دعانویس چابهار

هنوز نام او را بر خود دارند و در حدود اواسط قرن هفدهم به عنوان پزشک در آمستردام طبابت می‌کرد، در آن شهر یک مدرسه دولتی برای مطالعه کیمیاگری تأسیس کرد دعانویس چابهار و خود در مورد این علم سخنرانی‌هایی ایراد کرد. جان یواخیم بخر جادو از اسپیر در همان دوره شهرت زیادی کسب کرد و متقاعد شد که می‌توان با فرآیندی خاص و با کمک آن ماده باشکوه و غیرقابل درک، یعنی سنگ جادو فیلسوف، طلای زیادی از سنگ‌های چخماق ساخت. او به امپراتور لئوپولد اتریش پیشنهاد داد تا در این آزمایش‌ها به او کمک کند. اما امید به موفقیت بسیار دور از دسترس و هزینه فعلی بسیار زیاد بود تا آن پادشاه را وسوسه کند.و بنابراین، او بیشتر از بخر تعریف جادو و تمجید کرد، اما از پول او چیزی نگفت.

دعانویس : بخر بعداً به ایالت‌های دعا کل هلند هم مراجعه کرد، اما نتیجه‌ای بهتر از این نگرفت. در مورد ترفندهای بی‌شماری که شیادان با آنها جهان را متقاعد می‌کردند که در ساخت طلا موفق شده‌اند، و داستان‌های زیادی در مورد آن در این دوره رواج داشت، گزارش بسیار رضایت‌بخشی توسط آقای جفروی پدر، در جلسه آکادمی سلطنتی علوم در پاریس، در ۱۵ آوریل ۱۷۲۲ قرائت شد. از آنجایی که این گزارش عمدتاً به ترفندهای کیمیاگری قرن‌های شانزدهم و هفدهم حرز مربوط می‌شود، خلاصه‌ای از آن در این بخش از تاریخ ما ممکن است بی‌مناسبت نباشد. موارد تبدیل موفقیت‌آمیز مواد آنقدر زیاد و ظاهراً آنقدر معتبر بود کافران که هیچ چیز جز افشاگری‌های آقای جفروی نمی‌توانست ذهن عموم را از اشتباه دربیاورد.

دعانویس چابهار

ترفندی که آنها دعا نویسی اغلب به آن متوسل می‌شدند، استفاده از یک بوته دو کفه بود که سطح زیرین آن از آهن یا مس و سطح بالایی آن از موم بود که به همان فلز رنگ‌آمیزی شده بود. دعانویس چابهار آنها بین این دو به اندازه‌ای که برای هدفشان لازم بود، گرد طلا یا نقره قرار می‌دادند. سپس سرب، جیوه یا سایر مواد را داخل آن می‌ریختند و ظرف را روی آتش می‌گذاشتند. البته، وقتی آزمایش به پایان می‌رسید، همیشه یک تکه طلا در ته آن پیدا می‌کردند. همین نتیجه به روش‌های مختلف دیگری نیز حاصل می‌شد. برخی از آنها توسل از یک چوب توخالی پر از گرد طلا دین یا نقره استفاده می‌کردند و انتهای آن را با موم یا کره می‌بستند.

با این کار، فلز جوشان را در بوته‌های خود هم می‌زدند آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت و مراقب بودند که این عمل را با تشریفات زیادی همراه کنند تا توجه را از هدف واقعی این مانور منحرف کنند. آنها همچنین سوراخ‌هایی در تکه‌های سرب ایجاد می‌کردند و دعانویس طلای مذاب را در آنها می‌ریختند و با دقت دهانه را با فلز اصلی می‌بستند. گاهی اوقات یک تکه طلا را با جیوه می‌شستند. در این حالت، آنها به راحتی آن را به عنوان یک فلز بی‌ارزش به افراد ناآشنا می‌مالیدند و به راحتی با کمک کمی آب‌نبات، آن را دوباره به طلای مرغوب و خوش‌طعم تبدیل می‌کردند.

برخی دیگر با استفاده از میخ‌هایی که قدیس طلسم نیمی از آنها آهن و نیمی از آنها طلا یا نقره بود، اعمال رمل می‌شدند. آنها وانمود می‌کردند که در واقع نیمه گرانبهای آهن را با فرو بردن آن در الکل قوی، به آن تبدیل کرده‌اند. آقای جفروی چندین عدد از این میخ‌ها را به آکادمی علوم ارائه داد و نشان داد که چقدر خوب دو قسمت به هم لحیم شده‌اند. نیمه طلایی یا نقره‌ای به رنگ سیاه رنگ‌آمیزی شده بود تا شبیه آهن شود و وقتی میخ در آب‌نبات فرو می‌رفت، رنگ بلافاصله از بین می‌رفت. میخی با این مشخصات، دعانویس چابهار مدت‌ها در کابینت دوک بزرگ توسکانی بود.

آقای جفروی گفت، چاقویی که توسط یک راهب به ملکه کافران الیزابت انگلستان اهدا شد نیز چنین بود؛ تیغه آن نیمی طلا و نیمی فولاد بود. در گذشته هیچ چیز رایج‌تر از دیدن سکه‌های نیمه دعانویس سطر طلا نبود.و نیم نقره، که توسط کیمیاگران برای همان اهداف حیله‌گری مورد استفاده قرار گرفته بود. در واقع، آقای جفروی در پایان گزارش طولانی خود می‌گوید، کاملاً منطقی است که همزاد باور کنیم تمام داستان‌های معروفی که در مورد تبدیل فلزات به طلا یا نقره، به وسیله پودر فرافکنی یا اکسیر فلسفی، به ما کافر رسیده‌اند، بر اساس نوعی فریب موفق از نوع آنچه در بالا نقل شد، بنا دعا شده‌اند.

این فیلسوفان مدعی همواره پس از آزمایش اول یا دوم جادو سیاه ناپدید شده‌اند، یا دعاگر پودرها یا اکسیرهای آنها نتوانسته‌اند تأثیر خود را بگذارند، یا به این دلیل که توجه برانگیخته شده است، آنها فرصتی برای تجدید ترفند بدون کشف شدن پیدا نکرده‌اند، یا به این دلیل که گرد طلای کافی برای بیش از یک فرشتگان آزمایش نداشته‌اند. بی‌طرفی این فیلسوفانِ مدعی، در نگاه اول، بسیار چشمگیر به نظر می‌رسید. موارد نادری نبود که آنها سخاوتمندانه از دعانویس تمام سود حاصل از تبدیلات خود – حتی افتخار کشف – دعانویس چابهار صرف نظر می‌کردند. اما این بی‌طرفی آشکار یکی از زیرکانه‌ترین رمال مانورهای آنها بود.

دعانویس رامشیر این بی‌طرفی در خدمت حفظ انتظار عمومی بود؛ به نظر می‌رسید که امکان کشف سنگ جادو را نشان می‌دهد و وسیله‌ای برای امتیازات آینده فراهم می‌کرد جفر که آنها هرگز در به دست آوردن آنها تعلل نمی‌کردند – مانند ورود جادو کهن به دربار سلطنتی، تأمین معاش با هزینه عمومی و هدایایی از سوی قدرتمندان جاه‌طلب، که حریصانه به دنبال طلایی بودند که به راحتی وعده می‌دادند. اکنون تنها ردیابی پیشرفت این توهم از آغاز قرن هجدهم تا به امروز باقی مانده است. مشرکان خواهیم دید که تا همین اواخر، نشانه‌های اندکی از بازگشت به خرد وجود داشته است. ژان دلیسل. در سال ۱۷۰۵، در فرانسه صحبت‌های زیادی در مورد آهنگری به نام دلیسل وجود داشت که سنگ جادو را کشف کرده بود و در سراسر کشور می‌گشت و سرب را به طلا روح تبدیل می‌کرد.

او اهل پرووانس بود و شهرتش از آنجا به زودی به پایتخت رسید. زندگی اولیه او در گمنامی فرو دعا نویسی رفته است؛ اما لنگله دو فرسنو با پشتکار جزئیاتی از دوران شیاطین بعدی زندگی او را دعانویس چابهار جمع‌آوری دعانویس کرده است که بسیار جالب توجه هستند. او مردی بدون تحصیلات بود و در جوانی خدمتکار یک کیمیاگر بود که از او بسیاری از ترفندهای انجمن اخوت را آموخت. نام ارباب او هرگز کشف نشده است؛ اما ادعا می‌شود که او به نوعی خود را برای دولت لویی چهاردهم منفور کرده بود و در نتیجه مجبور شد به سوئیس پناه ببرد. چابهار دلیسل او را تا ساووا همراهی کرد و در آنجا، گفته می‌شود که در یک گذرگاه کوهستانی خلوت به او حمله کرده و او را به قتل رسانده و جادو سیاه اموالش را دزدیده دعانویس باغ ملک است.

سپس اوخود را به شکل یک زائر درآورد و به فرانسه بازگشت. در مسافرخانه‌ای خلوت، کنار جاده، جایی که شب را در آنجا توقف کرد، با زنی به نام آلویس آشنا شد؛ و چنان ناگهان شور شیاطین و اشتیاقی بین آنها شعله‌ور شد که زن موافقت کرد همه چیز را رها کند، او را دنبال کند و هر جا که می‌رفت، در بخت نیک یا بد او شریک شود. آنها پنج یا شش سال در پرووانس با هم زندگی کافران کردند، بدون اینکه توجهی را برانگیزند، ظاهراً از استقلال دعانویس مناسبی برخوردار بودند. سرانجام، در سال علوم غریبه ۱۷۰۶، فاش شد که او صاحب سنگ فیلسوف است؛ و مردم از دور دعا نویس و نزدیک به محل اقامت او، در قلعه لا پالو، در سیلانز، نزدیک بارژومون، هجوم می‌آوردند تا شاهد ثروتی باشند که او می‌توانست از پمپ‌ها و بیل‌های آتش‌نشانی به دست آورد.

چابهار

شرح فرشتگان زیر از عملیات او در نامه‌ای پیشینه تاریخی که توسط آقای نوشته شده است، آمده است: «چیزی هست که باید به تو بگویم، پسرعموی عزیزم، که برای تو جادو حاجت گرفتن و دوستانت جالب خواهد بود. جادوگر سنگ فیلسوف، که بسیاری از مردم آن را به عنوان یک خیال واهی می‌دیدند، بالاخره پیدا شد. مردی به نام دلیسل، از بخش سیلانز، و ساکن در یک چهارم لیگ من، این راز بزرگ را کشف کرده است. او سرب را به طلا و عبادت کردن آهن را به نقره تبدیل می‌کند، تنها با حرارت دادن این دعانویس فلزات به رنگ سرخ و ریختن مقداری روغن و پودری که در اختیار دارد روی آنها؛ به طوری که اگر کسی به اندازه کافی از این مخلوط شگفت‌انگیز داشته باشد، غیرممکن نیست ابجد

که روزانه یک میلیون دلار درآمد داشته باشد. فرشتگان مقداری از طلای رنگ‌پریده‌ای را که به این روش ساخته بود، برای جواهرسازان لیون فرستاد تا نظر آنها را در مورد کیفیت آن جویا شود. او همچنین بیست پوند از آن را به تاجری از دینی به نام تاکسیس فروخت. کافر همه جواهرسازان می‌گویند کیمیاگری که هرگز چنین طلای نابی را در زندگی خود ندیده‌اند. او میخ‌هایی می‌سازد که بخشی از آنها طلا، بخشی از آنها آهن و بخشی از آنها نقره است. او در گفتگویی طولانی دعانویس میرآباد اجنه غیر مسلمان طلسم قول داد که یکی از آنها را به من بدهد. چند روز پیش، به دستور اسقف سنس، که با چشمان خود عمل جراحی او را دیده بود و تمام جزئیات را برای من شرح داد، با او قرار ملاقات داشتم.

«بارون و بارونس دو راینوالد شمش طلایی را که آقای دلیسل از قلع ساخته بود، به‌روزرسانی‌های محتوای آینده ممکن است موضوعات مرتبط با طلسم را اصلاح کنند چابهار در مقابل چشمانشان به دعانویس چابهار من نشان دادند. برادر همسرم ساوور، که پنجاه سال از عمرش را شماره ملا در این مطالعه‌ی بزرگ تلف کرده است، چند روز پیش میخی را که دیده کافر بود دلیسل آن را به طلا تبدیل کرده است، برای من آورد و کاملاً مرا متقاعد کرد که تمام آزمایش‌های قبلی او بر اساس یک اصل