دعانویس زرگر

و از خدا دعا نمی‌کرد که نیزه را برای تقویت و پیروزی قومش آشکار کند، شاید تا به امروز اجنه غیر مسلمان هم به کار دعانویس زرگر خود ادامه دعانویس می‌دادند و موفقیتی بهتر از این نداشتند. کسانی که پنهان می‌شوند می‌دانند کجا را پیدا کنند. و برای پیتر نیزه نیزه همزمان به داخل گودال راه یافت. ناگهان، او و ریموند کشیش، نوک آن را در زمین دیدند و ریموند آن را بیرون آورد و با اشک شادی، در مقابل دیدگان جمعیتی فرشتگان که در کلیسا جمع شده شیاطین بودند، آن را بوسید. بلافاصله آن را در یک پارچه بنفش غنی که از قبل آماده دریافت آن بود، پوشاندند و در فرشتگان این حالت به مؤمنان نشان دادند که ساختمان را با فریادهای شادی خود به لرزه درآوردند.

دعانویس : سر نیزه. نیزه مقدس. پطرس همان شب رؤیای دیگری دید و از آیین‌های نمادین در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند آن روز به بعد به طور کلی در ارتش «بیننده رؤیاها» شد. او اظهار داشتروز بعد، رسول اندرو و «جوانی با جنبه الهی» دوباره بر او ظاهر شدند و دستور دادند که کنت تولوز، به عنوان پاداش تقوای پایدارش، نیزه مقدس را در پیشاپیش ارتش حمل کند و روزی که نیزه مقدس پیدا شد، به عنوان یک جشن رسمی در سراسر مسیحیت برگزار شود. سنت اندرو در همان زمان سوراخ‌های پاها و دست‌های همراه مهربانش را به او نشان داد؛ و او متقاعد شد که در حضور وحشتناک منجی ایستاده است .

دعانویس زرگر

پطرس با رؤیاهایش چنان اعمال مربوط به جادو اعتبار یافت که رؤیا دیدن مسری شد. راهبان دیگری غیر از او نیز مورد بازدید قدیسان قرار گرفتند که به لشکریان وعده پیروزی در صورت مقاومت شجاعانه تا آخرین لحظه و تاج‌های جلال ابدی برای کسانی که در نبرد کشته می‌شدند، می‌دادند. دو سرباز فراری، خسته از خستگی‌ها و محرومیت‌های جنگ، که مخفیانه اردوگاه را ترک کرده بودند، ناگهان بازگشتند و در جستجوی بوهموند به جادو او گفتند که دعانویس بیستون با دو شبح روبرو شده‌اند که شیطانی با خشم فراوان به آنها دستور بازگشت داده‌اند. دعانویس زرگر یکی از آنها گفت که برادرش را که چند ماه پیش در نبرد کشته شده بود، می‌شناسد و هاله ای از جلال دور سرش دارد.

دیگری، که از او هم سرسخت‌تر بود، ادعا کرد که شبحی که با او صحبت کرده، خود منجی بوده است که اگر به وظیفه خود بازگردد، سعادت ابدی را به عنوان پاداش به او وعده داده است، اما اگر صلیب را رد کند، درد آتش ابدی را. هیچ کس به فکر کفر گفتن به این مردان نبود. شجاعت ارتش بلافاصله احیا شد؛ ناامیدی جای خود را به امید داد؛ هر بازویی دوباره قوی شد و درد دعا گرسنگی برای مدتی نادیده گرفته شد. شور و شوقی که آنها را از اروپا بیرون رانده بود، بار دیگر به جادو روشنی طلسم همیشه شعله‌ور شد و آنها با فریادهای جادو کهن بلند خواستار هدایت شدن به سوی دشمن شدند.

رهبران بی‌میل نبودند. تنها شانس نجات آنها در یک نبرد بود؛ و اگرچه گادفری، بوهموند و تانکرد داستان نیزه را طلسم با سوءظن زیادی پذیرفتند، اما بیش از حد عاقل بودند که به نیرنگی که نوید کلیسا گشودن دروازه‌های پیروزی را می‌داد، بی‌اعتباری ببخشند. پیش از این، پطرس زاهد به اردوگاه کربوغا فرستاده شده بود تا پیشنهاد دهد که نزاع بین دو دین باید توسط تعدادی منتخب از شجاع‌ترین سربازان هر ارتش حل و فصل شود. دعانویس زرگر کربوغا با نگاهی طلسم تحقیرآمیز از او روی برگرداند و گفت که نمی‌تواند با هیچ پیشنهادی از سوی چنین گدایان و دزدان بدبخت موافقت کند.

پطرس با این پاسخ بی‌ادبانه به انطاکیه بازگشت. بلافاصله طلسم نویس مقدمات حمله به دشمن آغاز شد: دشمن همچنان از تمام تعویذ وقایع اردوگاه مسیحیان کاملاً مطلع بود. ارگ انطاکیه که در تصرف آنها باقی مانده بود، مشرف به شهر بود و فرمانده قلعه می‌توانست به وضوح هر آنچه را که در داخل می‌گذشت، ببیند. صبح روز 28 ژوئن 1098، پرچم سیاهی از بالای آن برافراشته شد.بلندترین برج، به ارتش محاصره کننده اعلام کرد که مسیحیان در شرف حمله هستند. رهبران مسلمان از تاخت و تاز غم‌انگیز قحطی و بیماری بر تعداد سربازان دشمن آگاه بودند؛ آنها می‌دانستند که کمتر از دویست نفر از شوالیه‌ها اسب برای سوار شدن دارند شیاطین و سربازان پیاده بیمار و لاغر شده‌اند؛ اما از شجاعت تقریباً باورنکردنی که خرافات در قلب‌هایشان القا کرده بود، خبر نسخ خطی نداشتند.

داستان نیزه‌ای که جادوگر با نهایت تحقیر با آن رفتار می‌کردند و با اطمینان از یک پیروزی آسان، در آماده شدن برای حمله به خود زحمتی نمی‌دادند. نقل شده است که کربوغا در حال بازی شطرنج بود که پرچم سیاه بر فراز قلعه، هشداری مبنی بر نزدیک شدن دشمن داد و او با خونسردی واقعی شرقی، اصرار داشت که قبل از احضار اینکه توجه خود را به دشمنی چنین بی‌ارزش معطوف کند، بازی را تمام کند. شکست پست پیشروی دو نماز خواندن هزار نفری کافر او، بی‌تفاوتی‌اش را از بین عبادت کردن برد. صلیبیون، پس از این طلسم پیروزی اولیه، دعانویس زرگر با شادی به سمت کوهستان پیشروی کردند، به این امید که ترک‌ها را به جایی بکشانند که سواره نظامشان قادر به مانور نباشد.

روحیه آنها سبک و شجاعتشان بالا بود، زیرا به رهبری دوک نرماندی، کنت رابرت فلاندرز و هیو ورماندوا، به اردوگاه باشکوه دشمن رسیدند. گادفری بویون و آدهمار اسقف پوی، بلافاصله پس از این رهبران، در حالی که زره کامل پوشیده بودند و نیزه مقدس را در معرض دید کل ارتش حمل می‌کردند، دعانویس راوند به دنبال آنها رفتند: بوهموند و تانکرد در عقب صفوف قرار گرفتند. کربوغا که سرانجام متوجه شد دشمنش آنقدرها هم پست نیست، اقدامات جدی برای جبران اشتباه خود انجام داد و با آماده شدن برای رویارویی با مسیحیان در جلو، سلطان سلیمان رومی را برای حمله به آنها از پشت سر فرستاد.

برای همزاد پنهان کردن سید و حاجی این حرکت، او علف‌های هرز و علف‌های خشکی را که زمین با آنها پوشیده شده بود، آتش زد و سلیمان با سواره نظام خود، در حالی که در میان دود قرار داشت، موفق شد موقعیت خود را در پشت سر تثبیت کند. نبرد در جلو به شدت در جریان بود؛ تیرهای ترک‌ها مانند تگرگ فرو می‌ریختند و دسته‌های آموزش‌دیده آنها صلیبیون را مانند کاه دعانویس اسفراین زیر سم خود لگدمال می‌کردند. با این حال، درگیری مشکوک بود؛ زیرا مسیحیان از مزیت زمینی برخوردار بودند و به سرعت در حال پیشروی به دشمن بودند که نیروهای عظیم سلیمان رمل طلسم به عقب رسیدند.

دعانویس جبالبارز گادفری و تانکرد به نجات بوهموند شتافتند و با شتاب شدید خود، زرگر در صفوف ترک‌ها وحشت ایجاد کردند. اسقف پوی دعاگر تقریباً به همراه پروانسی‌ها تنها ماند تا شخصاً با لژیون‌هایی دعانویس زرگر روح که کربوغا فرماندهی می‌کرد، مقابله کند؛ اما حضور نیزه مقدس، از شرورترین سرباز انرژی مثبت همراهش یک قهرمان دعا نویسی ساخت. با این حال، به نظر می‌رسید که تعداد دشمنمسیحیان که از هر سو مورد حمله قرار گرفته بودند، سرانجام تسلیم شدند و ترکان پیروزی خود را قطعی کردند. در علوم غریبه این لحظه فریادی در میان سپاه مسیحیان بلند شد که قدیسان در کنار آنها می‌جنگند. میدان نبرد از دود علف‌های هرز سوزان که حلقه زده بودند و جفر به شکل ابرهای سفید و خیالی بر پیشانی کوه‌های دوردست آویزان جادو سیاه بودند، پاک شده بود.

دعانویس تنکمان متعصبی خیال‌پرداز، که نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد این را به طور مبهم از میان گرد و غبار نبرد گشایش می‌دید، به یارانش فریاد زد که به شیاطین ارتش قدیسان، با لباس سفید و سوار بر اسب‌های سفید، که برای نجات از تپه‌ها سرازیر می‌شدند، نگاه کنند. همه نگاه‌ها بلافاصله به دود دوردست معطوف شد. ایمان در هر قلبی بود؛ و فریاد قدیمی نبرد، خدا می‌خواهد! خدا می‌خواهد! شیطانی در سراسر میدان طنین‌انداز شد، زیرا هر سربازی با این باور که خدا آشکارا ارتش‌های خود را به کمک او می‌فرستد، با انرژی‌ای که قبلاً احساس نکرده بود، می‌جنگید. وحشتی سپاهیان ایرانی و ترک را فرا گرفت و آنها در همه جهات تسلیم شدند.

زرگر

شیاطین کربوغا بیهوده شیطانی سعی کرد آنها را جمع کند. ترس مسری‌تر از شور و شوق است و آنها مانند آهوهایی که توسط سگ‌های شکاری تعقیب می‌شوند، از کوه‌ها فرار دعا کردند. دو رهبر، با دیدن بی‌فایده بودن تلاش‌های بیشتر، با بقیه فرار کردند؛ و آن ارتش عظیم در سراسر فلسطین پراکنده شد و نزدیک به هفتاد هزار کشته شماره ملا در میدان نبرد بر جای گذاشت. اردوگاه باشکوه آنها با ذخایر کافر غنی ذرت و گله‌های گوسفند و گاو به دست دشمن افتاد. جواهرات، طلا و مخمل‌های نفیس به وفور در میان ارتش توزیع شد. تنکرد فراریان را از تپه‌ها دنبال کرد و به اندازه کسانی که در اردوگاه مانده بودند، غنیمت به دست آورد.

در حین فرار، راه پوشیده از اشیاء فرشته قیمتی بود و اسب‌های مرغوب عربستان چنان فراوان شدند که به هر شوالیه مسیحی یک اسب داده شد. صلیبیون اذعان دارند که در این نبرد نزدیک به ده هزار نفر طلسمات جادو دعا را دعانویس زرگر از دست داده‌اند. بازگشت آنها به انطاکیه واقعاً شادی‌آور بود: قلعه فوراً تسلیم شد و بسیاری از پادگان‌های ترک به دین مسیحیت گرویدند و بقیه مجبور به ترک آنجا شدند. زرگر اسقف دعانویس سماله پوی مراسم شکرگزاری باشکوهی برگزار کرد که در آن دعا تمام ارتش شرکت کردند و هر سربازی از نیزه مقدس دیدن کرد. این شور و شوق چند روزی ادامه داشت و ارتش با صدای بلند خواستار پیشروی به سمت اورشلیم، هدف بزرگ تمام آرزوهایشان، شد: اما هیچ یک از رهبرانشان مشتاق حرکت نبودند؛ – محتاط‌ترین آنها، مانند گادفری و تانکرد، به دلایل مقدس مصلحت‌اندیشی؛ و جاه‌طلب‌ترین آنها، مانند کنت تولوز و بوهموند، به دلایل منافع شخصی.