دعا برای درد دست چپ

نزدیکم و گفت: «آب‌میلیون‌ها الان رسیده‌ان.» من به بازی کردن ادامه دادم. گفت: «یه آب‌میلیون خیلی بزرگ و رسیده با گوشت قرمز و دانه‌های سیاه شیاطین داشتی.» دعا برای درد دست چپ من به بازی کردن ادامه دادم. گفت: «ببرش رو یه تخته سنگ شیاطین باز بذار روش، یه عالمه پر از آب‌لیمو ازش بیرون بیار، همه جا رو نگاه کن ببین کسی نمیاد.» من به بازی کردن ادامه می‌دهم. او می‌گوید: «قلبت را توی خودت می‌چپانی، با ضربه خرد تعویذ می‌شوی، با آبمیوه می‌ریزی پایین، شیطانی با ضربه می‌ریزی پایین، با ضربه می‌خوری فرشتگان پایین، از چانه تا گردنت، با شیرینی می‌ریزی پایین.» به موفم آب می‌دهم تا آن آلوی فرانسوی پر شود، با توقف موسیقی، با کمیته‌ی فلو به اطراف نگاه می‌کنم.

دعانویس : با یک صندلی روی صندلی اتوبوس می‌نشینم، با سر، خودم را روی کثیفی می‌ندازم، کیس، قاضی مریخ، تو می‌دانی اینجا سندی لان واترمیلونز چیست. منشی گفت: «هر دوی شما از اینجا بروید. مورد بعدی.» ( روزنامه هوستون دیلی پست ، صبح یکشنبه، ۱۷ مه ۱۸۹۶) نی کبود واعظ محبوب در اتاق مطالعه‌اش، روبروی یک بخاری شعله‌ور نشسته بود و لبخند رضایتی بر چهره‌اش نقش بسته بود، زیرا خطبه آن روز صبح را به یاد می‌آورد. او ضربات جادو کهن محکمی به گناه وارد کرده بود و با کلماتی ساده و سوزان، داستان‌هایی از شرارت، فسق، حرز مستی و فسادی که در میان احضار جماعت نفس‌گیرش جریان داشت را برای آنها تعریف می‌کرد.

دعا برای درد دست چپ

او با پیروی دعانویس از الگوی برجسته‌ی یک بنده‌ی پاک‌ذهن و اصیل خداوند، خود به میان پست‌ترین مکان‌های فساد و گناه رفته بود و در ذهنش گشایش آن تصاویر شعله‌ور و اتهام‌آمیز را که در مقابل چشمان شگفت‌زده‌ی جماعتش با قلم‌موی پهن و رنگ‌های زنده نقاشی کرده بود، ترسیم کرده بود. دعا برای درد دست چپ او کفرگویی‌ها دعانویس بهرمان را از لب‌هایی شنیده بود که زمانی به پاکی لب‌های خواهرانش بودند؛ او در میان دعا نویسی فساد لجام‌گسیخته ایستاده بود، جایی که شراب مانند آب جاری بود و دعانویس در میان سرودها، نفرین‌ها، خنده‌ها و عیاشی‌ها، صدای چکه چکه پول، دعانویس که با چکیدن خون دل‌ها به دست آمده بود، شنیده می‌شد، زیرا به خزانه‌ی شیطان می‌افتاد.

آه، او گله‌اش را شگفت‌زده کرده بود! او سخنان آتشین سرزنش‌آمیزی را به آنها گفته بود که این چیزها اجازه‌ی وجود دارند. این برای او یک حرکت جدید بود، اما انتظار نتایج بزرگی را داشت. و اکنون کنار آتش آنتراسیت خود نشسته بود و به موفقیت زحماتش فکر می‌کرد و با رضایت لبخند می‌زد. قفل در اتاق مطالعه‌اش کلیک کرد و موجودی وارد شد. او خاکستری، خیس از عرق دعانویس رم، کثیف، ژنده‌پوش، بدنام، با چشمانی تار و قدم‌هایی نامطمئن بود. زمانی، انگار کافران مرد بوده است. توسل روی پیشانی‌اش نواری دراز از گچ کثیف دربار کشیده شده بود؛ روی برآمدگی بینی‌اش زخمی التیام نیافته به رنگ قرمز روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند مایل به قرمز در زمینه‌ی سرخی ملایم‌تر صورتش خودنمایی می‌کرد.

نوشتن دعا برای گشایش کار او با طلسم خود بوی بی‌احترامی، رام و بی‌حرمتی را به همراه داشت. واعظ از جا برخاست؛ انرژی مثبت در سوراخ بینی ظریفش کمی ورم دیده می‌شد؛ دعا برای درد دست چپ لرزش خفیفی از انزجار در سراسر قامت برافراشته‌اش موج می‌زد. پرسید: «چی شده رفیق؟» آن موجود سخن گفت، و واعظ که هنوز ایستاده بود، او را در هزارتوی خشن و گرفته‌ی سخنانش دنبال کرد. «مگه منو نمی‌شناسی؟ من تو «لذت جهنم» زندگی می‌کنم. من تو رو می‌شناسم. تو اومدی پایین، تو این کار رو کردی، و می‌خوای از مناظر اونجا دیدن کنی. تو از تونی، از اون داگو، یه راهنما می‌خوای و اون تو رو می‌فرسته پیش جیک ترسناک.

اون منم. من تو رو تو همه مراحل راهنمایی می‌کنم، از روی ظاهرت می‌دونم که تو یه واعظی. هرچند تو مثل سید و حاجی یه جنتلمن شراب می‌خری – مثل یه جنتلمن واقعی و عیاش؛ هر کسی تو رو از یه جنتلمن می‌خره.» واعظ گفت: «ببخشید، آن زخم روی پیشانی‌تان – انگار خون روی آن حکاکی‌ها می‌چکد – اجازه بدهید -» آن موجود در حالی که دمِ کتِ ژنده‌اش را بالا می‌زد و قطرات اشک را از پیشانی‌اش پاک می‌کرد، گفت: «دستانت را محکم بگیر، کشیش.» دعانویس «عکس‌هایت را خراب نمی‌کنم. یک دقیقه دیگر از جادو شدن روی فرشت پایین می‌آیم و می‌گذارم کمی هوا تازه شود.

یک بار می‌توانستم همه چیز را در مورد آن عکس‌ها به تو بگویم – آن جادو سیاه یکی یونا و آن یکی شیر است – آن یکی ونوس میلو است – آن یکی دیسک‌پران است – جناب کشیش، باور نمی‌کنی که من اسم‌ها را می‌دانستم، نه؟ یک بار هم شروع کردم به تشویق کردن – من از روکش چرم اسپانیایی خوشم می‌آمد، اما این چوب‌لباسی شما درست نیست. طرح روی دیوار تمثیلی است و به پنل‌های مدرن نمی‌خورد – ببخشید جناب کشیش، این چیزی نیست که بخواهم بگویم. بعد از اینکه شما با تندرلوین آشنا شدید، دعا برای درد دست چپ یک شب بعد از اینکه با شما برای رقص سخت طلسم به گیلیگان رفتم، باید در مورد چیزی که گفتید، فکر می‌کردم.

دی یک یارو بود که شما را به عنوان یک کشیش تکه تکه کرد و می‌خواست شما را کتک بزند.» گوش کن، اما او اسلحه‌ام را دید که در جیبم خودنمایی می‌کرد، و جادو بعد چشمم را دید و نظرش عوض شد – اما اشکالی ندارد. آن شب با خودت می‌گویی، اما من صدایت را شنیدم: «نیِ کوبیده را خاموش نخواهد کرد، و کتانِ دودی را خاموش نخواهد کرد»، یا چیزی شبیه به این، و جادو من شروع کردم به بررسی اینکه چه آدم بی‌عرضه‌ای بوده‌ام، و گفتم: «می‌روم به کلیسای بزرگ و به موعظه‌ی آن یارو گوش می‌دهم.» «پسرها و شاخ‌های شیطان به من خندیدند و من جادوگر را فرشتگان «جیک پرهیزگار» صدا زدند، اما امروز به کلیسای بزرگی که شما در آن موعظه می‌کنید، رفتم، جناب کشیش.

با خودم می‌گویم که من اطراف تندرلوین را به شما نشان دادم و طلسم نویس وقتی که اراذل و اوباش شما را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند، کنارتان ایستادم و هرگز نگذاشتم که یاروها روی شما شیطنت کنند، و وقتی داستان موعظه‌های بزرگی را که موعظه می‌کردید و آن مرد جذابی را که به سمت گروه خشن شلیک می‌کردید شنیدم، واقعاً افتخار کردم و احساس کردم که انگار سهمی در تجارت شما دارم، چون با شما در این کار شرکت کرده‌ام. می‌گویم که موعظه آن یارو جادو سیاه را خواهم شنید، و شاید آن نی کبود فرصتی پیدا کند تا سر و وضعش را مرتب کند – ببخشید، جناب کشیش، غر نزنید، من نمی‌خواهم بیفتم و فرش شما را کثیف کنم.

کمی گیج هستم. آن زخم روی دعا سرم خیلی فرشتگان خونریزی دعا نویس دارد، اما مست نیستم.» «ممنون، کشیش، نمی‌نشینم. شوخی کردم، کارم با رنگرزی تمام شده. به آن کلیسا رفتم و وارد شدم. صدای کیمیاگری دعا برای درد دست چپ موسیقی شنیدم، و فکر کنم فرشته‌ها طلسمات بودند که در گالری بادام‌زمینی آواز می‌خواندند، و من بویی شبیه بوی بنفشه و چیزهایی مثل یونجه را حس کردم، وقتی که وقتی بچه بودم، آن را در چمنزارها کوتاه می‌کردیم. آدم‌های خوبی با لباس‌های پشمی و چین‌دار بودند، و خیلی آن طرف‌تر، کشیش، تو بودی که با لباس‌های گران‌قیمت ایستاده بودی، ارواح و با قیافه‌ای گرفته و مو به تن داشتی، مثل کاری که تو در مهمانی گیلیگان کردی وقتی اردک سعی کرد تو را اذیت کند، و من با لباس خز رفتم تا کافر به موعظه‌ات گوش بدهم.» جمله‌ای تحسین‌آمیز از عبادت کردن گزارش موعظه‌اش در روزنامه

کلیسا صبح به ذهن واعظ خطور کرد: «نفوذ شگفت‌انگیز و مغناطیسی او به همان اندازه که می‌تواند قلب نماز خواندن خشن‌ترین و بی‌فرهنگ‌ترین ابجد شنونده‌اش را تکان دهد، می‌تواند تاری واکنشی را در مغز فرهیخته‌ی مردی فرهیخته و باسلیقه لمس کند.» واعظ در حالی که نوک انگشتان ظریفش را روی هم می‌گذاشت و اجازه می‌داد ستایش این موجود با شور و نشاطی خفیف در رگ‌هایش جاری شود، دعا دست چپ گفت: «و موعظه‌ی من، آیا ذره‌ای پشیمانی از زندگی گناه‌آلودی که داشته‌اید در شما بیدار کرد، یا نوری از ترحم و بخشش الهی را به روحتان تاباند، همانطور که او حتی به پست‌ترین و شرورترین مخلوقات وعده می‌دهد؟» موجود در حالی فرشتگان که دستش را لرزان به زخم‌های بدشکل صورتش می‌مالید، همزاد پرسید: «خطابه‌ات چیست، کشیش؟» «آن بریدگی‌ها و کبودی‌ها را می‌بینی؟ می‌دانی از کجا آوردمشان؟ من هرگز موعظه‌ات دعا نویسی را نشنیده‌ام.

طلسم درد دست

این بریدگی‌ها را روی سنگ‌های بیرون کلیسا وقتی پلیس و راهنمایت مرا از کلیسا بیرون کردند، داشتم. نی کبود شده را خاموش نمی‌کند، و کتان دودی را هم نمی‌سوزاند. چیزی برای گفتن داری، کشیش؟» ( روزنامه هوستون دیلی پست ، صبح یکشنبه، ۱ دسامبر ۱۸۹۵) موهای پادرفسکی دیروز پستچی افتخار ملاقات با سرهنگ واربرتون پولاک سنت‌های مختلف طلسم ممکن است در منابع فرهنگی متفاوت باشند. را اعمال صالح در ساختمان مدور نیو هاچینز داشت. سرهنگ پولاک یکی از شناخته‌شده‌ترین مردان این کشور است و احتمالاً بیش از هر مرد زنده‌ی دیگری با مردان برجسته‌ی آن زمان آشنایی دارد. او مردی بذله‌گو، قصه‌گویی با استعدادهای نادر، دیپلماتی مقدس مادرزاد و مردی با سفر و تجربه در سراسر جهان است.

هیچ چیز او را به اندازه‌ی نقل خاطرات بسیار جالبش از مردان و رویدادها برای حلقه‌ای از شنوندگان خوش‌مشرب، خشنود نمی‌کند. خاطرات او از معاشرت‌هایش با دعا برای درد دست چپ مردان و زنان مشهور، کتاب‌ها را پر می‌کند. سرهنگ پولاک یک سوئیت از اتاق‌ها را به طور دائم در هتلی در شهر واشنگتن کافران دعا سیتی دارد، هرچند که تنها بخش کوچکی از وقت خود را در آنجا می‌گذراند. او همیشه تابستان‌های خود را در اروپا، عمدتاً در ناپل و فلورانس، می‌گذراند، اما به ندرت بیش پیشینه تاریخی از چند هفته یا چند ماه در یک دعا مکان می‌ماند. سرهنگ پولاک اکنون در راه آمریکای جنوبی است تا از منافع خود در برخی از جنگل‌های ارزشمند چوب ماهون آنجا مراقبت دعانویس مس سرچشمه کند.