دعانویس زرین‌آباد

دعانویس زرین‌آباد صدایش را خفه کرد و دیگر نتوانست صحبت کند. شرایک و سه نفر دیگر بلافاصله بعد از او رسیدند و این پنج آقا از شادی دیوانه شده بودند، آواز خواندند، خندیدند، رقصیدند و سرانجام در شادی وصف‌ناپذیرشان در آغوش یکدیگر فرو رفتند. می‌گویم پنج، چون ون رنسلیرِ کوچک‌تر، به جفت روحی طرز عجیبی، سهم بسیار کمی در شادی عمومی داشت. او بی‌رمق روی صندلی‌اش نشسته بود و در حالی که پدرش پیروزی‌های شگفت‌انگیزش را می‌شمارد، با لبخندی عصبی لبخند می‌زد. گاهی اوقات، در حالی که به جلو خم می‌شد، با چشمانی بی‌فروغ مذهب به دیوار خیره می‌شد منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند و با دستانی

دعانویس : لرزان اشیاء اطرافش را لمس می‌کرد. پدر مهربانش گفت: «بیچاره رابی. می‌بینی که کاملاً بی‌طاقت شده. یک جرعه از کافر این بنوش!» او زیرانداز جیبی را به پسرش داد و با حیرت تماشا کرد که چگونه او آن را یکجا خالی می‌کند. اکنون که تنش رها شده بود، فشار دعا ترسناک از بین رفته بود، درد ناگهان با نیرویی جادو کهن تازه رابرت ون رنسلیر را فرا گرفت. او بلند شد، عذرخواهی کرد و بیرون رفت. جادو سیاه در گوشه خیابان، ازدحام بی‌پایانی از طلسم نسخ خطی مردان بود که با اولین موج ناامیدی فریاد می‌زدند و جیغ می‌زدند. رابرت دعا ون رنسلیر،

دعانویس زرین‌آباد

بی‌هدف، با چهره‌ای برهنه و دستانی گره کرده، از میان آنها عبور کرد. او سعی کرده بود به این فکر عادت کند که اکنون ثروتمندترین جادو مرد نیویورک است. اما این برای او دعانویس سجاس کاملاً مناسب نبود. ناگهان، عزمی جزم او را فرا گرفت. او روی فرمان پرید و فریاد زد: «به سمت بندر برانید!» چند دقیقه بعد او در ساحل طلسم رودخانه بود، جایی که “کامت” شناور بود. هوا انرژی مثبت طوفانی بود و امواج کف آلود به ته خلیج می غلتیدند. اما ون رنسلیر به هوا توجهی نکرد، بلکه با عجله روی عرشه رفت و به کاپیتان فریاد زد.

به آنها دستور داد که گرم شوند. و سپس فوراً وارد آب شوند! کاپیتان با تعجب به او نگاه کرد. پرسید: «کجا می‌روید، آقا؟» دیگری پاسخ داد: – به سوی دعانویس دریا دعانویس زرین‌آباد توی همچین طوفانی! غیرممکنه. ون رنسلیر فریاد دعاگر زد: «لعنتی، طوفان برام مهم نیست! می‌خوام از اینجا برم – می‌فهمی؟ – از این شهر لعنتی!» «خب، داری چی رو معطل می‌کنی؟» — اما، آقای دعانویس دندی ون رنسلیر، نیمی از خدمه رفته‌اند ون رنسلیر فریاد زد: «هر کاری از دستت برمی‌آید بکن! عجله کن! هر کاری که دستور می‌دهم بکن! می‌توانی هر

کسی را که می‌توانی سوار کنی، به شرطی که به اعمال صالح محض آماده شدن بخار آنجا را ترک کنی. عجله کن!» او طلسم تلوتلوخوران از کنار کاپیتان به سالن رفت. و در حالی که خدمه روی عرشه در حال جنب و جوش بودند و آتش زیر قابلمه‌ها شعله‌ور بود، او نشسته بود و ویسکی می‌نوشید. وقتی بالاخره «ستاره دم» به راه افتاد، او آرام دراز کشیده بود، به میز تکیه داده بود، بیهوش و مست از ارواح. XXXIII. او در حالی که موتور غرش می‌کرد و کشتی امواج را در خلیج متلاطم به حرکت در می‌آورد، بیهوش افتاده دعا نویس بود.

تنها زمانی که به دریای آزاد رسیدند و امواج غول‌پیکر به کشتی برخورد کردند، ناگهان از خواب بیدار شد و دید که کشتی به یک طرف کج شده است. ضربه او را از روی صندلی‌اش به زمین پرتاب کرده دعانویس بود. میز را گرفت و به سختی بلند شد. همه چیز در اطرافش در فرشتگان حال نوسان بود و کناره کشتی تقریباً آب را لمس می‌کرد. دریا ابطال کردن جادو به طرز عجیبی و مست‌کننده‌ای غرید و در ابتدا مرد کاملاً نفهمید که در چه مخمصه‌ای گرفتار شده است. در باز شد و کاپیتان وارد شد. با بدخلقی گفت: «حالا ما فرشتگان

از جادو شدن کشور خارج شده‌ایم. کجا می‌روی؟» دعانویس زرین‌آباد دیگری پاسخ داد: «مهم نیست. بگذار هر جا که می‌خواهی بروم، به شرطی که مرا تنها بگذاری!» کاپیتان گفت: «خوبه! پس به سمت شمال شرقی می‌رویم. این مسیر در طوفان امن‌ترین مسیر است. فردا صبح زود بیرون صخره‌ها خواهیم بود.» غروب از راه رسید، خورشید غروب کرد و هوا تاریک شد. طوفان فرشتگان همچنان ادامه داشت. ون رنسلیر در سالن، تنها با وحشت خود، باقی ماند. ساعت‌ها پشت سر هم، قوز کرده روی صندلی‌اش می‌نشست و مثل یک مرد تب‌دار می‌لرزید، یا بی‌هوش روی کف متزلزل کشتی افتاده کافران بود. بدین ترتیب، دعانویس آبژدان بخش

عمده‌ای از شب را بی‌خبر از آنچه در اطرافش می‌گذشت، گذراند. او صدای امواج خروشان و کوبنده‌ای را که کشتی را به قله‌های ابرمانند خود می‌رساندند و به جادو سیاه دماغه لاستیکی آن می‌کوبیدند، نمی‌شنید. او نمی‌دانست که کاپیتان، غرق در اندوه، شب‌ها کشیک می‌دهد، در حالی که چهار کافران مرد با ناامیدی فرشتگان در سکان کشتی تقلا می‌کنند تا آن تعویذ را سرپا نگه دارند. خلاصه، دعانویس کرسف او چیزی فکر نکرد و احساس نکرد تا اینکه کشتی به چیزی برخورد کرد و سپس صدای قهوه‌ای و جیرجیر مانندی آمد، گویی کل کشتی از دماغه تا عقب آن شکافته شده بود. تنها

در آن زمان بود که با نگاهی مات به بالا نگاه کرد و متوجه شد که حرکات کشتی تغییر کرده است، به طوری که اکنون از یک طرف به طرف دیگر کج می‌شود دعانویس سلطانیه و امواج با شدت بیشتری نسبت به قبل به هم می‌کوبند. درِ سالن با شدت باز شد و کاپیتان با عجله وارد شد. او ناله کرد: «دم هواپیما شکسته! هواپیما خراب شده!» رابرت ون رنسلیر حاجت گرفتن با قیافه‌ای احمقانه به او خیره شد. «چه می‌گویی؟» پرسید. دیگری زوزه کشید: «کمان شکسته است!» و صدایش از غرش طوفان فرشتگان بلندتر شنیده شد. دعانویس زرین‌آباد ون رنسلیر پرسید: «خب، بعدش چی؟

این چه ربطی به من داره؟» کاپیتان فریاد شیطانی زد: «ما گم شده‌ایم! مگر متوجه نیستید؟ ما داریم به سمت صخره‌ها می‌افتیم.» ون رنسلیر میز را کنار زد و به کاپیتان خیره شد. او کلماتش را با صدای آهسته برای خودش تکرار کرد، پیشینه تاریخی انگار که هنوز به ذهنش دعانویس سهرورد خطور نکرده باشد: آیا داریم به سمت صخره‌ها می‌افتیم؟ اما ناگهان متوجه نگاه وحشی و وحشت‌زده‌ی کاپیتان شد و به سمتش حمله کرد. — شیاطین ما نمی‌تونیم روح بپریم! تو دیوونه شدی! حداقل یه کاری بکن! بس کن! کاپیتان متوجه شد که مست است. اما همین که آنجا ایستاد، ترس شروع

ذکر طلسمات به راندن بخار مشروب از سرش کرد، درست همانطور که هیجان شب قبل این کار را کرده بود. کافر «ما کجاییم؟» او فریاد زد. «ما کجاییم؟» تکان وحشتناکی تمام کشتی را لرزاند. کشتی به پهلو تکان خورد و هر دو مرد برای چند ثانیه، در حالی که درد و تنش بر آنها غلبه کرده بود، ایستادند. لحظه بعد دوباره بالا آمد و کاپیتان پاسخ داد: — ما در ساحل مِین هستیم، این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. حدود هشتاد کیلومتر از خشکی فاصله داریم. اما داریم به سمت دریا حرکت می‌کنیم و کاری از دستمان بر نمی‌آید. اگر کمکی نرسد، گم می‌شویم. ون

رنسلیر که بالاخره حقیقت ماجرا را فهمیده بود، زرین‌آباد فریاد زد: «باید کمک برسد! دیوانه شده‌ای؟ غیرممکن است!» او در را هل داد و کاپیتان هم پشت سرش آمد. با باز کردن در، مجبور شد در برابر خشم وحشتناک طوفان چمباتمه بزند. بیرون هوا کاملاً تاریک بود، اما باد مانند موجودی زنده، با خشم به صورتش می‌کوبید و قطرات آب مانند سوزن پوستش را سوراخ می‌کرد. ون رنسلیر درست همان لحظه موشکی را دید که از عرشه پرواز کرد و تاریکی را شکافت. سپس تلوتلوخوران به داخل سالن برگشت. وضعیت برایش کاملاً واضح بود، و وحشت مرگ باعث شد طلسم تمام

دعانویس زرین‌آباد احساسات دیگرش فروکش کنند. او تلو تلو می‌خورد، در حالی که کشتی از این سو به آن سو کج می‌شد، تلو تلو می‌خورد، مشت‌هایش را به سمت آسمان تکان می‌داد و دیوانه‌وار از درد فریاد می‌زد: — خدای من! خدای جادو من! این امکان نداره! این یه دروغه! نجاتمون بده! چیکار باید بکنیم؟ او ناله می‌کرد تا اینکه کاپیتان، با انزجار، او را ترک کرد و دعانویس گرماب برای انجام وظیفه‌اش به عرشه رفت. اما ون رنسلیر متوجه رفتن کاپیتان نشد. او به راه رفتن ناامیدانه‌اش ادامه داد، دیوانه از درد. همه چیز در او مرده بود، به جز غریزه وحشی و

زرین‌آباد

حیوانی حفظ جان اگر تا به حال چیز دیگری در او وجود داشته باشد. او می‌خواست زندگی کند، می‌خواست به خشکی برسد، او صاحب صد میلیون دلار بود – بله، او بود! گشایش اکنون غیرممکن بود که مانند موشی که در تله دعانویس گرفتار شده است، غرق شود! او فریاد زد، از خدا شیطان کمک خواست – گریه کرد – دعا کرد – نفرین کرد. و طوفان همچنان با نیرویی افسارگسیخته می‌وزید، زوزه می‌کشید، مانند جانوری درنده که می‌خواست او را طلسم در چنگال‌هایش بگیرد و کشتی کوچک را به ویرانی بکشاند، بیرون از دعا نویسی قفسش غرش می‌کرد. و

هیچ کس صدای او، موش به دام افتاده، را نشنید، اگرچه او دعا فریاد می‌زد و خشمگین می‌شد تا اینکه کف از دهانش جاری شد. سی و چهارم یکی دو ساعت گذشت. شیطانی صبح داشت طلوع می‌کرد و نماز خواندن نور روز به سختی از پنجره‌ها به داخل می‌تابید. ون رنسلیر هنوز جیغ می‌زد و زوزه می‌کشید، هرچند آنقدر خسته بود که به سختی می‌توانست بایستد. درِ سالن دوباره باز شد و کاپیتان وارد شد. رنگ‌پریده، اما آرام جفر و مصمم بود. او گفت: «حالا همه چیز تمام شده. بدون کمک، ما گم شده‌ایم.»

دعانویس زرین‌آباد دیوانه برق می‌زد. فریاد زد: «منظورت چیه؟» پاسخ آمد: «بیا بیرون و نگاه کن.» و ون رنسلیر تلوتلوخوران روی عرشه رفت. او به درِ راهروی منتهی به سالن تکیه داد و با نگاهی وحشی به اطرافش نگاه کرد، برای اولین لحظه چیزی جز وحشت بی‌حد و حصر خودش درک نکرد.