دعانویس بیجار

است، به طور قابل توجهی افزوده است. در مورد وقایع ، این موضوع از این هم جالب‌تر است . در مقاله‌ای که در کنگره‌ی فولکلور لور در سال ۱۸۹۱ خوانده شد و در جلد هفتم ، صفحات ۷۶ ، دعانویس بیجار تجدید چاپ شد ، فهرستی از حدود ۶۳۰ واقعه که در میان قصه‌های عامیانه‌ی اروپایی (از جمله طنزها) مشترک است، تهیه کرده‌ام. از این میان، گمان می‌کنم که[234]حدود ۲۵۰ مورد از این داستان‌ها در میان قصه‌های عامیانه هندی یافت شده است و با هر مجموعه جدیدی که ساخته یا چاپ می‌شود، این تعداد افزایش می‌یابد. نکته اخلاقی این است که هند به گروهی از مردمان تعلق دارد که گنجینه‌ای مشترک از داستان‌ها دارند؛ هند برای مقایسه قصه‌های عامیانه به اروپا تعلق دارد.

دعانویس : آیا می‌توانیم پا را فراتر بگذاریم و بگوییم که هند منبع تمام وقایعی است که کودکان اروپایی به طور مشترک به آن اعتقاد دارند؟ فکر می‌کنم می‌توانیم در مورد وقایع خنده‌دار، کافر که سفرهای بسیاری از آنها را می‌توانیم ردیابی کنیم، پاسخ «بله» بدهیم و به این نتیجه عجیب می‌رسیم که کودکان اروپایی اولین خنده‌های خود را مدیون شوخی‌های هندوها هستند. در مورد وقایع جدی، فرشتگان تحقیقات بیشتری لازم است. بنابراین، ما واقعه «روح بیرونی» (Life Index، که کاپیتان تمپل آن را به درستی نامگذاری کرده است) را در « قصه‌های اسکاندیناوی» آسبیورنسن و در « روزهای قدیم دکن» خانم فریر می‌یابیم (به دعانویس یادداشت‌هایی درباره پانچکین مراجعه کنید ).

دعانویس بیجار

با این حال، مورد دوم منبع بسیار مشکوکی است، زیرا خانم فریر داستان‌های خود را از یک مسیحی به نام ایه شیطانی گرفته است که خانواده‌اش صد سال در گوای پرتغال بوده‌اند. آیا ممکن است آنها داستان غولی دعانویس خشکبیجار را که روحش خارج از بدنش است، از دعا نویسی یک ملوان اروپایی که در گوا با او تماس داشته، نگرفته باشند؟ این امر تا حدودی با توجه به وقوع مکرر این حادثه در داستان‌های عامیانه هندی، رد می‌شود (کاپیتان تمپل موارد زیادی را در کتاب «داستان‌های بیدار» ، صفحات ۴۰۴-۴۰۵، آورده است). دعانویس بیجار از سوی دیگر، آقای فریزر در کتاب «شاخه طلایی» خود ، شیوع گسترده این ایده را در بین همه قبایل وحشی یا نیمه وحشی نشان داده است.

(به یادداشت شماره ۴ مراجعه کنید.) در این مورد خاص، ممکن است تردید داشته باشیم؛ اما در موارد دیگر، باز هم – مانند ماجرای دم موش رو به بالا (به یادداشت‌های مربوط به حلقه‌ی طلسم‌شده مراجعه کنید ) – نمی‌توان در مورد منشأ هندی آن شک دعانویس کرد. و به‌طورکلی، تا جایی که این قدیس وقایع شگفت‌انگیز و از ویژگی‌های افسانه‌ای واقعی دعانویس برخوردارند، به دلیل سرزندگی جادو کهن جان‌گرایی یا جادو سیاه تناسخ در هند در تمام دوران تاریخی، فرض به نفع هند است. هیچ هندوی در مورد واقعیت سخن گفتن حیوانات یا تبدیل شیطان شدن انسان‌ها به گیاهان و حیوانات تردیدی ندارد.

اروپایی‌ها ممکن است زمانی این باورها کیمیاگری را داشته‌اند و هنوز هم به‌طور ضمنی آنها را به‌عنوان «بقایا» در نظر می‌گیرند. اما در مرحله‌ی «بقایا»، آنها نمی‌توانند مواد لازم برای جفر خلق هنری اشارات معنوی در ادبیات تاریخی دیده می‌شود را فراهم کنند، و این واقعیت که جادو ذهن‌های والاتر اروپا در هزار سال گذشته این باورها را نادیده علوم غریبه گرفته‌اند، کاملاً بی‌تأثیر نبوده است. در یک چیز، قطعیت عملی وجود دارد دعانویس بیجار افسانه‌هایی که در جهان جادو سیاه هند رمل و اروپایی دعا رایج هستند، یک بار برای همیشه در یک مکان خاص اختراع شده‌اند و از آنجا به تمام کشورهایی که در تماس دعانویس فرهنگی با منبع اصلی بوده‌اند، گسترش یافته‌اند.

دعانویس کامیاران همین واقعیت که کشورهای همجوار در گنجینه داستان‌های خود فرشته شباهت‌های بیشتری نسبت اجنه غیر مسلمان به کشورهای دور از هم دارند، برای اثبات این موضوع کافی است: در واقع، این واقعیت که هر کشور واحدی در سراسر خود مجموعه‌ای مشخص از قصه‌های عامیانه را به عنوان ویژگی‌های متمایز خود گسترش داده است، برای اثبات این موضوع کافی است.[235]همانطور که گیاهان و جانوران آن، برای اثبات آن کافی است. به همان اندازه مسلم است که همه داستان‌های عامیانه از یک منبع سرچشمه نگرفته‌اند، زیرا هر کشوری داستان‌های خاص شیاطین خود را دارد. سوال این است که منبع داستان‌هایی که برای همه کودکان اروپایی مشترک است چیست و شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهد که این هسته مشترک از هند و فقط هند گرفته شده است.

هندوها دعا نویسی به دو دلیل موفق‌تر از دیگران بوده‌اند: آنها «فضای» مناسب تناسخ را داشته‌اند و همچنین آموزش ادبی و تسلط ذهنی کافی برای ابداع طرح‌ها را طلسم در بین مردم داشته‌اند. داستان‌های هندو، داستان‌های بومی اروپایی را که بدون شک اعمال صالح مستقل وجود داشته طلسمات است، از میدان به در کرده‌اند. در واقع، دعا بسیاری نماز خواندن از آنها هنوز هم، به ویژه در سرزمین‌های سلتی، زنده مانده‌اند. دقیقاً به همین ترتیب، داستان‌های پرو، داستان‌های عامیانه قدیمی‌تر انگلیسی را از میدان به در کرده‌اند و با نهایت دشواری می‌توان داستان‌های پریان واقعی انگلیسی را به دست آورد، زیرا شنل قرمزی ، سیندرلا ، ریش آبی ، گربه چکمه‌پوش و بقیه، در مبارزه برای شماره ملا فرشتگان روح بقا در میان داستان‌های عامیانه انگلیسی زنده مانده‌اند.

اگر اروپا جادوگر گنجینه‌ای مشترک از افسانه‌ها دارد، این را مدیون هند است. دعانویس بیجار نمی‌خواهم دچار سوءتفاهم شوم. من نه با بنفی موافق هستم که همه داستان‌های عامیانه اروپایی از ادبیات بیدپای و محصولات جادو ادبی مشابه آن گرفته شده‌اند و نه با ام. کاسکین که همه آنها از هند گرفته شده‌اند. محقق اخیر ثابت کرده موکل جن است که در هر سرزمین اروپایی یک هسته داستان مشترک وجود دارد. من محاسبه می‌کنم که این شامل 30 تا 50 درصد از کل داستان‌ها می‌شود و این همان منبع مشترک اروپا است که من آن را عمدتاً در زمان جنگ‌های صلیبی و عمدتاً از طریق انتقال شفاهی از هند می‌دانم.

این شامل همه داستان‌های حیوانات و بیشتر طنزها می‌شود، اما هنوز شواهدی در مورد داستان‌های پریان جدی‌تر وجود ندارد، اعمال مربوط به جادو اگرچه با هر مجموعه جدید از داستان‌های عامیانه در هند که اهمیت زیاد آن از ملاحظات فوق آشکار است، کافران این تعداد در حال افزایش است. در یادداشت‌های بعدی، مانند دو مورد قبلی، منبعی را که داستان را از آن گرفته‌ام، سپس شباهت‌ها و در نهایت ملاحظات را دعا ارائه می‌دهم . برای شباهت‌های هندی ، توانسته‌ام به کتاب قابل توجه «تحلیل وقایع داستان‌های عامیانه هندی» نوشته‌ی میجر تمپل در پایان کتاب «داستان‌های بیدار» (صفحات ۳۸۶-۴۳۶) و برای شباهت‌های اروپایی به «فهرست الفبایی وقایع» خودم، همراه با منابع کتابشناختی، در «مذاکرات کنگره‌ی فرهنگ عامه» ، ۱۸۹۲، صفحات ۸۷-۹۸، مراجعه کنم.

اظهارات من عمدتاً به ردیابی رابطه‌ی بین داستان‌های هندی و اروپایی اختصاص داشته است، با این هدف که نشان دهم دومی‌ها از اولی‌ها مشتق شده‌اند. با این حال، تا حدودی خودم را محدود کرده‌ام، زیرا از ارائه‌ی مجدد نسخه‌های هندی داستان‌هایی دعانویس بیجار که قبلاً در « قصه‌های پریان انگلیسی» یا «قصه‌های پریان سلتی» ارائه گشایش شده‌اند، اجتناب کرده‌ام . [236] I. شیر و مراجعه کرده‌ام که فقط به عنوان “گهواره” برای پالی در نظر گرفته شده بود. دعا برای مقدمه حذف شده، به بالا مراجعه کنید .

بیجار

8، همچنین رومولوس آدمار (شکوفایی 1030)، 64؛ این تصویر همچنین در فرشینه بایو، در ماری دو فرانس، 7، و در میشل شوالیم (عبرانیان)، 8، اثر بندیکت آکسفورد، نیز آمده است؛ (4) استاینهوول آن را از «رومولوس» به اسوپ آلمانی خود (1480) آورده است، که تمام اسوپ‌های مدرن اروپایی از آن مشتق شده‌اند. ملاحظات. — من گرگ و درنا را به عنوان نمونه‌ی بارز خود در «تاریخچه‌ی افسانه‌ی ایزوپی» انتخاب کرده‌ام و در اینجا مقدس فقط ابطال کردن جادو می‌توانم خلاصه‌ای تقریبی از نتایجی که در مورد این افسانه به آن رسیده‌ام، ارائه دهم، صرفاً با این فرض که این نتایج در حال حاضر چیزی بیش از فرضیه نیستند.

شباهت شکل جاتاکا با شکلی که برای کافر ما آشناست و در نهایت از فایدروس گرفته شده است، چنان چشمگیر است که کمتر کسی رابطه‌ی تاریخی بین آنها را انکار می‌کند. من حدس کافران دعانویس بیجار می‌زنم که این افسانه از هند سرچشمه گرفته و از دو مسیر مختلف به غرب رسیده است. اول، پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند از طریق سنت شفاهی به مصر، به عنوان یکی از افسانه‌های لیبیایی که شیاطین خود گذشتگان آن را از افسانه‌های ایزوپی متمایز می‌کردند، رسیده است. با این حال، این افسانه توسط دمتریوس فالرئوس، حاکم مستبد آتن و بنیانگذار کتابخانه‌ی اسکندریه، حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد ، در جادو مجموعه افسانه‌های ایزوپی خود گنجانده شده است، که من نشان داده‌ام منبع افسانه‌های فایدروس در حدود …

است. علاوه بر این، مشرکان این کلمه از سیلان در افسانه‌های کیبیسس – یعنی کاسیاپا بودا – حدود ۵۰ میلادی آمده است. این کلمه توسط ربی یوشع بن چانانیا در سخنرانی خطاب به یهودیان حدود ۱۲۰ میلادی به زبان عبری اقتباس و برای اهداف سیاسی مورد استفاده قرار گرفت و طلسم از آنها التماس کرد که در حالی که در چنگال روم هستند صبور باشند. شکل عبری از شیر، نه گرگ، به عنوان ناسپاس استفاده می‌کند، که ما را قادر می‌سازد.