طلسم خوش شانسی و ثروت

بازش کنار زده بود. با سرعت برق، او را به سمت بیشه اقاقیا برد؛ خون از قبل از ململ کلیسا جاری بود؛ رنگش از او پریده‌تر شد، زیرا هر قطره طلسم خوش شانسی و ثروت خون از قلبش می‌چکید. بازوی آبی-سفیدش برهنه شد؛ بانداژ بسته شد؛ او تکه‌ای طلا از جیبش بیرون کشید؛ آن را، همانطور که با شریان‌های باز انجام می‌شود، به فواره‌ی جوشان کوبید و با این شمش طلایی و بانداژ روی آن، دری را که زندگی رنجورش با عجله از آن بیرون می‌آمد، گشود. وقتی تمام شد، به او نگاه کرد؛ رنگ‌پریده، بی‌رمق، اما چشمانش دو چشمه درخشان از عشقی وصف‌ناپذیر بودند، پر از اندوه و سرشار از سپاسگزاری.

دعانویس : – خونریزی طاقت‌فرسا، روحش را با آه‌هایی از هم می‌پاشید. تینت در نرمی وصف‌ناپذیری حل شده بود؛ و قلبی که در اثر شیاطین گذشت سال‌ها، تیرهای بسیار، زخمی شده بود، با تمام زخم‌هایش در جویبارهای گرم اشک غوطه‌ور می‌شد تا التیام یابد؛ مانند فلوت‌های ترک‌خورده‌ای که با قرار گرفتن در آب به هم نزدیک می‌شوند و آهنگ خود را بازمی‌یابند. – در برابر چنین شکل جادویی، در برابر چنین عشق آسمانی ناب، دوست دلسوزش در میان شعله‌های شادی و اندوه ذوب می‌شد؛[صفحه ۳۵۴]و با صدایی خفه و خم شده از عشق و وجد، بر چهره رنگ‌پریده فرشته‌گونش فرو رفت، لب‌هایی که با ترس و لرز فشار می‌داد، اما نمی‌بوسید، تا اینکه عشقِ قادر مطلق کمربند خود را به دور آنها بست و آن دو را نماز خواندن به هم نزدیک‌تر و نزدیک‌تر کرد و دو روحشان، مانند دو قطره اشک، در یک روح ذوب شدند.

طلسم خوش شانسی و ثروت

آه، اکنون، وقتی ساعت دوازده، ساعت مرگ، زده شد، آیا عاشق گمان نمی‌کرد که لب‌هایش روحش را می‌رباید، و تمام تارها و تمام اعصاب زندگی‌اش به طور تشنج‌آمیزی به دور آخرین قلب در این جهان، به دور آخرین وجد هستی طلسم بخت گشایی بسته می‌شوند؟… بله، مرد خوشبخت، تو عشق خود را ابراز کردی؛ زیرا در عشق خود به مردن اندیشیدی… دعا با این حال، او نمرد. پس از نیمه شب، هوای مطبوع صبحگاهی از میان گل‌های تکانده شده جاری شد و تمام بهار نفس شیطان می‌کشید. عاشق سعادتمند، که حتی مرزهایی را برای دریای شادی خود تعیین می‌کرد، معشوق ظریف خود را که اکنون عروس او بود، از خطرات سرمای شبانه و خود را از سرمای طولانی‌تر شب مرگ که اکنون سال‌های طولانی از آن گذشته بود، به یاد آورد.

– آنها معصوم و متبرک، عبادت کردن از بیشه نامزدی خود، از میان گرگ و میش آن که طلسمات توسط گل‌های سفید اقاقیا و پرتوهای پراکنده ماه شکسته طلسم شده بود، برخاستند. و در بیرون، احساس می‌کردند که گویی گذشته‌ای توسل وسیع در تشنج دعا نویسی جهان غرق شده است. دعا نویسی همه چیز تازه، روشن و جوان بود. آسمان پر از قطرات شبنم درخشان از صبح ابدی بود. و ستارگان با شادی از هم می‌پاشیدند و به پرتوهایی تبدیل می‌شدند ادبیات تاریخی به بررسی اعمال آیینی می‌پردازد. طلسم خوش شانسی و ثروت که در قلب انسان‌ها فرو می‌رفتند. – ماه، با چشمه شیاطین نور خود، همه جا را فرا قدیس گرفته و روشن کرده جادو سیاه دعانویس بابل بود.

و در آبی بی‌ستاره‌ای در بالا معلق بود، گویی نزدیکترین ستارگان را بلعیده بود؛ و مانند چشمه کوچک‌تری سرگردان به نظر رمل می‌رسید، مانند چهره مسیح که به عشق انسان لبخند می‌زند. زیر این نور، پس از اولین کلمات عاشقانه، برای اولین بار به جفت روحی یکدیگر نگاه کردند؛ و آسمان به طرز جادویی بر چهره‌های آشفته‌شان که اولین شور عشق هنوز بر چهره‌هایشان نقش بسته بود، می‌درخشید…. ای عزیزان، در خواب دعانویس صفادشت ببینید، همچنان که بیدار می‌شوید، شادمان همچون در بهشت، معصوم همچون در بهشت! ششمین صندوق پستی. مالیات دفتری. یکی از مهمترین دادخواست‌ها. بهترین چیز، بیدار شدنش در اقامتگاه سید و حاجی اروپایی‌اش در تختخواب غول‌پیکر شادک بود!

– با آن شور و شوق، قلقلک،[صفحه ۳۵۵]تب عشق در سینه‌اش؛ با این احساس پیروزمندانه که اکنون برنامه مقدماتی عشق را با خوشحالی به پایان رسانده است؛ و با رستاخیز شیرین از خاکسپاری پیامبرگونه زنده‌اش؛ و با شادی طلسم برای موفقیت در کارها که اکنون، در میان سی و چند سالگی‌اش، برای اولین بار می‌توانست امید به زندگی طولانی‌تری (و منظور حداقل تا هفتاد سال دیگر نبود؟) نسبت به ده سال پیش را دین در سر بپروراند؛ – با تمام این انرژی مثبت مرهم زندگی هیجان‌انگیز، که در آن چرخ آتش زنده قلبش به سرعت می‌چرخید، اینجا دراز کشیده حاجت گرفتن بود و به تصویر خیره‌کننده‌اش در سایه‌بان تخت می‌خندید؛ اما نمی‌توانست مدت زیادی دوام بیاورد، مجبور بود حرکت کند.

برای مردی که کمتر خوشحال بود، اندازه‌گیری – همانطور که زائران طول دعانویس زیارت خود را اندازه‌گیری کافران می‌کنند – نه با قدم‌ها، بلکه فرشته با طول بدن، دعانویس مانند قطر زمین، رضایت‌بخش می‌بود. اما فیکسلاین، به نوبه خود، طلسم خوش شانسی و ثروت مجبور بود از رختخوابش به درون زندگی گرم و مواج بپرد، اکنون زمین عزیز و خوبش را دعانویس دوباره داشت که باید از شیاطین آن مشرکان مراقبت می‌کرد، و مقام سرپرستی بر آن، و عروسی اعمال مربوط به جادو برای همراهی. گذشته از همه اینها، مادرش در طبقه پایین اکنون اعتراف می‌کرد که او دیشب واقعاً مانند علفی نرم از زیر داس مرگ عبور کرده بود، و دیروز صرفاً اجنه غیر مسلمان از ترس ترس او به او چیزی نگفته بود.

هنوز هم لرزه سردی بر او افتاد – به خصوص که اکنون هوشیار بود – وقتی به صخره بلند تارپیان، که چهار ساعت پشت سرش فاصله داشت، نگاه کرد، صخره‌ای که دیشب دست در دست مرگ بر روی دیوارهایش قدم زده بود. تنها چیزی که او را غمگین می‌کرد این بود که دوشنبه بود و باید به ورزشگاه برمی‌گشت. چنین کوله‌باری از شادی را هرگز در مسیرش به شهر با خود نبرده بود. بعد از ساعت چهار، از خانه‌اش بیرون آمد، طلسم با قهوه‌ای که صرفاً به خاطر مادرش در هوکلوم نوشیده بود، که تا دو روز بعد، هنوز می‌توانست از ته‌نشین‌های رسوب کوزه، تکه‌هایی از این شراب دعا نویسی زنانه را بنوشد) و به صبح خنک سپیده‌دم ماه مه رفت (زیرا شادی به خنکی، خورشید غم نیاز دارد)؛ طلسم نویس دعا نامزدش – نه در واقع برای ملاقات با او، بلکه همچنان – با سرود صبحگاهی دوردستش به گوشش می‌رسد؛ او

فقط یک چرخش لحظه‌ای به پناهگاه سعادتمند کافر بیشه شکوفه‌های اقاقیا می‌کند، که هنوز، مانند پیمانی شیطانی که در آن بسته شده است، خاری ندارد؛ دست گرمش را در حمام سرد برگ‌های شبنم‌زده فرو می‌برد؛ او با لذت در طلسم خوش شانسی و ثروت آبِ زیباکننده‌ی شبنم قدم می‌زند، آبی که ضمنِ بخشیدنِ رنگ به چهره‌ها، دعانویس قلعه رئیسی آن را از چکمه‌ها می‌رباید («اما با سی دوکات، یک کشیش می‌تواند دو جفت چکمه را به قلاب نگه دارد»). – و حالا ماه، گویی مُهرِ آویزانِ آخرین اثرش[صفحه ۳۵۶]شادی شب، همچون سطلی خالی از نور، به سوی غرب سرازیر می‌شود، و در شرق، سطل لبریز دیگر، خورشید، بالا می‌آید، و فوران‌های نور، گسترده‌تر و گسترده‌تر می‌شوند.

شهر در شعله‌های جادو آسمانی صبح ایستاده بود. در اینجا عصای پیشگویی فرشتگان او (طبل طلایی‌اش که به جز یک شانزدهم اینچ شکسته از آن، آن را با خود حمل می‌کرد) شروع به لرزیدن بر فراز تمام نقاطی کرد که غنیمت و رگه‌های نقره‌ای لذت در آنها پنهان شده بود؛ و عصای پیشگوی همزاد ما به راحتی کشف کرد که شهر و آینده، پوتوسیِ حقیقی و سراسر لذت هستند. خوش شانسی و ثروت در گنجه ریاستش به زانو افتاد و خدا را شکر کرد – نه چندان برای میراث و عروسش – بلکه برای زندگی‌اش: زیرا او صبح یکشنبه با تردید در مورد بازگشتش رفته بود؛ و صرفاً از روی عشق به خواننده و ترس از اینکه مبادا بیش از حد نگران شود، سفر فیکسلین رمال را بیشتر به تمایل او برای دانستن آنچه در وصیت‌نامه است نسبت دادم تا به تنظیم وصیت‌نامه خود در حضور جذب ثروت با برنج مادرش.

خوش شانسی

هر بهبودی، بازگشت و تجدید حیات جوانی ماست: انسان زمین و کسانی را که روی آن هستند با عشقی تازه دوست دارد. – کشیش می‌توانست در دلش تصمیم بگیرد که همه افراد طبقه خود را از قفل‌ها موکل جن بگیرد و آنها را به سینه‌اش بفشارد؛ اما او این کار را فقط با آجودان خود، کوارتانر، انجام داد که در صندوق پستی اول، دعا نویسی هنوز در رتبه یک کوارتانر نشسته بود… اولین سفر اکتشافی او، جادو پس از ساعات مدرسه، به خانه استاد اشتاین‌برگر بود، جایی که بدون هیچ کلامی، دعا نویس پنجاه فلورین پول نقد را که به دوکات تقسیم شده بود، روی میز شمرد: «بالاخره، فیکسلاین گفت: نصف بدهی‌ام را به شما پرداختم و از شما بسیار سپاسگزارم.» «ای آقای سرپرست» فرشتگان گفت و با آرامش به پر کردن پودینگ‌ها مثل جادو شدن قبل ادامه داد.

«در دعانویس ضمانت‌نامه‌ام گفته شده که با اطلاع قبلی سه ماهه پرداخت می‌شود . در غیر این صورت، چطور مردی مثل من می‌تواند ادامه دهد؟ – با این حال، سکه‌های طلا را با شما عوض می‌کنم.» سپس به او توصیه کرد که دعا شاید عاقلانه‌تر باشد که یک یا ذکر دو فلورین پس بگیرد و برای خودش یک کلاه بهتر و کفش‌های کامل بخرد: «اگر دوست دارید،» طلسم دلتنگی اضافه کرد، «یک پوست گوساله و شش پوست خرگوش را بپوشانید، آنها در طبقه بالا افتاده‌اند.» – من به سهم خودم فکر می‌کنم که برای خواننده باید به همان اندازه که ارواح برای قصاب بی‌تفاوت بود، بی‌تفاوت باشد که آیا قهرمان چنین تاریخی با یک کلاه کهنه و پاره و طلسم یک جفت چکمه پمپی و مهار پا در مقابل او ظاهر می‌شود،[صفحه ۳۵۷]یا با لباس مناسب.

– خلاصه، قبل از روز سنت جان، آن مرد با سلیقه و شکوه لباس می‌پوشید. اما اکنون دو مقاله بسیار طلسم خوش شانسی و ثروت مهم – در نهایت فقط یکی، دادخواست برای مقام کشیشی هوکلوم – باید شرح داده می‌شد؛ در مورد آنها احساس می‌کنم که خودم باید کمک کنم… اگر حداقل اکنون تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد جمعیت حاضر توجهی نمی‌کردند، یک چرخش ساده بود.