طلسم عزیز شدن نزد مردم

زد، گلویش را صاف کرد و فوراً کنترل اوضاع را به دست گرفت. گفت: “حالا، به آنها بگویید که به شما اعتراف کرده‌ام، و بگذارید همه فرشته آنها بیایند.” اعتماد به نفس او بر افسردگی که بر من غلبه کرده بود، غلبه کرد. با اطمینان خاطر نسبی، به سمت خانم بلمونت برگشتم طلسم عزیز شدن نزد مردم که خبر مرا با آسودگی خاطر کامل باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند دریافت کرد. هیچ کس جز خودش نمی‌توانست نسخ خطی بداند که او، زن خوب بیچاره، چه رنجی کشیده است. «جایی که قایمش کرده بود مال تو بود؟» پرسید. و من می‌توانستم کاملاً صادقانه جواب بدهم: «بله.» به دعا نویسی توصیه من، او فوراً آماده شد تا برود و خواهر شوهرش را به بیمارستان بیاورد – همزاد اگر مایل بود، با یک دوست – تا همه شاهد جزئیات جبران خسارت باشند.

دعانویس : در این میان، خودم به کلانتری جادو رفتم و از آنجا به پستم برگشتم تا منتظر رسیدن گروهانم باشم. حدود یک ساعت بعد رسید: خانم بلمونت، با چشمانی اشکبار و منتظر؛ دعا خانم جان بلمونت، با صدایی جیغ مانند اعمال مربوط به جادو شیاطین و ناباورانه؛ یک جنتلمن قدبلند و بی‌عیب و نقص، به نام کاپیتان نیلور، که چانه‌اش را روی یقه‌ای بسیار بالا تکیه داده بود تا بتواند مدام بوی برتری خود را استشمام کند؛ و در آخر، و دعا نویسی رسماً به همین مناسبت، B دعا ۹۰. بدون اتلاف وقت آنها را به کنار تخت بیمار بردم. از آخرین ملاقاتمان، حالش به طرز شگفت طلسم انگیزی بهتر شده بود.

طلسم عزیز شدن نزد مردم

به بالش تکیه داده بود، موهای قرمزش مثل هاله دور سر یک فرشته پریشان، پف کرده بود و حالتی از ریا و تزویر در چهره‌اش دیده می‌شد. فکر کنم حتی به من چشمک هم زد. با لحنی جدی گفتم: «حالا، هارلی، مثل کسی که در آستانه‌ی مرگ است» (که با این وجود، در موردش شک داشتم)، «صادقانه حرف بزن و حقیقت را بگو.» گلویش دعانویس را صاف کرد و فوراً با صدای بلند از جا پرید، انگار درسی را که به خودش داده بود تکرار می‌کرد. «از آنجایی که عمل عجولانه‌ام باعث سوءظن به یک خانم باوجدان شده است، بدینوسیله حقیقت را تأیید دعانویس طلسم شکن می‌کنم.

من دکمه را دزدیدم و آن را در چکمه‌ام گذاشتم، جایی که الان هست.» «نه، نیست.» ناگهان ب ۹۰ گفت. «اونو جمع کن.» آقای هرلی مقدس با ترحم لبخند زد. «اوه، مگه نه آقا؟» طلسم عزیز شدن نزد مردم او گفت. «آخ، شما چی می‌دونید؟» ب ۹۰ به طور خلاصه گفت: «چون خودم تو را بازرسی بدنی کردم.» «صبور، با نهایت بردباری، دستش را تکان داد. «خانم‌ها و آقایان، من را بازرسی بدنی کردند! هو، خدای من! به من نگاه کنید؛ من فقط این را می‌پرسم – حاجت گرفتن به من نگاه کنید! چرا، او حتی نمی‌داند چون در حال حاضر یک لکه روی بینی‌اش است.» (B ۹۰ با عجله آن عضو بدنش را مالید و با یادآوری خودش، دوباره به حالت بی‌احساسی شیطانی فرو رفت.) آقای هارلی با ادب فرشتگان اغراق‌آمیزی خطاب به او گفت: « آقا، لطف می‌کنید که بروید و چکمه‌های من را کافران بیاورید؟ » ب ۹۰ عمیقاً و رسماً، یک دقیقه

فکر کرد؛ ناگهان چرخید، عقب رفت و کمی بعد با وسایل، بسیار حجیم و گل‌آلود، که روی روتختی جلوی زندانی گذاشت، برگشت. زندانی، با لذت بردن از پایان غیرقابل توصیف ، عمداً سمت چپ را گرفت و بررسی کرد، لحظه‌ای مکث کرد و با لبخند از همراهانش انتقاد کرد و سپس به سرعت، با یک آچار و چرخش تقریباً نامحسوس، پاشنه را از جایش باز کرد و آن را مذهب جلو گرفت. گفت: «بفرمایید!» و در حالی که دستش را دراز کرده بود، با وجدی بی‌مانند روی بالشش فرو رفت. پاشنه با یک محفظه کوچک در قسمت داخلی خود سوراخ شده بود و دکمه در داخل آن قرار داشت.

نوشتن دعا برای عزیز شدن نزد خانواده شوهر همه آن را دیدند، اما نه آنطور که من دیدم، من که همانطور ذکر که سر تخت ایستاده بودم، و خودم هم تا حدودی یک شعبده‌باز آماتور بودم، در یک چشم به طلسمات هم زدن متوجه شدم که آن حقه‌باز، حتی وقتی جواهر را اعمال صالح بیرون آورد، آن را به داخل ظرفش «رد» کرد. بعد از آن یکی دو تعجب و سکوت برقرار شد. سپس کاپیتان نیلر گفت: «ها!» توسل و خانم بلمونت، با نفس بریده، نگاه سرزنش‌آمیز ملایمی به خواهر شوهرش انداخت. اما خانم جان جرأت پذیرش آن را نداشت. خنده‌ای آزمندانه و کمی رنجیده سر داد و جلو رفت.

«خب،» به خانم اِما گفت، «عزیزم، انگار هنوز باید بدون آن سر کنی.» سپس، با سردی، به هارلی گفت: «لطفاً آن اجنه غیر مسلمان را به من بده.» تا اینجا که خوب بود؛ و با اینکه از این تصمیم عصبانی بودم، نمی‌توانستم جفت روحی با آن مخالفت کنم. اما واقعاً برای نتیجه آماده نبودم. جیم، با اولین حرکت خانم جان، طلسم عزیز شدن نزد مردم دکمه را دوباره به دست آورده بود. او با لحنی کاملاً وحشیانه گفت: «نه، نمی‌دانی! من همه چیز را در سید و حاجی موردش می‌دانم، و حق با تو نیست.» خانم بلمونت با آشفتگی فراوان فریاد زد: «جیم، جیم؛ در واقع مال اوست؛ لطفاً ولش کن.

فکر نمی‌کنی چه رنجی به روح دعا من می‌دهی!» اما آن مرد جفر سیاه‌پوست بود و عزمی فروتنانه داشت. «نکن،» گفت. «دور شو، تو! من بی‌جهت شیطان را به بازی نگرفتم. یا مال خانم اِما می‌شود یا مال هیچ‌کس.» زن بیچاره دوباره فریاد زد: «مال من نیست. من آن را نمی‌خواهم. حاضر نیستم به هیچ قیمتی آن را بپذیرم!» و سپس خانم جان بلمونت، در یک انفجار خشم ناموزون، برای همیشه از حق خود گذشت. «گستاخ! فراتر از تحمل!» کافران جیغ زد و با چهره‌ای برافروخته، بر روی شوالیه‌اش چرخید. «آرچیبالد! چرا آنجا ایستاده‌ای و پوزخند می‌زنی؟ چرا این را از متون کهن او نمی‌گیری؟» بدین ترتیب، آرچیبالد، با گیجی فراوان، نامفهوم شیاطین «ها!» گفت علوم غریبه و خودش با صدای دوم و واضح‌تری توضیح داد و با دعانویس گام‌های تهدیدآمیز به سمت تخت رفت.

جیم در حالی که با چشمانی درخشان به پیشروی نگاه می‌کرد، در آخرین لحظه دکمه را در دهانش گذاشت و آن را قورت داد! * * * * * طلسم عزیز شدن نزد مردم این مورد، دعانویس چه از نظر آسیب‌شناسی و چه ابطال طلسم از راه دور از نظر جرم‌شناسی، منحصر به فرد بود. چند نکته‌ی جزئی را بیان می‌کنم. دکمه در لوزالمعده گیر قدیس کرده جادوگر بود، که در حال حاضر به راحتی و با استفاده از پرتوهای رونتگن در آن جای گرفته بود. طلسم عزیز شدن نزد مردم فرشتگان و این یک واقعیت است که از لحظه‌ای که در آنجا مستقر شد – ظاهراً هرگز (من با احساس مسئولیت کامل از تأکید استفاده می‌کنم) که قرار نبود بیرون رانده شود – آقای هرلی شروع به بهبودی کرد و از بهبودی به رشد – با شیطان هیچ چیز.

روغن کروتون – من فقط یک مثال می‌زنم – برای او حکم کرم مغذی را داشت. باتری‌های گالوانیک اما او را به خنده‌ای انداختند که چاق می‌کند، اما بدون تکان دادن دکمه. پیشنهاد عمل جراحی مسخره بود، هرچند این نکته مدت‌ها مورد بررسی قرار گرفت. اما در این میان، دکمه همچنان چنان استحکامات نفوذناپذیری از بافت چربی را روی خود انباشته جادو کهن بود که فرشتگان محل قرارگیری آن به حدس و گمان تبدیل شده بود. این سوال کنار گذاشته شد، اما به سوال دیگری منجر شد. چگونه می‌توان این مرد شاد را دیگر به عنوان یک دعا برای عزیز شدن نزد همسر فرد ناتوان در بیمارستان نگه داشت؟ بنابراین، او را با چهره‌ای بشاش به دادگاه پلیس بردند؛ به دلایلی غیرقابل توضیح، حکمی صوری از زمان دستگیری‌اش دریافت کرد (در واقع، از آن پس همه چیز با او رونق گرفت) و خود را به دنیای بیرون انداخت، جایی که ناپدید شد.

عزیز نزد مردم

از آن زمان، گهگاه و در فواصل زمانی چند ساله او را دیده‌ام. او هر روز شیک‌تر و تنومندتر می‌شود، تا جایی که سایه‌های سه بلمونتِ مشرکان مرده روی هم رفته برای او کافی نیست که یک شلوارک برایش درست کنند. او ثروت هنگفتی دارد؛ او محترم و البته محترم است – یک هیولای مهربان و خیرخواه؛ و وقتی همدیگر را می‌بینیم، هرگز از یادآوری زمانی که می‌توانستم بگویم زندگی‌اش ارزش یک دکمه را ندارد، غافل نمی‌شود. من فقط یک نظریه دارم، می‌توانم داشته باشم. دکمه، پس از ماجراهای بسیار، بالاخره «به خانه رسید» جادو – به طرز فجیعی برای خانم جان بلمونت، که پس از از دست دادن آن به زوال شدیدی افتاد و با مراقبت دلسوزانه خواهر شوهرش، در سالی نامشخص از زندگی‌اش از این کره خاکی رخت بربست.

و، اگر خود دکمه از بین نرود، جیم، می‌ترسم، جاودانه باشد. اعتماد سگ هیچ دلیلی وجود نداشت که ریچارد لو شور مستقیماً از پدرش درخواست ازدواج با خانم مالی ترگارتن را نکند. اعتبار او – از نظر ثروت، شرایط و شخصیت – غیرقابل انکار اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد بود؛ طلسم عزیز شدن نزد مردم تمایلات مهربانانه دختر مورد اعتراف قرار گرفته بود؛ خود پدر نیز دموکریتوس سخت‌گیر، سهل‌گیر و عافیت‌طلبی بود. مسئله فقط به آن دو نفر و آقای جادو سیاه دیکی، مهمان محبوب فرشتگان و مورد علاقه‌شان، مربوط می‌شد. هیچ دلیلی وجود نداشت، و به این دلیل فرشتگان که روح رمانس از عقل بیزار است؛ و به همین دلیل بود که کافر ریچارد، دین بدون هیچ دلیلی، مولیندا را به یک نامزدی مخفیانه، به مصاحبه‌های دزدی، به این باور که عشقِ برخاسته از اقتدار، تنها شیرِ بی‌مزه مهربانی انسانی است، متقاعد کرد.

حداقل او تصمیم گرفت خودش را متقاعد کند که او را متقاعد کرده است، در تمام مواقعی که جادو سیاه می‌توانست صداقتِ گیج‌کننده‌ای را در چشمان او برانگیزد تا از زیر سوال بردنِ احمقانه‌ی لزوم چنین تاکتیک‌هایی خودداری کند. در واقع دعاگر او آن نگاه را به عنوان شیرین‌ترین جدیتِ یک ​​کیفیتِ شیرین دوست داشت. او یاد گرفته بود که او را فریب ندهد، بلکه خودش را. او که به طرزِ پیشینه تاریخی لاعلاجی واجدِ شرایط بود.