دعانویس فراشبند

نیمی از فضای داخلی در سایه بود. اما او از نیمه‌تاریکی آمده بود. به دنبالش گشت، اما صدای گریه کسی را در انتهای دیگر جادو سیاه اتاق شنید. آنجا نشسته بود، در دورترین گوشه مبل چمباتمه زده بود، پاهایش را زیر خود جمع دعانویس فراشبند کرده بود، مثل قدیم که می‌ترسید. دست‌هایش را دراز نکرد؛ در هم فشرد. اما او رویش خم شد، زانو زد، صورتش را روی صورتش گذاشت و با او گریه کرد. او شکننده، لاغر و نحیف شده بود، آه! انگار که می‌توانست با باد برده شود. او گذاشت که او را مثل یک کودک در آغوش بگیرد و به سینه‌اش بفشارد؛ طلسم بگذارد نوازشش کند و ببوسدش.

دعانویس : آه، چقدر اثیری شده بود! و آن چشم‌ها، که بالاخره دید، حالا با اشک از حدقه‌های بزرگشان فرشتگان بیرون زده بودند، اما معصومانه‌تر از پرنده‌ای که از لانه‌اش بیرون آمده باشد. دستمال ابریشمی بزرگی را به شکل عمامه روی پیشانی پهنش پیچیده بود. دستمال از پشت آویزان بود. می‌خواست کم‌پشتی موهایش را پنهان کند. مرد لبخندی زد تا دوباره او را در این حالت بشناسد. با زیبایی روحانی‌تر و اثیری‌ترش، عمیق‌ترین آرزوهایش بدون هیچ تلاشی می‌درخشیدند. دستان لاغرش موهای مرد را نوازش می‌کردند و حالا به چشمانش خیره شده بود. «رافائل، رافائل من!» او دستانش را دور او حلقه کرد و زمزمه‌کنان خوشامد گفت.

دعانویس فراشبند

اما خیلی زود سرش را بلند کرد و طلسم به حالت نشسته برگشت. می‌خواست صحبت کند. رافائل از قبل با او حاجت گرفتن بود. با جادو کهن چشمان و صدایی ملتمسانه زمزمه کرد: «نامه را ببخش.» و دست‌هایش را بالا برد. «من پریشانی روحت را دیدم.» این پاسخ زمزمه‌وار بود، زیرا جادو نمی‌توانست با صدای بلند بیان موکل جن شود. «و چیزی برای بخشیدن وجود نداشت.» دوباره صورتش را به صورت او تکیه داده بود. «و کاملاً درست بود، رافائل.» دعانویس فراشبند زیر لب گفت. با خودش فکر کرد، حتماً اینجا روزها و شب‌های وحشتناکی را پشت سر دعا گذاشته تا بتواند این را بگوید.

دعانویس گتوند چه دوران ترسناکی!» دست کوچکش دست او را جستجو کرد: سرد بود؛ مثل تخم مرغی در لانه‌ای متروک، در دست او قرار داشت. آن را گرم کرد و دست دیگرش را نیز گرفت. فرشتگان گفت: «نورش باشکوه نبود؟» و حالا صدایش مثل صدای بچه‌ها شده بود. او پرده‌ای را که مانع نور می‌شد، کنار زد: حتماً او را بهتر می‌بیند. وقتی نگاه شادی را در چهره‌اش دید، با خود فکر کرد، آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند اگر زندگی هنوز دعا نویس هم برای او اینقدر زیبا به نظر می‌رسد، پس دعا نویسی ما زمان زیادی را با هم خواهیم گذراند. «کاش همه چیز را درباره ابشالوم، تصویری که وقتی داستان شیاطین داوود را برایت کافر تعریف کردند، ساختی، رافائل، به من می‌گفتی؛ کاش قبلاً این را به من می‌گفتی!» مکثی کرد و لب‌هایش لرزید.

«چطور می‌توانستم این را به تو بگویم، مادر، وقتی خودم نمی‌فهمیدمش؟» «روشنایی – که باید نشان دهد که من هم می‌فهمم. باید تو را به جلو روشن کند؛ اینطور فکر شماره ملا نمی‌کنی؟» خاطره‌ای دردناک از دوران کودکی من باید حدود هفت ساله می‌بودم که یک بعدازظهر یکشنبه شایعه‌ای به کشیش رسید مبنی بر اینکه در همان روز، دو اجنه غیر مسلمان مرد که از کنار رودخانه بوگستراند روح در ایدسفورد پارو می‌زدند، زنی را دیده‌اند که از صخره‌ای افتاده و نزدیک به لبه آب، نیمه‌دراز و نیمه‌آویزان مانده است. قبل از اینکه او را جابجا کنند، دعانویس فراشبند سعی کردند از خودش جادو سیاه بفهمند چه کسی او را به پایین پرت کرده است.

سی و پنج مایل از طریق آب شیاطین تا مطب دکتر فاصله بود، و سپس باید دستور بستری شدن در بیمارستان نیز صادر می‌شد. او بیست و چهار ساعت دراز کشیده بود تا اینکه کمک به او رسید و کمی بعد درگذشت. قبل از اینکه آخرین نفسش را بکشد، جفر گفت که پیر دعانویس هیدج هاگبو این کار را کرده است. او اضافه کرد: «اما، آنها نباید به او آسیبی برسانند.» همه می‌دانستند دعانویس که بین دختری که در خانه‌ی هاگبو خدمت می‌کرد و پسر صاحبخانه دلبستگی وجود داشته است، و افراد زیرک فوراً حدس زدند که چرا او پیشینه تاریخی می‌خواست دختر را از سر راه بردارد.

من دعا نویسی به وضوح دعا رسیدن خبر را به یاد جادو دارم. همانطور که گفتم، بعدازظهر یکشنبه بود، در حالی که مرگ او صبح همان روز اتفاق افتاده بود. درست در اواسط تابستان بود، زمانی که تمام منطقه غرق در نور خورشید و شادی بود. به یاد دارم که چگونه نور کم‌رنگ شد، چهره‌ها دعا به سنگ تبدیل دعانویس بیستون شدند، آبدره کم‌نور شد و روستا و جنگل در سایه فرو رفتند. به یاد دارم که حتی روز بعد احساس کردم که گویی ضربه‌ای به زندگی عادی وارد شده است. می‌دانستم که نیازی به رفتن به مدرسه ندارم. مردان کار را رها کردند، همه چیز را همانطور که بود رها جادو شدن کردند و با طلسم دست‌های بیکار نشستند.

زنان به ویژه فلج شده بودند: مشخص بود که احساس تهدید می‌کنند، حتی همین را می‌گفتند. وقتی غریبه‌ها به خانه کشیش می‌آمدند، رفتار و حالت چهره‌شان نشان می‌داد که قتل بر ذهنشان سنگینی می‌کند و همان دعانویس کمه داستان را در ما می‌خواندند. ما با حس دوری دست‌های یکدیگر را می‌گرفتیم. قتل تنها چیزی بود که با ما حضور داشت. هر چه از آن صحبت می‌کردیم، به نظر می‌رسید که از قتل با صدا و کلمه می‌شنویم. دعانویس فراشبند آخرین هوشیاری در شب و اولین هوشیاری در صبح این بود که همه چیز آشفته اعمال صالح است و شادی زندگی ناگهان متوقف شده است، مانند عقربه‌های ساعت شمار در یک ساعت خاص.

اما رفته رفته قتل در میان سایر علایق، جایگاه مناسب خود را پیدا کرد؛ کنجکاوی و شایعات آن را به امری عادی تبدیل کرده بود. به فرشته آن پرداخته شد، ورق زده شد، بررسی شد، مورد توجه قرار گرفت و کش داده شد تا اینکه به سادگی به “آخرین چیز جدید” تبدیل شد. خیلی زود ما از تمام جزئیات رابطه بین مقتول و قاتل مطلع شدیم. می‌دانستیم مادر پیر می‌خواست او با چه کسی ازدواج کند؛ ما خانواده هاگبو را از ابتدا تا انتها و تاریخچه نسل‌های گذشته آنها را می‌دانستیم. وقتی قاضی برای شروع تحقیقات مقدماتی مقدس به خانه کشیش آمد، قتل صرفاً موضوع گفتگویی تمام‌نشدنی بود.

اما روز بعد، وقتی مأمور اجرا و چند مرد دیگر همراه قاتل ظاهر شدند، احساس جدیدی طلسم مرا فرا گرفت، احساسی که نمی‌توانستم خودم را قادر به آن تصور کنم – یک دلسوزی شدید. یک جوان خوش‌قیافه، خوش‌هیکل، نسبتاً کوچک‌تر از همیشه، با موهای تیره نه چندان ضخیم، با چشمانی گیرا که اکنون به پایین خم شده بودند، با صدایی واضح، و در تمام شخصیتش جذابیتی خاص، تقریباً ظرافت؛ موجودی که همزاد با زندگی، نه مرگ، با شادی، با نشاط، تداعی می‌شد. دعانویس بیش از آنچه بتوانم بگویم، برایش متاسف بودم. مأمور اجرا و بقیه مردم نیز با او مهربانانه صحبت کردند، بنابراین آنها نیز باید همین احساس را داشته باشند.

دعانویس سطر فقط شیطانی کارمند تندخوی کوچک با کلمات تندی بیرون آمد، اما شیاطین متهم کلاه در دست ایستاد و هیچ شیطان پاسخی نداد. او با آستین‌های پیراهنش – روز بسیار گرمی بود – در حیاط بالا و پایین می‌رفت، با کلاه پارچه‌ای صافی روی موهای کوتاهش، و دستانش در جیب‌های شلوارش، فراشبند یا بی‌قرار با یک تکه کاه بازی می‌کرد. سگ کشیش همدم‌هایی پیدا کرده بود، و جوان با چشمانش جست و خیز سگ را دنبال می‌کرد و به مرغ‌ها و ما بچه‌ها خیره می‌شد، انگار که آرزو داشت یکی از ما باشد. کلمات دخترک، “اما به او آسیبی نرسانید”، بی‌وقفه در گوشم زنگ می‌زد – چه راه می‌رفت، چه بی‌حرکت می‌ایستاد یا می‌نشست.

می‌دانستم کافران دین که مطمئناً سرش اطلاعات ارائه شده، نمای کلی از شیوه‌های طلسم را نشان می‌دهد. را خواهند برید، و توسل با این باور که باید به زودی باشد، از فکر اینکه با خودش بگوید، “یک ماه دیگر خواهم مرد – دعانویس فراشبند و بعد یک هفته – یک روز – یک ساعت … حتماً کاملاً غیرقابل تحمل است” وحشت کردم. پشت سرش رفتم تا گردنش را ببینم، و درست در دعا همان لحظه دستش دعانویس حمیدیه را به سمت آن بلند کرد، یک دست کوچک قهوه‌ای؛ و نمی‌توانستم از این فکر خلاص شوم که شاید انگشتانش موقع افتادن تبر، مانع گشایش شوند. از او و نگهبانان خواسته شد ابجد که داخل بیایند و شام بخورند.

فراشبند

احساس کردم باید ببینم آیا واقعاً برایش ممکن است که غذا بخورد. بله، او هم مثل تعویذ بقیه غذا خورد و گپ زد و برای مدتی وحشتم را فراموش کردم. اما به محض اینکه دوباره بیرون و تنها شدم، با تمام وجود به آن فکر کردم و برایم خیلی سخت بود که دعانویس رامشیر حرف‌هایش که «اما نباید به او آسیبی بزنی» کاملاً نادیده گرفته شود. احساس کردم باید بروم داخل و همین را به پدرم بگویم. اما او، کیمیاگری آرام و جدی، و کارمند، کوچک و شیک، در دعا اتاق بالا و پایین می‌رفتند و غرق در گفتگو بودند، بسیار بسیار فراتر از تمام بدبختی من.

دوباره بیرون جادو سیاه رفتم و کتی را که پیر درآورده بود، نوازش کردم. جلسه تحقیق در کلاس درس من برگزار شد. اربابم نقش منشی دادگاه را داشت و من اجازه داشتم آنجا بنشینم و گوش بدهم. به همین دلیل، منشی با دعانویس میرآباد صدای بسیار بلندی صحبت کرد که از طریق دعانویس پنجره باز توسط همه افراد حاضر در محل شنیده می‌شد. از جوان نگون بخت خواسته شد تا در مورد تمام روزی که قتل در آن رخ داده بود – برای هر ساعت از جادو آن یکشنبه – پاسخگو باشد. او انکار کرد که او را کشته است – با نهایت تأکید این را انکار کرد: “او کسی نبود که این دعانویس کار را کرده باشد.” بازجویی قاضی هم با دقت و هم با مهربانی انجام شد.