برج بازار را دید و از جیب جلیقه‌اش یک ساعت نقره‌ای بزرگ به بزرگی یک نعلبکی بیرون آورد، آن را با کلید کوک کرد و عقربه‌هایش را با ساعت برج تنظیم کرد. در حالی که او طلسم این کار جادو را می‌کرد، یک آقای خوش‌پوش که شیاطین عصای مالاکای طلایی در دست داشت، از کنارش گذشت و به آرامی در سمت سایه‌دار خیابان قدم زد، در سایه‌ای عمیق ایستاد و به نظر می‌رسید منتظر کسی نوشتن دعا بر روی فلز است.

حدود پانزده دقیقه بعد، مرد جوان وارد رستورانی در خیابان کنگره شد و با خجالت پشت میزی نشست. صندلی دیگری را به سمت مذهب خود کشید و با کلیسا احتیاط کیسه‌ی فرشش را در آن گذاشت. پنج دقیقه بعد، مردی خوش‌پوش با عصای مالاکای طلایی با علوم غریبه عجله وارد شد و پس از آویزان کردن کلاه ابریشمی‌اش، تقریباً نفس‌زنان پشت همان میز نشست. سپس، با نگاه کردن به بالا، مرد جوانی را که در ویترین جواهرفروشی دیده بود، شناخت و با لبخندی دلنشین گفت: «آه، دوباره همدیگر را دیدیم، آقا. طلسم من همین الان یک مسابقه‌ی بسیار طاقت‌فرسا برای رسیدن به قطار داشتم.

می‌بینید، من مسئول پرداخت حقوق شرکت راه‌آهن پاسیفیک جنوبی هستم و دارم می‌روم تا نوشتن دعا روی فلز کرایه‌ی کارگران کنار جاده را پرداخت کنم. حدود سه دقیقه از قطارم عقب ماندم. خیلی هم عجیب است، چون تقریباً دو هزار دلار پول دارم و در هوستون کاملاً ناآشنا هستم.»