دعانویس قلعه

را گورستان می‌نامد چیست؟» هنگام ترک شهر، راهشان از میان گورستانی گذشت رمل که چند نفر در کنار قبری دعا می‌کردند و به نام عزیزان از دست رفته‌شان، به رهگذران نان چاپاتی و کولچا توزیع می‌کردند. آنها به دو مسافر اشاره کردند و هر دعانویس قلعه چقدر که می‌خواستند به آنها دادند. مرد جوان گفت: طلسم «چه شهر باشکوهی!» کشاورز پیر با خود فکر کرد: «حالا، این شیطانی مرد حتماً دیوانه است! نمی‌دانم بعدش چه کار خواهد کرد؟ او زمین را آب خواهد نامید، و آب را زمین؛ و خواهد بود.»[189]«سخن گفتن از نور در جایی که تاریکی هست، و از تاریکی در جایی که روشنایی است.» با این حال، افکارش را برای خودش نگه داشت.

دعانویس : کمی بعد، آنها مجبور شدند از میان نهری که در امتداد لبه گورستان جاری بود، آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت عبور کنند. آب دعا نسبتاً عمیق توسل بود، بنابراین کشاورز پیر کفش‌ها و پیژامه‌هایش را درآورد و از جادو سیاه رودخانه عبور کرد؛ اما مرد جوان کافران با کفش‌ها و پیژامه‌هایش از میان آن گذشت. پیرمرد با خودش گفت: «خب! من هرگز چنین احمق بی‌نقصی ندیده‌ام، چه در حرف و چه در عمل.» با این فرشته حال، او از آن مرد خوشش آمد؛ و با این فکر که او می‌تواند همسر و دخترش را سرگرم کند، از او دعوت کرد تا به خانه‌اش بیاید و تا زمانی که فرصتی برای ماندن در روستا داشته باشد، در آنجا بماند.

دعانویس قلعه

مرد جوان پاسخ داد: «خیلی ممنونم، اما اگر لطف کنید، اول اجازه دهید بپرسم که آیا تیرهای خانه‌تان محکم است یا نه.» کشاورز پیر با ناامیدی او را ترک کرد و با خنده وارد خانه‌اش شد. پس از پاسخ به سلام آنها، گفت: «مردی در آن مزرعه است. او بیشتر احضار راه را با من آمده است و من می‌خواستم تا زمانی که مجبور است ابطال کردن جادو در این روستا بماند، اینجا بماند. اما این مرد آنقدر احمق است که نمی‌توانم از او چیزی بفهمم. او می‌خواهد بداند که آیا تیرهای این خانه سالم هستند یا نه. این مرد حتماً دیوانه است!» دعانویس قلعه و با گفتن این حرف، زد زیر خنده.

دختر کشاورز که دختری بسیار تیزبین و خردمند بود، گفت: «پدر، این دعانویس مرد، هر که شیاطین هست، آنطور که تو فکر می‌کنی احمق نیست. او فقط می‌خواهد بداند که آیا تو می‌توانی از پسِ پذیرایی از او برآیی یا نه.»[190] کشاورز پاسخ داد: ارواح «اوه! البته. کافران می‌فهمم. خب، شاید بتوانی به من کمک کنی تا برخی از معماهای دیگرش را حل کنم. در حالی که با هم قدم می‌زدیم، پرسید که آیا او باید مرا حمل کند دعانویس یا من او را، چون فکر می‌کرد این شیطانی روش، روش خوشایندتری برای ادامه‌ی کار است.»

دعانویس کاخک خب، داشتیم از یک مزرعه ذرت رد می‌شدیم که از من پرسید آیا کیمیاگری خورده شده یا نه.» «و مگر معنی این را نمی‌دانستی، پدر؟ او فقط می‌خواست بداند که آیا آن مرد بدهکار است یا نه؛ زیرا اگر صاحب مزرعه بدهکار بود، محصول مزرعه برای او به اندازه خوردن خوب بود؛ دعانویس قلعه یعنی باید به طلبکارانش می‌رسید.» «بله، بله، بله؛ البته!» سپس، هنگام ورود به روستایی خاص، از من خواست چاقوی سگکی‌اش را بردارم و با آن دو اسب بردارم و چاقو را کافر دوباره برایش برگردانم. «آیا دو عصای محکم به اندازه دو اسب برای کمک به کسی در جاده خوب نیستند؟ دعا نویسی او فقط از تو خواسته که چند عصا ببری و مواظب باشی چاقویش را گم نکنی.» کشاورز گفت: «می‌بینم.

دعانویس صایین‌قلعه وقتی در شهر قدم می‌زدیم، هیچ‌کس را که بشناسیم ندیدیم و هیچ‌کس تکه‌ای غذا به ما نداد تا اینکه از گورستان گذشتیم؛ اما در آنجا برخی از مردم ما را صدا زدند و مقداری چپاتی و کولچا به ما دادند؛ بنابراین همراه جادو سیاه من شهر را گورستان و گورستان را شهر نامید.» «پدر، این را هم باید فهمید اگر کسی شهر را جایی بداند که در تعویذ آن همه چیز می‌توان طلسم به دست آورد، و مردم نامهربان را بدتر از مردگان بداند. شهر، اگرچه پر از جمعیت دعا بود، اما گویی مرده بود، تا آنجا که…»[191]تو نگران بودی؛ در حالی که در گورستان، که مملو از مردگان است، دوستان مهربان به تو ادای احترام کردند و به تو نان دادند.

کشاورز شگفت‌زده گفت: «درسته، درسته!» «بعد، همین الان، وقتی داشتیم از نهر رد می‌شدیم، او بدون اینکه گشایش کفش‌ها و لباس خوابش را دربیاورد، از میان نهر گذشت.» دختر پاسخ داد: «من خرد دعانویس او را تحسین می‌کنم. اغلب شیاطین فکر کافران دعاگر کرده‌ام که مردم چقدر احمقند که با پای برهنه وارد آن جویبار خروشان و روی آن سنگ‌های تیز می‌شوند. کوچکترین لغزشی باعث می‌شود بیفتند و از سر تا پا خیس شوند. این دوست شما مرد بسیار خردمندی است. دوست دارم او را ببینم و با او صحبت کنم.» کشاورز گفت: «بسیار خوب، من می‌روم و او را پیدا می‌کنم و می‌آورم داخل.» «پدر، به او بگو که تیرهای ما به اندازه کافی محکم هستند، و بعد او داخل خواهد دعانویس نوسود آمد.

من پیشاپیش هدیه‌ای برای آن مرد می‌فرستم تا به او نشان دهم که می‌توانیم از پس هزینه‌های پذیرایی از او برای مهمانمان برآییم.» بنابراین، خدمتکاری فرشتگان را فراخواند و او را با هدیه‌ای شامل یک لگن روغن حیوانی، دوازده چاپاتی و یک کوزه شیر نزد مرد جوان فرستاد و این پیام را نیز به دعانویس قلعه او داد: «ای دوست، ماه کامل است؛ دوازده ماه یک سال را تشکیل می‌دهد و دریا لبریز از آب است.» در نیمه راه، آورنده این هدیه و پیام به پسر کوچکش برخورد دعا نویسی که با دیدن آنچه در سبد بود، از پدرش التماس کرد که مقداری از غذا را به او دعانویس سه‌قلعه بدهد.

پدرش احمقانه اطاعت کرد. کمی بعد، مرد جوان را دید و بقیه هدیه و پیام را به او داد. او پاسخ داد: «سلام مرا به بانویت برسان و به او بگو که ماه نو است و من فقط مشرکان می‌توانم …[192]یازده ماه در سال، و دریا به هیچ وجه پر نمی‌شود.» خدمتکار که معنی این کلمات را نمی‌فهمید، آنها همزاد را کلمه حاجت گرفتن به کلمه، همانطور که شنیده بود، برای معشوقه‌اش تکرار کرد؛ و بدین ترتیب دزدی او کشف شد و به شدت مجازات شد. پس از مدتی، مرد جوان به همراه کشاورز پیر ظاهر شد. به او توجه زیادی علوم غریبه شد و از هر نظر با او رفتار شد، گویی پسر جادو یک مرد بزرگ است، اگرچه میزبان فروتن او چیزی از اصل و نسب او دعانویس علی آباد کتول نمی‌دانست.

دعانویس قلعه خواجه سرانجام، او همه چیز را – درباره خنده ماهی، تهدید علوم غریبه به اعدام پدرش و تبعید فرشتگان خودش – برایشان تعریف کرد و از آنها در مورد آنچه باید انجام دهد، قلعه نظر خواست. دختر گفت: «خندیدن دعا ماهی که ظاهراً باعث همه این دردسرها شده، نشان می‌دهد که مردی در قصر است که علیه جان پادشاه توطئه می‌کند.» پسر وزیر فریاد زد: «شادی، شادی! هنوز وقت هست که دعا برگردم و پدرم را دعانویس از مرگی ننگین و ناعادلانه و پادشاه را از خطر نجات دهم.» روز بعد او با عجله به کشور خود بازگشت و دختر کشاورز را نیز با خود برد.

دعانویس قلعه‌تل به محض ورود، به قصر دوید و آنچه را که شنیده بود به پدرش اطلاع داد. وزیر بیچاره را که از انتظار مرگ تقریباً مرده بود، فوراً نزد پادشاه بردند و او نیز انرژی مثبت خبری را که پسرش آورده دعانویس قلعه بود، برایش بازگو کرد. پادشاه گفت: «هرگز!» وزیر پاسخ داد: «اما اعلیحضرت، حتماً همینطور است؛ و برای اثبات صحت آنچه شنیده‌ام، از شما خواهش می‌کنم که تمام ندیمه‌های قصر خود را احضار کنید و[193]به آنها دستور بده از روی گودالی که باید کنده شود بپرند. به زودی خواهیم فهمید که آیا مردی آنجا هست یا نه. پادشاه دستور داد گودالی حفر کنند و به تمام خدمتکاران قصر دستور داد تا سعی کنند از آن دعا نویسی بپرند.

قلعه

همه آنها سعی کردند، جادو اما فقط یک نفر موفق شد. آن یکی مرد بود!! بدین ترتیب ملکه راضی شد و وزیر پیر و وفادار نجات یافت. پس از آن، در اسرع وقت، پسر وزیر با دختر کشاورز پیر ازدواج کرد؛ و این ازدواج بسیار سعادتمندانه بود. [194] دیو با تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد موهای ژولیده تی داستان او را طلسم معلم در جتاوانا در مورد برادری که از تلاش برای عدالت دست کشیده بود، تعریف کرد. معلم به او گفت: فرشتگان «آیا واقعاً درست است که تو از تمام تلاش‌ها دست کشیده‌ای؟» – او پاسخ داد: «بله، ای متبارک.» سپس معلم گفت: «ای برادر، در روزگاران گذشته، خردمندان در جایی که باید تلاش کرد، تلاش کردند و بدین ترتیب به قدرت سلطنتی رسیدند.» و او داستانی از روزگاران بسیار دور تعریف کرد.

روزی روزگاری، هنگامی که برهماداتا پادشاه بنارس بود، بودیساتتا به عنوان شیطانی پسر ملکه اصلی او متولد شد. در روز نامگذاری او، پس از برآورده دعانویس قلعه شدن تمام خواسته‌هایشان، از ۸۰۰ برهمن درباره نشان‌های خوش‌یمن او پرسیدند. برهمن‌هایی که در پیشگویی از روی چنین نشان‌هایی مهارت داشتند، برتری او را دیدند و پاسخ دادند: «ای پادشاه بزرگ، پسر تو سرشار از نیکی است، و هنگامی که تو بمیری او پادشاه خواهد شد؛ او مشهور و نامدار خواهد بود.»[195]به خاطر عبادت کردن مهارتش در استفاده از پنج سلاح، و در تمام هند سرآمد خواهد طلسمات بود.» با شنیدن سخنان برهمنان، نام شاهزاده پنج سلاح، شمشیر، نیزه، دعا نویسی کمان، تبر جنگی و سپر را به او دادند.

چون به سن عقل و تدبیر رسید و شانزده سال از عمرش گذشت، پادشاه به او گفت: «پسرم، برو و تحصیلاتت را کامل کن.» پسر پرسید: «چه کسی معلم من خواهد بود؟»