دعانویس بیرجند

کند. چنان غوغایی در شهر بلند شد که آلویس، که احتمالاً بی‌گناه از این جنایت بود، با این وجود از ماندن و مقاومت در برابر آن دعانویس بیرجند ترسید. او شبانه مخفیانه عقب‌نشینی کرد و به پاریس طلسم رفت. در اینجا هیچ اثری از او گم نشده است. دیگر هرگز از او خبری نشد؛ اما لنگله دو فرسنو حدس می‌زند که او روزهای خود را در سیاه‌چالی گمنام گذرانده است که به دلیل ضرب سکه یا سایر تخلفات به آنجا انداخته شده است. کنت دو سنت ژرمن. این ماجراجو از نفر قبلی درجه بالاتری داشت و نقش برجسته‌ای در دربار لویی جادو سیاه پانزدهم ایفا می‌کرد.

دعانویس : او وانمود می‌کرد که اکسیر حیات را کشف کرده است، که به وسیله آن می‌تواند هر کسی را قرن‌ها زنده نگه دارد؛ و اجازه می‌داد که باور شود سن خودش بیش از دو هزار سال است. او بسیاری از عقاید رزکراسی‌ها را اجنه غیر مسلمان پذیرفته بود؛ به معاشرت خود با سیلف‌ها و سمندرها و قدرت خود در بیرون کشیدن الماس از زمین و مروارید از دریا، به نیروی وردهایش، افتخار می‌کرد. او ادعایی مبنی بر شایستگی کشف سنگ فیلسوف نداشت؛ اما آنقدر کافر وقت خود را به عملیات کیمیاگری اختصاص داده بود که عموماً اعتقاد بر این بود که اگر چیزی به شیطانی عنوان سنگ فیلسوف تا به حال وجود داشته باشد یا بتواند به وجود بیاید، او کسی است که در یافتن آن موفق می‌شود.

دعانویس بیرجند

هنوز هرگز کشف جادو کهن نشده است که نام واقعی او چه بوده یا در کدام کشور متولد شده است. برخی با توجه به ظاهر یهودی‌اش، معتقد بودند که او «یهودی سرگردان» است؛ برخی دیگر ادعا می‌کردند که او فرزند یک شاهزاده خانم عرب و پدرش یک دعانویس خرمدره سمندر بوده است؛ در حالی که طلسم برخی دیگر، که منطقی‌تر بودند، او را پسر یک یهودی پرتغالی ساکن در بوردو می‌دانستند. او ابتدا در آلمان به شماره ملا شیادی خود ادامه داد، جایی که با فروش اکسیری برای جلوگیری از پیری، مبالغ قابل توجهی به دست آورد. دعانویس بیرجند مارشال دو بل-آیلز مقداری از آن را خریداری کرد؛ و چنان مجذوب شوخ طبعی، دانش و خوش رفتاری این شیاد سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند شد و چنان به عدالت در مضحک‌ترین ادعاهای او متقاعد شد که او را ترغیب کرد تا در پاریس اقامت کند.

او تحت حمایت مارشال، ابتدا در محافل شاد آن پایتخت ظاهر شد. همه از این غریبه مرموز خوشحال شدند. که در این دوره از زندگی‌اش، ظاهراً حدود هفتاد سال سن داشته، اما بیش از چهل و پنج سال به نظر نمی‌رسید. اطمینان خاطر سهل‌انگارانه‌اش بر اکثرمردم. مطالعه‌ی او گسترده بود و طلسم حافظه‌اش فوق‌العاده در برابر مذهب کوچکترین شرایط مقاوم. ادعای او مبنی بر اینکه قرن‌ها زندگی کرده است، طبیعتاً او را در معرض سوالات شیاطین گیج‌کننده‌ای در فرشتگان مورد ظاهر، زندگی و گفتگوهای مردان بزرگ روزگار گذشته قرار می‌داد؛ اما او هرگز در یافتن پاسخی درنگ نمی‌کرد. بسیاری از کسانی که به قصد تمسخر از او سوال می‌کردند، با دعانویس گیجی و سردرگمی از پاسخ دادن طفره می‌رفتند و از حضور ذهن، پاسخ‌های آماده و دقت شگفت‌انگیز او در هر نکته‌ای که در تاریخ ذکر شده بود، کاملاً گیج می‌شدند.

برای افزایش رمز و متون کهن راز پیرامون خود، به هیچ‌کس اجازه نمی‌داد بداند چگونه زندگی می‌کند. او با شکوه‌ترین لباس‌ها را می‌پوشید؛ الماس‌های گرانبها را در کلاه، انگشتان و سگک‌های کفش خود به کار می‌برد؛ و گاهی اوقات گران‌ترین هدایا را به شیاطین بانوان دربار می‌داد. بسیاری گمان می‌کردند که او جاسوسی است که از وزارت انگلستان حقوق می‌گیرد؛ اما فرشتگان هرگز کوچکترین مدرکی برای تأیید این اتهام وجود نداشت. بیرجند پادشاه با نظر لطف خاصی به او می‌نگریست، اغلب ساعت‌ها با او خلوت می‌کرد و اجازه نمی‌داد کسی از او بدگویی کند. ولتر دائماً او را مورد تمسخر قرار می‌داد؛ و در یکی از نامه‌هایش به پادشاه پروس، از او به عنوان «کنتِ ریاکار» یاد می‌کند و می‌گوید که وانمود کرده دعانویس است که در شورای ترنت با پدران مقدس شام خورده است!

در خاطرات مادام دو هاوسه ، خدمتکار مادام دو پمپادور، حکایات جالبی از گشایش این شخصیت وجود دارد. خیلی زود پس از ورودش به پاریس، او به اتاق رختکن مادام دو پمپادور راه یافت ؛ لطفی که فقط به قدرتمندترین اشراف دربار معشوق سلطنتی‌اش اعطا می‌شد. مادام به صحبت با دعانویس او علاقه داشت؛ و در حضور او، او صلاح می‌دانست که از دعا نویسی ادعاهایش به میزان قابل توجهی بکاهد؛ اما جادو شدن اغلب به او اجازه می‌داد باور کند که حداقل دویست یا سیصد سال زندگی کرده است. مادام دو هاوسه می‌گوید: «روزی، مادام در حضور من از او پرسید: ‘ظاهر شخصی جفت روحی فرانسیس اول چگونه بود؟ او پادشاهی بود که باید از کلیسا او خوشم می‌آمد.’» «او واقعاً بسیار جذاب بود.» سنت ژرمن پاسخ داد؛ و شروع به توصیف چهره و شخصیت او کرد، مانند مردی که دقیقاً او را دیده دعانویس هیدج بود.

«حیف که او خیلی پرشور بود. می‌توانستم نصیحت خوبی به او بکنم که او را از تمام بدبختی‌هایش نجات دهد: اما او از آن پیروی نمی‌کرد؛ زیرا اعمال صالح به نظر می‌رسد که گویی سرنوشتی شوم در انتظار شاهزادگان است و آنها را مجبور می‌کند گوش‌های خود را به خردمندترین نصیحت‌ها ببندند.» مادام دو پمپادور پرسید: «آیا دربار او بسیار درخشان قدیس بود؟» کنت پاسخ داد: «بسیار خوب؛ اما دربار نوه‌هایش از آن پیشی گرفت. بیرجند در زمان مری استوارت و دعانویس سطر مارگارت والوا، سرزمینی از افسون بود – معبدی مقدس برای لذت‌های از هر نوع.» مادام با خنده گفت: «به نظر می‌رسد همه جفر اینها را دیده‌ای.» او گفت: «من حافظه بسیار خوبی دارم و تاریخ فرانسه را خوانده‌ام.»با دقت فراوان.

من گاهی اوقات خودم را سرگرم می‌کنم، نه با ساختن، بلکه با این که بگذارم دیگران باور کنند که در روزگاران قدیم زندگی شیاطین می‌کردم. «اما مادام دو پمپادور در فرصتی دیگر به او گفت: ‘اما شما سن خود را به ما نمی‌گویید؛ و با موکل جن این حال وانمود می‌کنید که بسیار نماز خواندن پیر هستید. دعانویس بیرجند کنتس دو گرگوری، که گمان می‌کنم حدود پنجاه سال پیش سفیر در وین بود، می‌گوید که شما را آنجا دیده است، دقیقاً همانطور که اکنون به اعمال مربوط به جادو نظر می‌رسید.’» «سنت ژرمن پاسخ داد: ‘درست است، مادام،’ من مادام دو گرگری را سال‌ها پیش دعانویس میرآباد می‌شناختم.’» «اما، طبق روایت او، شما باید بیش از صد سال سن داشته باشید؟» «این غیرممکن نیست،» او با خنده گفت، «اما خیلی محتمل‌تر است که آن خانم محترم در دوران پیری‌اش باشد.» «تو به او اکسیری دادی که اثراتش شگفت‌انگیز بود؛ چون خودش می‌گوید که در طول مدت مصرف، فقط هشتاد

و چهار سالش به نظر می‌رسید؛ سنی که در آن آن را فرشتگان مصرف کرد. چرا دعاگر آن را به پادشاه نمی‌دهی؟» «اوه، خانم،» او با تعجب گفت، «اگر به فکرم برسد که اعلیحضرت را بی‌هوش کنم، پزشکان مرا روی چرخ خواهند شکست.» وقتی دنیا دعانویس بیرجند شروع به باور کردن چیزهای خارق‌العاده یک فرد می‌کند، نمی‌توان گفت که این ولخرجی‌اش کجا متوقف خواهد شد. مردم، وقتی شروع کردند، با هم رقابت می‌کنند که کدام یک بیشتر باور خواهند کرد. در این دوره، تمام پاریس غرق در ماجراهای شگفت‌انگیز کنت دو سنت ژرمن بود؛ و گروهی نسخ خطی از جوانان شوخ‌طبع، آزمایش زیر را بر اساس ساده‌لوحی آن انجام دادند: یک مقلد باهوش که به دلیل سرگرمی‌ای که دعانویس ایجاد کرده بود، به جمع خوبی راه یافته بود، توسط آنها در لباس کنت دو طلسم سنت ژرمن به چندین خانه در خیابان دو ماره برده شد.

او به طرز تحسین‌برانگیزی از ویژگی‌های کنت تقلید می‌کرد و شنوندگانش دعا نویس را با دهان باز انرژی مثبت می‌دید که هر مزخرفی رمل را که می‌خواست بگوید باور کنند. هیچ داستانی برای ساده‌لوحیِ همه‌جانبه‌ی آنها خیلی وحشتناک نبود. او از منجی جهان با بیشترین صمیمیت صحبت می‌کرد؛ گفت که در عروسی کنعان جلیل با او شام خورده است، جایی که آب به طرز معجزه‌آسایی به شراب تبدیل شده بود. دعانویس بیرجند در واقع، او گفت که دوست صمیمی اوست و اغلب به او هشدار داده بود که کمتر رمانتیک و بی‌احتیاطی کند، وگرنه کارش را به بدبختی خواهد کشید. این کفر بدنام، به طرز عجیبی، معتقدانی پیدا کرد؛ و پیش از آنکه سه روز بگذرد، گزارش شد که سنت ژرمن اندکی جادو سیاه پس از سیل به دنیا آمده است و هرگز نخواهد مرد!

دعانویس بیرجند

خود سنت ژرمن بیش از حد مرد دنیادیده‌ای بود که چنین چیز مشرکان هولناکی را ادعا کند؛ اما زحمتی برای رد داستان به خود نمی‌داد. در تمام مکالماتش با افراد صاحب مقام و تحصیلات، ادعاهایش را طلسم نویس با جادو فروتنی مطرح می‌کرد، گویی صرفاً از روی بی‌توجهی، و به ندرتاو وانمود می‌کرد که بیش از سیصد سال عمر می‌کند، مگر وقتی که می‌دید با افرادی معاشرت دارد که هر چیزی را باور حرز طلسمات می‌کنند. او اغلب از هنری هشتم صحبت می‌کرد، گویی او را از نزدیک می‌شناخته و از امپراتور چارلز پنجم، گویی آن پادشاه از معاشرت با او لذت می‌برده است.

او مکالماتی را که اتفاق می‌افتاد با چنان صداقت آشکاری توصیف می‌کرد و چنان دقیق و جزئی به تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد تعویذ لباس دین و ظاهر افراد سید و دعانویس بیرجند حاجی و حتی آب و هوای آن زمان و دعانویس رامشیر مبلمان اتاق می‌پرداخت که از هر چهار نفر، سه نفر معمولاً او را تحسین می‌کردند. او دائماً از زنان مسن ثروتمند درخواست اکسیری برای دعا نویسی جوان کردن آنها داشت و ظاهراً از این طریق مبالغ هنگفتی به دست ابجد می‌آورد. به کسانی که با خوشحالی آنها را دوست خود می‌نامید، می‌گفت که شیوه دعا نویسی زندگی و برنامه غذایی او بسیار برتر از هر اکسیری است و هر کسی می‌تواند با خودداری از نوشیدن در وعده‌های غذایی و بسیار کم نوشیدن در هر زمان دیگری به سن پدرسالاری برسد.