دعانویس بیدستان

به این مخزن آمدیم؟» و از اسبش پیاده شد. پسر وزیر که در آن زمان از همراهش خسته‌تر رمل شده بود، نیز پیاده شد. سوبودی، با وفاداری به اصالت ذهنش، ابتدا هر دو اسب را دعانویس بیدستان برای آب خوردن برد و پس از رفع تشنگی و رها کردن آنها برای چریدن در کنار چمنزار، خود به درون آب رفت تا تشنگی خود را فرو نشاند. پسر وزیر دعا نیز به دنبال او رفت. پس از دعای کوتاهی، سوبودی چند مشت آب برداشت و به کنار رودخانه بازگشت. دوربودی نیز بازگشت. آنها مکانی تمیز را انتخاب کردند و برای استراحت در بقیه شب نشستند.

دعانویس : شاهزاده، هنگام نشستن بر صندلی خود، شعار همیشگی نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود خود را شیاطین بیان کرد: «تنها نیکوکاری پیروز می‌شود» جادو و پسر وزیر نیز موکل جن شعار او را تکرار کرد: «تنها فقدان نیکوکاری پیروز می‌شود». این سخنان در آن زمان مانند زهر در گوش طلسم شاهزاده فرو رفت. او با وجود خلق و خوی ملایمش، نتوانست خشم خود را کنترل احضار کند. سختی‌های آن روز، رسیدن فرخنده آنها با تانک در دل شب برای رفع تشنگی، در ذهن سوبودی تازه بود و قدیس دعاهایی که به درگاه خدا می‌کرد هنوز تمام نشده علوم غریبه بود. اینکه پسر وزیر هرگز به همه اینها فکر نکند کافر و دعا حتی در آن زمان با شعار احمقانه خود ادامه دهد، برای سوبودی غیرقابل تحمل بود.[ ۷۰ ] «ای پست فطرت!

دعانویس بیدستان

ای ملحد منفور! آیا شرم نداری که حتی پس طلسم از چنین فجایعی شعار پلید خود را بر زبان می‌آوری؟ هنوز هم دیر نشده است. شخصیت خود را اصلاح کن. به خدایی که همین الان تو را نجات داد فکر دعاگر شیطان کن. به او ایمان داشته باش. از امروز شعار خود را تغییر بده.» شاهزاده خشمگین چنین به پسر وزیر گفت. دوربودی که ذاتاً خویی شرور و ستیزه‌جو داشت، بی‌درنگ از نصیحت عالی شاهزاده خشمگین شد. «دهنت رو ببند. من هم سید و حاجی مثل فرشتگان تو می‌دونم؛ اینجا نمی‌تونی دمت رو تکون بدی. اجنه غیر مسلمان من می‌تونم تو این جنگل یه تنه باهات جادو سیاه مقابله کنم.» پسر وزیر با گفتن این جمله، مانند شیری خشمگین به سمت سوبودی جهید، که هرگز خواب چنین چیزی را نمی‌دید، اما دعا نویس کاملاً مغلوب دوربودی شرور شد.

شاهزاده در روح یک چشم به هم زدن به زمین افتاد و پسر وزیر بر او مسلط شد. او ارباب سلطنتی خود را به شدت کتک زد و با گرفتن شاخه‌ای که در نزدیکی او افتاده بود، دعانویس بیدستان دو چشم شاهزاده را از حدقه بیرون آورد، حدقه‌هایش را با شن پر دین کرد و با اسبش فرار کرد، زیرا فکر می‌کرد او را کاملاً کشته است. سوبودی تقریباً مرده بود؛ تمام بدنش کبود شده بود؛ چشمانش دیگر کار نمی‌کرد؛ درد جسمی‌اش غیرقابل تحمل بود. سوبودی با خود اندیشید: «آیا خدایی بالای سر دعانویس همه ما هست؟» شب تقریباً به پایان رسیده دعانویس حمیدیه بود.

هوا خنک و شیرین بود.[ کافران ۷۱ ]نسیم همزاد صبحگاهی به او نیرو بخشید. از ابطال کردن جادو جایش بلند شد و سینه خیز روی زمین رفت و به ورودی معبدی رسید. یواشکی وارد شد، دروازه‌ها را بست و قفل را محکم کرد. اتفاقاً آنجا معبد کالیِ (Kâlî) ِ خشمگین بود . او هر دعانویس سطر روز صبح برای جمع‌آوری ریشه و میوه بیرون می‌رفت و عصر برمی‌گشت. فرشتگان آن روز، وقتی برگشت، دروازه‌هایش را به روی خود دعانویس بسته یافت. غاصب معبدش را به نابودی تهدید کرد. صدایی، و می‌دانیم فرشتگان که صدای سوبودی (Subuddhi) بود، از درون پاسخ داد: «من همین الان هم از شدت بی‌چشمی دارم می‌میرم.

پس اگر از روی خشم مرا بکشی، پیشینه تاریخی خیلی بهتر است؛ چه فایده‌ای دارد که من کور زنده باشم؟ اگر برعکس، به من رحم کنی و با قدرت الهی‌ات چشمانم را به من بدهی، دروازه‌ها را باز خواهم کرد.» کالی در موقعیت بسیار سختی قرار داشت. او بسیار گرسنه بود و هیچ راه دیگری برای رفتن به داخل خانه نمی‌دید جز جفر اینکه چشمانش را به سوبودی بدهد. کالی گفت: «دروازه‌ها را باز کنید؛ درخواست شما برآورده شد.» به محض اینکه این کلمات ادا شد، شاهزاده چشمانش را باز یافت. شادی او را می‌توان بهتر از وصف تصور کرد. او دروازه‌ها را باز کرد و در حضور کالی سوگند یاد رمال کرد که از آن روز به عنوان خادم و پرستنده او در آن معبد باقی دعانویس بیستون بماند.

دوربودی بدبخت، پس از عمل وحشتناکش، با خونسردی به راه خود ادامه داد و رد پای پدرش را دنبال کرد. دعانویس بیدستان اسب را برداشت و به جنگلی رسید که روز قبل به همراه شاهزاده در آن شکار دعانویس هیدج کرده بود. از آنجا تنها به خانه بازگشت. وقتی پدرش او را در حال بازگشت دید، به شاهزاده مشکوک شد و از پسرش پرسید که چه اتفاقی برایش افتاده است. «ما یک گوزن را تعقیب کردیم، و او آنقدر از من جلوتر رفت که از دید من ناپدید شد، و چون تمام جستجو را بیهوده یافتم، تنها برگشتم.» این پاسخ شیطانی دوربودی بود. وزیر دستور داد: «این را از جادوگر هر کسی جز خودت باور می‌کردم.

هرگز پایت را در این قلمرو نگذار تا زمانی که شاهزاده را دوباره برگردانی. برای نجات جانت فرار کن.» و دوربودی از ترس خشم پدرش پا به فرار گذاشت. بدین ترتیب شاهزاده سوبودی در معبد کالی خدمت می‌کرد؛ و دوربودی، با اطمینان کامل از اینکه دوستش را کشته است، از جایی به جای دیگر می‌رفت، زیرا هیچ امکانی برای بازگشت به کشور خود بدون شاهزاده نمی‌دید. بدین ترتیب چند ماه فرشتگان گذشت. الهه کالی از فداکاری خالصانه سوبودی بسیار کافر خوشحال شد و روزی او را نزد خود فراخواند و گفت: جادو «پسرم! از این همه فداکاری که نسبت به من داری، خیلی دعانویس رامشیر خوشحالم.

دیگر بس است این همه خدمت‌های ناچیزت. بهتر است حالا به پادشاهی‌ات برگردی. احتمالاً پدر و مادرت از فقدان تو خیلی ناراحت خواهند شد.»[ ۷۳ ]برو و دلشان را آرام کن.» کالی بدین گونه پایان داد و سوبودی پاسخ داد: «ببخشید، دعا الهه من، مادرم، من دیگر آنها را پدر و مادر خود نمی‌دانم. اگر آنها می‌خواستند مرا جستجو کنند، این جنگل جای بزرگی نیست. از آنجایی که آنها نسبت به من اینقدر بی‌توجه بودند، من نیز از امروز آنها را نادیده خواهم گرفت. شما پدر و مادر من هستید. بنابراین اجازه دهید روزهایم دعا نویسی را در خدمت شما به پایان برسانم.» سوبودی با گفتن ابجد این حرف، از کالی التماس کرد که به او اجازه دهد بماند و الهه نیز حداقل برای مدتی موافقت کرد.

پس از چند ماه دیگر، کالی دوباره شاهزاده را نزد خود فراخواند و چنین خطاب به او کرد: «پسرم! من نقشه دیگری کشیده‌ام. پس بهتر است پیش والدینت نروی، چون الان نمی‌خواهی بروی. دعانویس بیدستان کمی دورتر از این مکان، در سرزمین کاوری، یکی از مریدان سرسخت فرشته من حکومت می‌کند. دخترش آبله داشت و علوم غریبه چون فراموش کرد به من احترام بگذارد، هر دو چشمش را کور کردم. پادشاه اعلام کرده است که تمام قلمرو و دخترش را به ازدواج کسی درمی‌آورد که نقص دخترش را درمان کند. او زنگی (غنطاء ) آویزان کرده است که هر پزشکی که می‌خواهد بیماری را تشخیص دهد، آن را دعانویس باغ ملک می‌زند.

دعانویس میرآباد پادشاه به محض شنیدن صدا، دوان دوان می‌آید، پزشک را به خانه دعا می‌برد و بیماری را به او نشان می‌دهد. چندین نفر بیهوده تلاش کرده‌اند؛ زیرا دعانویس بیدستان چه کسی می‌تواند نقصی را که از نارضایتی خدایان ایجاد شده است، اصلاح کند؟ حالا من[ ۷۴ ]قصد دارم تو را به آنجا بفرستم. آن پادشاه از پرستندگان پروپاقرص پاهای من است. اگرچه او را مجازات کرده‌ام، اما هنوز هم برای مصیبت غم‌انگیزی که بر دخترش نازل شده متاسفم. بهتر است به آنجا بروی و زنگوله را به صدا درآوری. او تو را خواهد برد و ماجرا را به تو نشان خواهد داد. به مدت سه روز متوالی خاکستر مقدس مرا به چشمان او بمال.

بیدستان

اگرچه احمق‌ها ممکن است این خاکسترها را مسخره کنند، اما یک عابد واقعی موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است می‌تواند با آنها معجزه کند. در روز چهارم چشمانش کاملاً شفا خواهد یافت. سپس دست او و از آن مهم‌تر، کشور کاوری را تضمین خواهی کرد. در آنجا سلطنت کن، زیرا تو به عنوان یک شاهزاده برای سلطنت به جادو سیاه دنیا آمده‌ای و نه انرژی مثبت برای گذراندن وقت خود در دعانویس قیدار اینجا در این جنگل. اگر این کار را نکنی، مرتکب گناه خواهی شد و از آن مهم‌تر، باعث نارضایتی من خواهی شد. بدین ترتیب کالی به پایان رسید و شاهزاده نتوانست امتناع کند؛ زیرا از خشم الهه می‌ترسید.

با موافقت با سخنان او و با بهره‌گیری از متون کهن نعمت‌های بی‌شمار او، سفر خود را آغاز کرد و به پادشاهی کاوری رسید. او عبادت کردن زنگ دعانویس بیدستان را نواخت. پادشاه برای استقبال از پزشک حرز جدید دعانویس گتوند دوید. همه پزشکان قبلی اعمال مربوط به جادو داروهای خارجی و داخلی را امتحان کرده بودند. پزشک جدید – شاهزاده سوبودی – پیشنهاد کرد که این بیماری را با مانترا – ورد و طلسم – درمان کند. پادشاه پیر طلسم که بسیار مذهبی بود، کاملاً معتقد بود که پزشک جدید ممکن است درمان را مؤثر واقع شود و همانطور که انتظار داشت، در روز چهارم بینایی دخترش به طور کامل بازگشت.[ ۷۵ ]شادی پادشاه بی‌حد و مرز بود.

او از اصل و نسب پزشک پرسید: و وقتی فهمید که خون شاهانه در رگ‌هایش جاری است و از تباری شریف مانند خودش برخوردار است، شادی‌اش بسیار بیشتر شد. او هزار دعا به درگاه خدا فرستاد تا دامادی سلطنتی به او عطا کند. همانطور که طلسم در اعلامیه‌اش وعده داده بود، باید دخترش را به هر کسی، هر که باشد، که درمان را انجام دهد، بدهد. پایین‌ترین گدا، پایین‌ترین مرد از طبقه اجتماعی، اگر فقط در درمان او موفق می‌شد.