طلسم فوری

پر از شیر خالص و غنی جرسی دور می‌شود. در درمانگاه‌ها و بیمارستان‌ها، پرستاران و خواهران مهربان و دلسوز، در تمام طول شب‌های دلگیر، بر تخت بیماران خم می‌شوند و برای فرشتگان بسیاری از قلب‌های دردمند و همچنین بدن‌های دردمند، تسلی و طلسم فوری آرامش به ارمغان می‌آورند. طلسم پزشکان نیز بخش زیادی از جنبه‌های ناخوشایند زندگی شبانه را می‌بینند. آنها روز و شب بیرون هستند؛ تلفن آنها را در تمام ساعات از تخت‌های گرم بیدار می‌کند؛ هر زمان دعانویس که چاقویی در نزاعی برق می‌زند، باید پزشک را فراخواند؛ اگر خانمی احساس لرزش عصبی در قلب خود می‌کند، باید کالسکه را بیرون آورد و باید او را فرستاد تا نبض او را در نیمه شب لمس کند.

دعانویس : او اغلب در حالی که شوهر در حال پرسه زدن در جمع شرور است، در کنار تخت همسر طلسم یا فرزند بیمار خود مراقب است. روی یک جعبه خشکبار، ولگردی نشسته و پاهایش را به آرامی تکان می‌دهد. ساعت ۲ بامداد است و او آنجا نشسته و در حالی که تراشه‌ای را می‌جود، مرتباً به پلیس سر نبش خیابان نگاه می‌کند. او آنجا چه می‌کند؟ هیچ. آیا او امید، ترس، نفرت، جاه‌طلبی، نفرت، عشق یا آرزویی دارد؟ تعداد بسیار کمی. شاید فلسفه‌ی واقعی او باشد. جان دیویدسون در شعری درباره‌ی او موکل جن می‌گوید: تمام روز در خیابان‌ها پرسه می‌زنم، شب‌ها پرسه می‌زنم؛ وقتی بتوانم کمی می‌خوابم، اما برخیز، ای کاشف صبح، در طول سال همیشه می‌شنوم با صدای بلند، در اوج، فریادی شبح‌وار.

طلسم فوری

لباس‌هایم مقدس نخ‌نما و فرسوده شده‌اند، پوستم اینجا و آنجا پیداست؛ روی صورتم، مثل جلبک دریایی، پژمرده می‌شود ریش ژولیده‌ام، موهای ژولیده‌ام، اعمال مربوط به جادو از ابروهای تاریخ فرهنگی، شیوه‌های نمادین را حفظ می‌کند غارمانند و ژولیده چشمان سنگی من بی‌هیچ نگرانی خیره شده بودند. طلسم فوری من نه صنایع جادو سیاه جادو دستی بلدم، نه هنر، اما من بر سرنوشت پیروز شده‌ام؛ زیرا من بخش بهتر را برگزیده‌ام، و نه امید، نه ترس، نه نفرت؛ با نفسی آرام، بر درد و مرگ، صدقاتِ خاصِ من، تنها منتظرم. و هر روز، هر شب، ندا می‌آید، نتِ رنگ‌پریده و بی‌پژواک، صدای ضعیف “آها” که از دیوار شنیده شد از آسمان، اما از گلوی سرخ نه از نسل انسان یا از نسل سراف، صدایی خیالی توسل که از روی عادت گریه طلسم حرف شنوی فرزند می‌کند.

این حالتی است که به نیروانا بسیار نزدیک دعا است. تنیسون با گفتن جفت روحی این جمله، ضربه دیگری زد که دیر یا زود اکثر مردم آن را حس می‌کنند: «زیرا، نه آرزو کردن و نه تحسین کردن، اگر کسی می‌توانست آن را بیاموزد، چیزی بیش از آن جادو سیاه بود که تمام روز مانند سلطانی قدیمی در باغی از ادویه قدم بزند.» ولگرد ساعات دعانویس خسته‌ی شب را بیرون می‌نشیند یا در خیابان‌ها بی‌هدف و ملال‌آور پرسه می‌زند، یا برای چند ساعت کوتاه خواب ناآرام، کافران به دهلیز یا درگاه خانه‌ای می‌خزد. راه حل او در بهترین حالت، راه حلی رقت انگیز برای زندگی است، زیرا اگرچه او به جای آنچه زمانی دردی شدید بود، به بی‌حسی دست یافته است، اما این کاملاً برخلاف نقشه ذهن انسان است که با بی‌حسی و ناامیدی در انتظار «صدقه‌های حتمی» مرگ باشد.

یکی از مهم‌ترین صنایع جهان که در شب انجام می‌شود، تهیه‌ی روزنامه‌های بزرگ صبحگاهی است. خواننده‌ی جادو معمولی که صبح‌ها روزنامه‌اش را بالای فنجان قهوه‌اش باز می‌کند، طلسم فوری به ندرت به این فکر می‌کند که این روزنامه نمایانگر زحمت پانصد مرد است، که تعداد زیادی از آنها تنها زمانی که پسر روزنامه‌فروش شروع به بیدار کردن آنها کرده است، قدم‌های آهسته‌ی خود را طلسم به سمت خانه خم می‌کنند. پژواک‌های صبحگاهی با فریاد آشنای پسر روزنامه‌فروش شروع به بیدار کردن آنها می‌کند. وقتی شب فرا می‌رسد، نیروهای تحریریه روز آماده بازگشت به خانه ابطال کردن جادو هستند؛ خبرگزاری آسوشیتدپرس با سر و صدای فراوان پیام‌های خود را از سراسر جهان ارسال می‌کند؛ سردبیر تلگراف مشغول قرار دادن «سر» روی نسخه تایپ شده اپراتور تلگراف است و سردبیر شب آستین‌هایش را بالا کلیسا زده، چماقش را در دست گرفته و در حالی که شروع به بررسی انبوه نامه‌های شماره ملا خبرنگاران خود می‌کند، در دل

برای کمک به الهه طعنه و کنایه دعا می‌کند. خطوط ارتباطی ایالتی باز دعا نویسی می‌شوند و پیک‌ها با پیام‌های ویژه از راه می‌رسند. سردبیر شهر و نیروهایش آنجا هستند و مشغول نوشتن اخبار محلی جادو کهن از روی یادداشت‌هایی هستند که در طول روز برداشته‌اند. تلفن زنگ می‌خورد، خبرنگاری کلاهش را برمی‌دارد و می‌رود تا آن چیز را پیدا کند – شاید یک درگیری – کسی با گاری زیر گرفته شود – آتش‌سوزی – دزدی یا سرقت – چیزی که شهروندان خوب نباید هنگام خوردن هش و کلوچه صبحانه از دست بدهند. اتاق تحریریه شب‌ها شاهد شخصیت‌ها و صحنه‌های دعا نویسی عجیب و غریب زیادی است.

افراد با انواع ماموریت‌های عجیب و غریب روبرو می‌شوند. یک شهروند تلوتلوخوران از پله‌ها بالا می‌رود و نزدیک است که به داخل اتاق بیفتد. نیرو فقط نگاهی به او می‌اندازد و به کار خود ادامه می‌دهد. طلسم فوری موهایش ژولیده است؛ دکمه‌های کتش اشتباه بسته شده است؛ یقه ندارد؛ جفر و در چشمان پلک زدنش، برقی شیطنت‌آمیز می‌درخشد تا بر اثرات کم‌خوابی غلبه کند. او یک شهروند شناخته‌شده است و نیرو کمی از وضعیت غیرمعمول او شگفت‌زده می‌شود. او تلوتلوخوران به سمت تلگرافچی می‌رود و شیاطین نرده‌های اطراف میزش را محکم می‌گیرد. با صدای شیطنت‌آمیزی می‌گوید: «شِی، می‌خواد اخبار تکان‌دهنده رو به دنیای بیرون تلگراف فرشتگان کنه.

به اروپا تلگراف بزنه و به همه کشورهای متمدن خبر سید و حاجی بده. اعلامیه‌های خونه رو سر وقت بفرست.» تلگرافچی سرش را بالا نمی‌آورد و آقا به سختی به سردبیر راه‌آهن تنه می‌زند و فرمان را به او می‌چسباند. «چیکار می‌کنی؟» می‌گوید. آن آقا مختصراً می‌گوید: «راه‌آهن». «زات اینو می‌خونه. بزرگترین قطعه راه‌آهن رو تا حالا دیدم. دو تا ستون بهت میدم چون خیلی از اون تابلوهای فرشتگان راه‌آهن نقل قول می‌کنن.» سردبیر راه‌آهن با آرامش به نوشتن ادامه می‌دهد دین و مهمان نگاهی سرزنش‌آمیز به او می‌اندازد و سردبیر شهر را تحقیر می‌کند. او می‌گوید: «شِی، رفیق، هرچی روزنامه و خبر شهره رو دنیا تا حالا شنیده.

هیچ روزنامه و شهری اینو نسخ خطی نمی‌دونه.» سردبیر شهر بدون اینکه سرش را برگرداند، می‌گوید: «چی شده؟» «هیجان‌زده‌ی وحشتناکی تو بخش اول. چهار، پنج تا خبرنگار رو دعاگر فرستادم خونه‌ام تو وانش. الان برمی‌گردم. وقتی از خونه رفتم خونه دوقلو داشتم . دارم برمی‌گردم پیشش اگه چیزی پیدا کردم بهتون خبر می‌دم. فوری خداحافظ آقایان. دو ستون رو تو صفحه اول باز نگه دارید تا جادو برگردم.» کمی بعد، سه یا چهار مرد جوان سر می‌رسند. آنها آرام صحبت می‌کنند، مودب و اهل مدارا هستند. خوش‌لباس هستند، عصا به دست دارند و به نظر می‌رسد که برای خوشگذرانی بیرون رفته‌اند. یکی دو نفر از آنها کت‌های پاره و کراوات‌های نامرتب دارند.

یکی از آنها دستمالی روی چشمش بسته است. آنها با احترام با سردبیر شهر مشورت می‌کنند و کلمات و عبارات خاصی، نیمه‌هوشیار، تعویذ دعا نویسی داستان ماموریتشان را روایت طلسم فوری می‌کنند: «اتفاق ناگوار – پلیس – گشایش بهترین خانواده‌ها – تبلیغات – آسیب جدی ندیده – طبقات بالای جامعه شراب زیادی می‌نوشند – اسم‌ها را بیرون نگه دارید دعانویس – بحث داغ – خیلی متاسفم – دوباره دوستان.» مسئول ناهار گرم با سبدی پر از سوسیس و سس خردل، ساندویچ ژامبون، تخم مرغ آب‌پز و مرغ سرد از راه می‌رسد. کارکنان خیلی سرشان شیطان شلوغ است طلسمات و او سبدش را به طبقه بالا، جایی که چاپخانه‌ها مشغول کار هستند، می‌کشد.

پسری یک تلگراف مخصوص می‌آورد. سردبیر شب آن را باز می‌کند و می‌خواند، و سپس از جا می‌پرد. مشتی از موهایش را می‌گیرد و صندلی‌اش را با لگد سه متر آن طرف‌تر می‌اندازد. دعا فریاد می‌زند: این یک گزارش ویژه از طریق تلگراف از یک خبرنگار محلی محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. است. در آن آمده است: «بهار اینجا آغاز شده است. پرندگان با شادی روی درختان نماز خواندن آواز می‌خوانند و درختان هلو شکوفه داده‌اند. هوا به طور قابل توجهی معتدل شده و کشاورزان امیدوارند. برداشت میوه تضمین شده است، مگر اینکه سرمای شدیدی داشته باشیم که به جوانه‌ها آسیب برساند.» سردبیر شب دوباره تکرار می‌کند، و سپس، چون واژگانش برای بیان احساساتش کافی نیست، سیگارش را طلسم دو کافر کام می‌گیرد و دوباره می‌نشیند.

فوری

مردی با کت فراک کهنه و عصای بزرگی که به دست دارد، وارد می‌شود طلسم و صندلی‌اش را نزدیک میز سردبیر روزنامه‌ی شبانه می‌نشیند. او دعانویس شروع می‌کند: «وقتی با لی در دره ویرجینیا بودم—» سردبیر شب می‌گوید: «متاسفم که الان پیش او نیستی.» مهمان آهی می‌کشد، سیگار و کبریتی مشرکان قرض طلسم محبت فوری می‌گیرد و بیرون می‌رود تا ببیند آیا می‌تواند گوش کسی را که خلق و خوی ملایم‌تری دارد، بگیرد. بین ساعت ۱ تا ۲، سردبیر شهری و دستیارانش کارشان را تمام می‌کنند، مذهب مامور راه‌آهن ساعت «۳۰» را اعلام طلسم می‌کند و آنها دسته‌جمعی می‌روند و سردبیر شب را تا آخرین لحظه باقی می‌گذارند.

در اتاق انشا، چاپخانه‌داران از ساعت ۷ صبح با کیبوردهایشان مثل خیلی از پادرفسکی‌ها مشغول کار بوده‌اند. حدود ساعت ۳:۳۰ بامداد دست از کار می‌کشند. همین که ویراستار شب می‌رود، ارتش دیگری راهپیمایی خود دعای گشایش بخت فوری را آغاز می‌کند. اینها افرادی هستند که ساعت ۲ یا ۳ بامداد از خواب بیدار می‌شوند. کارمندان پست، روزنامه‌ها روح را برای نامه‌های خارج از شهر آماده می‌کنند؛ روزنامه‌فروش‌ها برای روزنامه‌هایشان دور هم جمع شده‌اند و در خارج از کشور، اولین صداهای ضعیف شیطانی روز کافر آینده به گوش می‌رسد. چرخ‌ها در خیابان‌های تاریک تلق تلق می‌کنند. شیرفروش در سفر است و گاری قصابی در حال گشت‌زنی است.

پلیس‌ها هوشیاری خود را کاهش داده‌اند و طلسم فوری در اطراف دکه‌های قهوه، جمعیت زیادی از کارگران شیفت شب جمع شده‌اند.