دعانویس خشکبیجار

واضح است که می‌گویند این کلمات فقط مربوط به کیمیاگران فقیر و بنابراین افراد دروغین است. او در سال ۱۳۴۴ درگذشت و در خزانه خود مبلغی معادل هجده دعانویس خشکبیجار میلیون فلورین به جا گذاشت. باور عمومی این است که جفت روحی او این گنج را ساخته و نه اینکه آن را جمع‌آوری کرده باشد. و کیمیاگران با رضایت خاطر این را به عنوان موکل جن دلیلی بر این که سنگ فیلسوف آنطور که افراد ناباور وانمود می‌کنند، خیال‌پردازی نبوده است، ذکر می‌کنند. آنهامسلم فرض کنید که جان واقعاً این پول را به ارث برده است و بپرسید که گشایش از چه طریق ممکن جادو می‌توانسته آن را جمع‌آوری کند.

دعانویس : در پاسخ به سوال خودشان، پیروزمندانه می‌گویند: «کتاب او نشان می‌دهد که این کار از طریق کیمیاگری بوده است، اسراری که فرشتگان او از آرنولد دو ویلنوو و ریموند لولی آموخته بود. اما او فرشته به اندازه سایر فیلسوفان هرمسی محتاط بود. هر کسی که کتاب او را می‌خواند توسل تا راز او را بفهمد، تمام تلاش خود را بیهوده به کار می‌گرفت؛ پاپ کاملاً مراقب بود که آن را فاش نکند.» متأسفانه برای اعتبار خودشان، همه این طلاسازان در یک مخمصه هستند. راز بزرگ آنها به طرز علوم غریبه شگفت‌آوری در گفتن ارزش خود را از دست می‌دهد، و بنابراین آن را نزد خود نگه می‌دارند.

دعانویس خشکبیجار

شاید آنها فکر می‌کردند که اگر همه بتوانند فلزات را تبدیل کنند، طلا آنقدر فراوان می‌شود که دیگر ارزشی نخواهد داشت و برای تبدیل مجدد آن به فولاد و آهن، به هنر جدیدی نیاز است. اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند اگر چنین باشد، جامعه به خاطر شکیبایی آنها بسیار مدیون است. دعانویس خشکبیجار ژان دِ میونگ در این زمان، همه طبقات مردم به این هنر می‌پرداختند؛ دعانویس آخرین مورد ذکر شده، پاپ طلسم بود، که اکنون درباره او صحبت می‌کنیم، شاعر نیز بود. ژان دو مونگ، نویسنده مشهور رمان « رومی د لا رز »، در سال ۱۲۷۹ یا ۱۲۸۰ متولد شد و از شخصیت‌های بزرگ در دربار لویی دهم، فیلیپ لانگ، چارلز چهارم و فیلیپ دو والوا دعانویس گتوند بود.

شعر معروف او «رومی د لا رز» ، فرشتگان که به هر موضوعی که در آن زمان رواج داشت می‌پردازد، لزوماً به کیمیاگری اشاره همزاد زیادی دارد. ژان به این هنر اعتقاد راسخ داشت و علاوه بر شعر رومی خود، دو شعر کوتاه‌تر نیز نوشت، یکی با عنوان « اعتراض طبیعت به کیمیاگر سرگردان» و دیگری «پاسخ کیمیاگر به طبیعت» . شعر و کیمیا مایه لذت او بود و متون کهن کاهنان و زنان مایه نفرت او. داستان دلنشینی از او و بانوان دربار چارلز چهارم نقل شده است. او دوبیتی توهین‌آمیز زیر را درباره زنان زیبا سروده بود این امر طبیعتاً باعث رنجش زیادی شد؛ و چون روزی در شیطان تالار ورودی پادشاه، توسط چند خانم که منتظر ورود بودند، متوجه این طلسم موضوع شدند، تصمیم

گرفتند او را تنبیه کنند. ده یا دوازده نفر فرشتگان از آنها خود را به ترکه و چوب مسلح کردند و شاعر نگون بخت را احاطه کردند و از آقایان حاضر خواستند که او را برهنه کنند دعا نویسی تا بتوانند انتقام عادلانه‌ای از او بگیرند و او را از میان تازیانه‌ها عبور دهند.خیابان‌های شهر. دعانویس خشکبیجار برخی از اربابان حاضر به هیچ وجه از مجازات او بیزار نبودند و به خود قول دادند که از مجازات او به شدت لذت ببرند. اما ژان دو مونگ تحت تأثیر تهدیدات آنها قرار نگرفت و با آرامش در میان آنها ایستاد و از آنها التماس کرد که ابتدا به او گوش دهند و سپس، اگر راضی نشدند، هر کاری که می‌خواهند با او انجام دهند.

سکوت برقرار شد، او روی صندلی ایستاد و به دفاع از خود پرداخت. او اذعان کرد که نویسنده اشعار زننده است، اما انکار کرد رمل که آنها فرشتگان به همه زنان اشاره دارند. او فقط قصد داشت از افراد شرور و رها شده صحبت کند، در حالی که کسانی که در اطراف خود می‌دیدند الگوهای فضیلت، زیبایی و حیا بودند. با این حال، اگر هر خانمی که حاضر بود خود پیشینه تاریخی را آزرده خاطر می‌دانست، رضایت می‌داد که دعانویس باغ ملک لباس‌هایش را دربیاورد و او شیاطین می‌توانست او را تا زمانی که دستانش خسته شود، شلاق بزند. اضافه شده است که به این ترتیب ژان از شلاق خوردن او حاجت گرفتن فرار کرد و خشم زنان زیبا بلافاصله فروکش کرد.

با این حال، آقایان حاضر معتقد علوم غریبه بودند که دین اگر دعا هر خانمی در اتاق که شخصیتش با اشعار مطابقت داشت، حرف ارواح او را پذیرفته باشد؛ فرشتگان شاعر به احتمال زیاد تا سر حد مرگ کتک می‌خورد. او در تمام طول زندگی‌اش دشمنی زیادی با کاهنان نشان می‌داد و شعر معروفش مملو از عباراتی است که به طمع، ظلم و بی‌اخلاقی آنها اشاره دارد. در هنگام مرگش جعبه‌ای بزرگ پر از مواد سنگین به جا گذاشت که آن را به عنوان پیشکش صلح به کوردلیرها، به خاطر سوءاستفاده‌ای که از آنها کرده بود، به ارث گذاشت. دعانویس خشکبیجار از آنجایی که کیمیاگری او مشهور بود، تصور می‌شد که جعبه پر از طلا و نقره است و کوردلیرها به خاطر این ثروت هنگفت به یکدیگر تبریک می‌گفتند.

وقتی جعبه را باز کردند، با وحشت دیدند که فقط پر از تخته سنگ‌هایی است که با حروف هیروگلیف و کابالیستی خراشیده شده‌اند. آنها که کافران از این توهین خشمگین بودند، تصمیم گرفتند از دفن مسیحی او قدیس به بهانه جادوگر بودنش دعانویس خودداری کنند. با این حال، او با احترام در پاریس به خاک سپرده شد و تمام دربار در مراسم تشییع جنازه شیاطین او شرکت کردند. نیکلاس فلامل. داستان این کیمیاگر، آنطور که به صورت سنتی نقل شده و در صفحات کتاب لنگله دا فرسنو آمده است، چندان شگفت‌انگیز نیست. او در اواخر قرن سیزدهم یا اوایل قرن چهاردهم در پونتواز، در خانواده‌ای فقیر دعانویس اما محترم، به دنیا دعانویس بیستون آمد.

او که هیچ ارثی نداشت، در سنین پایین راهی پاریس شد تا بخت خود را به عنوان کاتب عمومی بیازماید. او تحصیلات خوبی داشت، در زبان‌های علمی مهارت جادو داشت و قلمزنی عالی بود. خیلی زود به عنوان نویسنده و کاتب مشغول به کار شد و دعا در گوشه خیابان ماریوو می‌نشست و به حرفه خود می‌پرداخت؛ اما به سختی می‌توانست سود کافی برای حفظ جسم و روحش کسب کند. برای بهبود بخت و کافر اقبال خود، به شعر روی آورد؛ اما این شغل از آن هم اسفناک‌تر بود. به عنوان کاتب، حداقل نان و نان به دست آورده بود.اما قافیه‌هایش به زحمتش نمی‌ارزید.

سپس با همان موفقیت کم، نقاشی را امتحان کرد؛ و به عنوان آخرین چاره، شروع به جستجوی سنگ جادو و فالگیری کرد. این ایده شادتری بود؛ خیلی زود دعا نویسی ثروتش افزایش یافت و توانست زندگی راحتی داشته باشد. بنابراین همسرش پترونلا را برای خود برگزید و شروع به پس‌انداز پول کرد خشکبیجار اما از نظر ظاهری همچنان فقیر و بدبخت مانند جادو شدن قبل بود. در طول چند سال، او به شدت به مطالعه کیمیاگری معتاد دعانویس بیجار شد و به چیزی جز سنگ جادو، اکسیر حیات و الکاهست جهانی فکر نمی‌کرد. در سال ۱۲۵۷، او به طور اتفاقی یک کتاب قدیمی به قیمت دو فلورین خرید که خیلی زود به تنها مطالعه او تبدیل شد.

این کتاب با یک ابزار فولادی روی پوست درختان نوشته شده بود و شامل بیست و یک برگ، یا همانطور که خودش همیشه می‌گفت، سه در هفت برگ، بود. نوشته بسیار زیبا و به زبان لاتین بود. هر برگ هفتم حاوی یک تصویر بود و هیچ نوشته‌ای نداشت. روی اولین دعانویس خشکبیجار برگ، ماری در حال بلعیدن میله‌هایی بود. روی کافر دومی، صلیبی با ماری مصلوب؛ و روی سومی، تصویر بیابانی که در میان آن چشمه ای بود و مارهایی از این سو به آن سو می خزیدند. ادعا می شد که این نوشته توسط شخصیتی به نام «ابراهیم، ​​پدرسالار، یهودی، شاهزاده، حرز فیلسوف، کاهن، لاوی و منجم» نوشته شده طلسم است و هر کسی را که به آن نگاه کند، بدون اینکه «قربانی کننده یا کاتب» باشد، نفرین می دعانویس حمیدیه کند.

خشکبیجار

نیکلاس فلامل هرگز این موضوع را خارق العاده نمی دانست که ابراهیم لاتین بلد بوده است و متقاعد شده بود که شخصیت های کتابش توسط خود طلسم آن پدرسالار بزرگ ترسیم شده اند. او در ابتدا پس از اینکه از نفرینی که در آن وجود داشت آگاه شد، از خواندن آن می ترسید؛ اما با یادآوری اینکه اگرچه قربانی کننده نبود، اما به عنوان کاتب فعالیت می کرد، بر این جادو مشکل غلبه کرد. هنگام خواندن، سرشار از تحسین شد و دریافت که این رساله ای کامل در مورد تبدیل فلزات است. همه فرآیندها به وضوح توضیح داده شده بودند. ظروف، ظروف، مخلوط‌ها و زمان‌ها و فصول مناسب برای آزمایش.

اما از بدشانسی، داشتن سنگ فیلسوف یا دعانویس عامل کافران اصلی در کار، این محتوا برای مرور کلی اطلاعاتی و مفهومی در نظر گرفته شده است از پیش فرض شده بود. این مشکلی بود که نمی‌توانست از آن عبور کند. مثل دعانویس خشکبیجار این بود که به یک مرد گرسنه بگویند چگونه استیک گوشت گاو بپزد، به جای احضار اینکه به او پول بدهند تا آن را بخرد. اما نیکلاس ناامید نشد و شروع به مطالعه‌ی هیروگلیف‌ها و تصاویر تمثیلی که کتاب طلسم پر از آنها بود، کرد. او خیلی زود خود را متقاعد کرد که این کتاب یکی از کتاب‌های مقدس یهودیان بوده و پس از تخریب معبد اورشلیم توسط تیتوس، از آن گرفته شده است.روند استدلالی که او از طریق آن به این نتیجه شماره ملا رسیده است، بیان نشده دعانویس سطر است.