طلسم مهر و ماه

کاش می‌توانستم با آن آقای کارون روبرو شوم!» و، هان! زیر دیوار حیاط کلیسا، آنها با عجله عبادت کردن به همان آقا رسیدند که کنار رفیقش پپینو نشسته بود تا استراحت کند. انگار تقدیر چنین بود. روستا، به هر حال، طلسم مهر و ماه متروکه و خالی از سکنه به نظر می‌رسید. لوک با چهره‌ای لاغر جادو و متحرک، که زیر آفتاب سوختگی می‌لرزید، به سختی از جایش بلند شد. سرهنگ که بر اسبش نشسته بود، با خوشرویی به او نگاه کرد و سر تکان داد. این سرهنگ، در روز به سختی می‌شد خوب به نظر رسید. بازی دعانویس کردن با جادو سیاه او به نوعی کشنده‌تر از زیر نور ستارگان به نظر می‌رسید.

دعانویس : تمام اعمال مربوط به جادو ویژگی‌های انسانی‌اش اغراق‌آمیز بود، جز چشمانش که کوچک و بدنام بودند – دندان‌های بزرگ، ابروهای پهن، استخوان‌های درشت طلسمات و سبیلی مانند فرشته سبیل شیر دریایی. می‌توانست ایمان، امید و نیکوکاری را با هم در آغوش بگیرد و آنها را تعویذ به خمیری در برابر سینه‌ی عظیمش تبدیل کند. فقط شهوت جنسی و جاه‌طلبی به هر نحوی اربابان او بودند. اما، به طرز شگفت‌انگیزی، صدایش نرم بود. او گفت: «ای پسر دعا فرانسه، تو راه روسیون را اشتباه رفته‌ای.» لوک که از آمادگی‌اش جا خورده بود، هیچ جوابی نداشت. پپینو قوز کرده بود، ناله می‌کرد، هنوز کسی طلسم متوجه او نشده بود.

طلسم مهر و ماه

سرهنگ پرسید: «آن چیست که کنارش است؟» سربازی دریچه‌ی دیدبانی را بالا برد، آن را روی کافر پایه‌هایش گذاشت و به داخل نگاه کرد. «خیانت آشکار، سرهنگ.» گفت. فرشتگان «اینجا خود امپراتور آتش تف می‌کند.» کارون گفت: «این نمادی از ژوپیتر است.» «بچه‌های پلید جادوگر مراقبش هستند!» «آنها عطاردهای او شیاطین هستند.» مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد سرهنگ گفت: «دیگر حرفی نیست! این حقه‌باز را به طناب ببندید!» دعانویس مهربان آن خروجی اضطراری رایج در صحنه‌های مقدس جنگ آن زمان بود. طلسم مهر و ماه جای «پنجره کوچکی» را گرفته بود که از آن خائنین سابق به کشورشان دعوت می‌شدند تا به بیرون نگاه کنند. پپینو با فریادی ناگهانی از جا پرید.

«نه، نه! او کارون است، شوخ‌طبع، نمایشگر، علوم غریبه عزیز دل‌ها!» گردن بزرگ سرهنگ رگناک انگار مثل طلسم گردن یک گرگ وحشی متورم شده بود. چشمان کوچکش از خنده سرخ شده بودند. او به تیزبینی یک دستیار ارشد زنان بود. «خوبه!» گفت، «اون قراره برامون یه نمایش راه بندازه.» «جناب، به خاطر خدا! او حقیقت را گفت. پدرش مرده است.» «او با عجله و وظیفه‌شناسی دوباره به او ملحق خواهد شد.» «آقا، طلسم موفقیت در ازمون رحم کنید! شما از نسل شجاعان هستید.» دِ رگناک گفت: «قطعی است. فرزندم، تو از دعا نویسی طرف خودت تبرئه شدی. من تو را شخصاً تحت حمایت خود می‌گیرم.» کارون با ناراحتی فریاد زد: «خداحافظ رفیق!

ما این راه طولانی را با هم پیموده‌ایم و من اولین کسی هستم که به خانه می‌رسم. هر وقت خواستی دنبالم بیا. منتظرت خواهم ماند.» سرهنگ گفت: شیاطین «اف! این حرف‌ها برای یک یاغی درست نیست. بهشت، هدف این معصومینی است که من از فساد شما نجاتشان می‌دهم.» او را از طلسم حرف شنوی دیگران شاخه درخت شاه بلوط آویزان کردند و تشنج‌های ضعیف و در حال مرگش را تا مدت‌ها فرو نشاندند. پپینو، پس از یک حمله درد و رنج، بی‌تفاوت ایستاد تا صحنه تمام شود. سپس، با لرزشی، که با آخرین لرزش‌های بدن آویزان همراه بود، به نظر رسید که از خواب بیدار شده است.

«خب،» او گفت، «یک آدم خوب رفت؛ اما درست است که او یک یاغی بود.» سرهنگ خوشحال شد. او گفت: «آنها همیشه به طور کاذب به جنسی که با شیطنت به هر شکلی موافق است، کشش دعا دارند. اما طلسم فوری در جادو نظر داشته باشید: خیانت به یک نفر، خیانت به همه است، و این نوع بدی از خیانت بود طلسم مهر و ماه هرچند،» او با جسارت اضافه کرد، «او مطمئناً وسوسه شدید خود را داشت.» او با بی‌تفاوتی گفت: «فرانسوی‌ها پدرش را کشتند.» او پاسخ داد: «فرانسوی‌ها، به دلخواه و با مهربانی، آدم می‌کشند. تو، با اینکه اسپانیایی هستی، اما حیوان خانگی منی، اگر بخواهی، مدرک کافی خواهی ابجد داشت.» «من هم باید با شما بیایم؟» «به نام خدا!

هیچ اجباری نباید وجود داشته باشد.» «خب، شما چاره‌ی دیگری برایم باقی نگذاشتید. آنها کیمیاگری همین الان هم اینجا با سوءظن به ما نگاه می‌کردند و اگر تنها می‌ماندم، بدون شک مرا می‌کشتند. من نمی‌خواهم بمیرم شکستن طلسم ترس – هنوز نه. چیزی که حتماً باید باشد. پادشاه مرده است، زنده باد پادشاه!» او مسحور سرزندگی او شده بود. او را جلوی خود روی زین اسبش نشاند و با خنده به دعا نویسی پچ پچ‌های تب‌آلودی که انگار با آنها خودش را از خاطراتش محو می‌کرد، گوش داد. با خودش فکر کرد: «این زاغ‌ها دیروزی ندارند» و با صدای بلند گفت: «تو پپینو نیستی؟ حالا بگو.» «نه، من پپا هستم.» او گفت.

«من فقط در ظاهر یک مرد هستم. افسوس! فکر می‌کنم یک مرد به این کلیسا راحتی فراموش نمی‌کند.» «چند مرد،» او پاسخ داد، و دستش را کمی دور او دعانویس محکم‌تر کرد. «باور کن، آن طلسم یاغیِ مُرده همین الان هم دارد کافران با ساکوبای خودش دورهم جمع می‌شود.» کم کم از او پرسید: «تا فیگراس چقدر راه است؟» او پاسخ داد: «دوازده مایل از جایی که شروع کردیم فاصله دارد.» فکری به ذهنش رسید طلسم گوهر شب چراغ و لبخند شیطنت آمیزی زد. او گفت: «همیشه به خاطر داشته باش که به محض اینکه مشکوک شوم که داری ما را به سمت بیرون هدایت می‌کنی، یا بدتر از آن، به سمت دروازه‌های شهر، سر کوچکت را از گردن جدا می‌کنم و آن را به سن لورنزو برمی‌گردانم.» طلسم مهر و ماه او به آرامی گفت: «نترس؛ ما در جاده‌ی مستقیم به سمت شهر هستیم – یا چیزی که قبلاً بود.» «و هیچ پناهگاهی در راه نیست؟ همانطور

که می‌بینی، من از اراذل و اوباشم جلوتر می‌دوم. باید بایستیم تا آنها به ما برسند. گذشته از این،» – با نگاهی وحشتناک نگاه کرد – «مسئله شب هم مطرح است.» او گفت: «من هیچ پناهگاهی نمی‌شناسم، جز بانوی پناهگاه ما.» «حداقل یه عنوان مناسب. اسمش چیه؟» «اینجا بیمارستانی همزاد برای حرز طلسم برای طلاق توافقی درگذشتگان است – زیرا کسانی که انجمن‌های برادری خوب مادرید برای استراحت و بهبودی به پناهگاه مراتع آرام می‌فرستند. راهبان میسریکورد، نمایندگان برادران در آنجا هستند – مردانی غمگین و مقدس که چهره‌های خود را از جهان پنهان می‌کنند. خانه در دشت تنها ایستاده است؛ کمی بعد آن را خواهیم رمال دید.

آنها به شما پناه می‌دهند، اگرچه شما دشمنان کشورشان هستید. آنها هیچ تمایزی قائل نمی‌شوند.» دِ رگناک در حالی که اخم دعانویس کرده بود و به فکر فرو رفته بود، سبیلش را کشید. «جایی که این راهبان دور هم جمع می‌شوند، بچه‌های چاق و مالاگای پیر هستند – جایگزینی وسوسه‌انگیز برای جویدن بیسکویت سرد زیر ستاره‌ها. اما طلسم طلا – مقدس‌ترین چیز! آدم همیشه می‌تواند نسخ خطی با سس بیشتر از آنچه از دهانش می‌ریزد، لذت ببرد. خب که چی!» او با کج‌خلقی پاهایش طلسم را روی رکاب تکان داد و غرید… طلسم مهر و ماه «لنگیدن و زخم شیطانی پا، همین الان به سراغ شیطانی اراذل و اوباش نفرین‌شده‌ی من آمده است – شما اینجا هستید، گوسفندان توسکانیِ جگرسفید!

پارس سگ آنها را خواهد ترساند؛ آنها از هزاران واگن در تاریکی می‌ترسند. مطمئناً باید منتظرشان بمانم و جایی در دشت‌ها اردو بزنم.» در واقع، اولین نفر از آنها همزمان با صحبت او ظاهر شد دعانویس – گروهی خسته و تلوتلوخوران از اسب‌های عقب‌مانده، پاهای کشیده و تفنگ‌هایشان. او با فریاد «هالت-لا!» گفت؛ و طلسم خوش شانسی مردان طلسم بی‌حرکت ایستادند، در حالی که سرجوخه‌ها دور آنها می‌چرخیدند و با ناسزا گفتن و تنبیه کردن، آنها را تنبیه می‌کردند. دِ رگناک غرغر کرد… «آیا ما باید این لطف سرد را نسبت دعا به معشوق‌هایمان داشته باشیم؟ به نام خدا! قلب من آتش را فریاد می‌زند – آتش در درون و بیرون.

طلسم یهودی این راهبان!» «می‌توانید جلو بروم و آنها را امتحان کنم؟ می‌توانید به من اعتماد کنید، من یک دختر اسپانیایی هستم که یاد گرفته‌ام چگونه اعتراف‌کننده‌اش را متقاعد کنم.» «ها! تو! » او طلسم مهر و ماه را در آغوش گرفت و لب‌های بزرگش را گاز گرفت. «تو جز فریبکاری به چه درد می‌خوری، رذل! نه، نه؛ با هم می‌رویم.» او عصایش را فراخواند و آنها دسته دسته به جلو رفتند. به زودی، در بالای یک دعانویس سراشیبی نسبتاً طولانی، ساختمانی خاکستری و در هم تنیده را دیدند که از دشت روح روبرویشان بیرون زده بود، ساختمانی که در تاریکی شب، همچون هیولایی تاریک جفر می‌درخشید.

مهر و ماه

پنجره‌های میله‌دارش کورکورانه خیره شده بودند؛ برج‌های دوقلو، ایوان بین خود را نگه داشته بودند، گویی که سقف یک گیوتین عظیم بودند؛ چراغی تنها در شیاطین ورودی بی‌حرکت آویزان بود. در دوردست‌ها، در آن سوی آپارتمان‌ها، یکی دو شیاطین چراغ بر فراز فیگوئراس ویران شده سوسو می‌زدند، مانند شمع‌های مرداب بر فراز باتلاق. آن مکان به نظر ویرانه‌ای بی‌جان می‌آمد – بنای یادبود مرگ در بیابان. شادی در فضای آن به سکوت تبدیل شده بود. اما سرانجام کاپیتانی با خنده‌ای به خود آمد. فریاد زد: «طاعون! پناهگاهی در حیاط کلیسا! ببینیم مردگان ارواح راه می‌روند یا نه!» او با دسته شمشیرش به در بزرگ کوبید.

در واکنشی خیره‌کننده باز شد و پیکری تنها را نمایان ساخت. نقابدار، شبح‌وار، غول‌پیکر – بی‌حرکت، مشعلی که آتش می‌ریخت – آن پیکر بی‌کلام ایستاده بود. از این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. فرق سر تا پاشنه در حاشیه‌ای خشن پنهان شده بود؛ روزنه‌های نقاب پشمی‌اش مانند سوراخ‌هایی نماز خواندن بودند که از نگاه سوزان پشت سر سوخته شده بودند – به نظر می‌رسید که شیاطین دعاگر حتی سید و حاجی لبه‌های آنها نیز در حال سوختن است. لاویل، کاپیتان، با هیجان خندید. «موردیو، دوست من، آیا مردگان اینقدر بی‌جان هستند؟» «دنبال چی هستی؟» صدایی بم و خفه از میان چین‌های لباسش به گوش رسید.