طلسم تسخیر

بخورد. با این وجود، برای من، یک مادر آشپز به اندازه تمام خانواده آشپزی سلطنتی عزیز است، که بیشتر برای سیر کردن من دعانویس آمده‌اند تا برای سیر کردن من. – گرانبهاترین قطعاتی که زندگینامه‌نویس و جهان طلسم تسخیر می‌توانند از این وعده غذایی جمع‌آوری کنند، شامل تکه‌های آموزنده‌ای از گفتگوهای سر میز غذا است. دعانویس مادر حرف‌های زیادی برای گفتن داشت. او می‌گوید که تینت امشب برای اولین بار لباس پیاده‌روی صبحگاهی خود از جنس پارچه سفید، و همچنین کمربند ساتن و سگک فولادی را پوشیده است: اما، او اضافه می‌کند، این لباس به او نمی‌آید؛ زیرا ریتمایسترن (زیرا این خانم لباس‌های ریخته‌گری شده خود را به تینت آویزان می‌کرد، همانطور که کاتولیک‌ها عصاها و زخم‌های ریخته‌گری شده خود را به قدیسان حامی خود آویزان می‌کنند) بسیار ضخیم‌تر بود.

دعانویس : زنان خوب از هیچ چیز به جز لباس، شوهر و کتان کینه به دل نمی‌گیرند. در خیال کوینتوس‌ها، به واسطه‌ی این لباس، یک جفت بال فرشته‌ای از کتف‌های تی‌ینت بیرون زده بود: برای او، یک لباس نوعی نیمه‌انسان توخالی بود که فقط بخش‌های شریف‌تر و اصول اولیه برایش کم بود: او این پوشش‌ها و پوسته‌های درونی ما را ابطال کردن جادو گرامی می‌داشت، نه به عنوان جادو سیاه جادو یک انرژی مثبت فرد زیبا یا منتقد زیبایی، بلکه به این دلیل که برایش ممکن نبود چیزی را که می‌دید دیگران به آن احضار احترام جادوگر می‌گذارند، تحقیر کند. فراتر از آن،[صفحه ۳۱۳]مادر مهربان، گویی کتیبه‌ی یادبود پدرش را برایش خواند، طلسم که در سی و دومین سال زندگی‌اش، به دلیلی که من نه اینجا، بلکه در صندوق پستی کیمیاگری آینده توضیح می‌دهم، در آغوش مرگ فرو رفته بود، زیرا علاقه‌ی زیادی به شیطان خواننده دعاگر داشتم.

طلسم تسخیر

کوینتوس ما نمی‌توانست از شنیدن درباره‌ی پدرش سیر شود. منصفانه‌ترین خبر این بود که دوشیزه تینت امروز خبر داده بود: «او ممکن است فردا به دیدار بانو بیاید، زیرا خدای من، پدرخوانده‌اش، در شهر غایب خواهد بود.» با این حال، باید این را توضیح دهم. پیر آوف‌هامر ، اگیدیوس فرشتگان نام داشت و پدرخوانده فیکسلاین بود: اما او – اگرچه ریتمایسترن به طور شایسته گهواره کودک را با هدایای شبانه، از جمله عشر گوشت و عشر غلات، می‌پوشاند – با کافر صرفه‌جویی هیچ گشایش هدیه غسل ​​تعمیدی ​​برای او تهیه نکرده بود، جز هدیه‌ای به نام خودش، که معلوم شد بسیار شوم‌ترین هدیه است.

زیرا، اگیدیوس فیکسلاین ما، با سگش، که به دلیل تشنج‌های فرانسه، به همراه دیگر مهاجران از نانت فرار کرده بود، اخیراً از دانشگاه برگشته بود – زمانی که او دعا نویسی و سگش، از بخت بد، برای قدم زدن در جنگل هوکلوم رفتند. طلسم تسخیر حالا، همانطور که کوینتوس مدام و بی‌وقفه به ملازمش فریاد می‌زد: «کوش، شیل» ( کوچه، ژیل )، ظاهراً باید شیطان بوده باشد که درست در همان زمان ارباب آفهامِر را اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند در میان درختان و بوته‌ها به گونه‌ای کاشته بود که این تحریف و حذف نام او – زیرا ژیل به معنای اگیدیوس است – باید مستقیماً به گوش او باطل كردن دعاي طلسم مغازه برسد.

فیکسلین نه می‌توانست فرانسوی صحبت کند و نه می‌توانست هیچ توهینی به انسان فانی بکند: او سر و ته معنای «کوچه» را نمی‌دانست ؛ کلمه‌ای که در پاریس، حتی سگ‌های عوام هم اکنون عادت دارند به نوکران خود بگویند . اما سه چیز بود که فون آفهامِر هرگز به یاد نیاورد؛ اشتباه او، خشم او و کلام قدیس او. بنابراین، تحریک‌کننده تصمیم گرفت که تحریک‌کننده و دزد آبرو از عوام دیگر هرگز با او صحبت نکند، یا – از پیشینه تاریخی او چیزی نگیرد. برمی‌گردم. بعد از شام، از پنجره کوچک به باغ نگاه کرد و مسیر زندگی‌اش را دید که به چهار شاخه تقسیم می‌شد و به همان تعداد معراج‌های آسمانی منتهی می‌شد؛ به معراج به خانه کشیش و آن به قلعه به تینت، برای امروز؛ و به سومی به شادک برای فردا؛ و در نهایت، به هر خانه‌ای در هوکلوم به عنوان خانه طلسم ازدواج سوزاندنی چهارم.

و حالا که مادر به اندازه کافی شادمانه دعا نویس روی نوک پا راه می‌رفت، «تا مزاحم مطالعه کتاب مقدس لاتینش» ( ولگاتا )، یعنی خواندن ادبیات ، نشود ،[صفحه ۳۱۴]او سرانجام روی پاهای خود ایستاد؛ نوشتن دعا و طلسم و شادی فروتنانه مادر مدت‌ها علوم غریبه پس از مذهب پسر شجاعش که جرأت کرده بود پیش برود و با یک کشیش ارشد، کاملاً بدون ترس، صحبت کند، دوید. با این حال، ورود او به خانه معلم پیرش، که موهایش بیشتر خاکستری بود تا شیطانی طاس، نه تنها خودِ فضیلت بود، بلکه گرسنگی را نیز به همراه داشت، مرتباً غذا می‌خورد و اشتهایی مانند گاوهای لاغر فرعون داشت، خالی از احترام نبود.

یک معلم مدرسه دعا نویسی که انتظار دارد استاد شود طلسم تسخیر به ندرت حاضر می‌شود نگاهی به یک کشیش بیندازد؛ اما کسی که دعا خودش حرز به یک کشیش به عنوان یک خانه کارگری و پرورشگاه نگاه می‌کند، می‌داند چگونه چنین شخصیتی را ارزیابی کند. کشیش جدید – گویی مانند یک کازا سانتا از ارلانگن یا خیابان فریدریش برلین پرواز کرده و فرشته در هوکلوم فرود آمده است رمال – برای کوینتوس معبد خورشید بود و کشیش ارشد، کاهن خورشید. کشیش شکستن طلسم در خواب بودن در آنجا، فکری آمیخته با عسل طلسم نویس بکر بود؛ چنین فکری فقط یک بار دیگر در تاریخ به ذهن خطور می‌کند، یعنی، در ذهن هانیبال، زمانی که او تصور می‌کرد از آلپ، یعنی از آستانه رم، عبور خواهد کرد.

صاحبخانه و مهمانش یک دفتر روحیه عالی تشکیل دادند : صاحبان مناصب، به ویژه در یک منصب، چیزهای بیشتری برای گفتن به یکدیگر دارند، یعنی تاریخ خودشان، تا شما عاطل و باطل‌ها و درباریان آسمانی که فقط باید از تاریخ دیگران صحبت کنند. – پیرمرد به آرامی از ظروف آهنی خود (در مبلمان اصطبل) به دوران طلایی زندگی دانشگاهی خود منتقل شد، دورانی که چنین افرادی دوست دارند به آن فکر کنند، همانطور که شاعران به دوران کودکی طلسم خود فکر می‌کنند. او آنقدر خوب بود که هنوز ارواح با شیاطین شادی به یاد می‌آورد که زمانی کمتر خوب بوده است: اما یادآوری‌های شادی‌آور از اعمال اشتباه، نیمی از تکرار آنهاست، همانطور که یادآوری‌های پشیمانانه از اعمال خوب، نیمی از نابودی دعانویس جوانرود آنهاست.

زبداوس (که حتی نمی‌توانست نام یک شخص باشخصیت را بدون نوشتن حرف H. به عنوان Herr در دفترچه یادداشت خود وارد کند) با طلسم تسخیر ادب و مهربانی به مراسم ساتورنالیا (سحرخیزی) آکادمیک آن پیرمرد گوش داد، کسی که در ویتنبرگ علاوه بر نویسندگی، مقام‌های عالی رتبه‌ای هم کسب دعانویس کرده بود و بیش از آنکه تشنه‌ی گوک-گوک باشد، تشنه‌ی هیپوکرین بود.[34] [34]یه آبجوی دانشگاهی. جناب جروزالم مشاهده کرده‌اند که بربریتی که دعانویس خاتون آباد اغلب، درست در نزدیکی درخشان‌ترین شکوفایی علوم، پدیدار می‌شود، نوعی لجن‌زار تقویت‌کننده است نسخ خطی که برای جلوگیری از پالایش بیش از حد، که چنین شکوفایی‌ای همیشه ما را دعا با آن تهدید می‌کند، مفید است.

من معتقدم کسی که در نظر می‌گیرد علوم چقدر والا بوده‌اند تسخیر با طبقات بالای ما همراه شده بود – مثلاً با هر پسر پاتریسین در نورنبرگ، که مردم باید برای تحصیل در کنارش ۱۰۰۰ فلورین به او بدهند – من معتقدم که چنین مردی از پسر الهه‌های شعر و موسیقی کینه‌ای دعانویس کلاله به دل نخواهد گرفت، از یک دوران قرون وسطایی وحشیانه (بورشن یا زندگی دانشجویی، آنطور که نامیده می‌شود) که ممکن است دوباره او را چنان سرسخت کند که پالایش او از حد و مرز فراتر نرود. ارشد، در حالی که در ویتنبرگ بود، از صد و هشتاد آزادی دانشگاهی محافظت کرده بود – بسیاری از شماره ملا آنها را پتروس ربوفوس خلاصه کرده است،[35] – برخلاف تجویز، دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود و هیچ چیز را از دست نداد جز اخلاقش، دعا که واقعاً یک مرد، حتی در یک صومعه، به ندرت می‌تواند از آن بهره‌ی زیادی ببرد.

تسخیر

این به کوینتوس ما شجاعت داد تا برخی از شیرین‌کاری‌های دلپذیر خودش را که در لایپزیگ، تحت جفر فشار اینکوبوس فقر، برای اجرای آنها تدبیر کرده بود، بازگو کند. بیایید به حرف‌هایش گوش شیاطین دهیم: صاحبخانه‌اش، که همزمان استاد و خسیس بود، در حیاط محصور خود یک اجتماع طلسم افسون برای ازدواج سریع کامل از مرغ‌ها را اداره می‌کرد: فیکسلاین، به همراه سه هم‌خانه، به راحتی اجاره یک اتاق یا سید و حاجی کمد را پرداخت می‌کردند: به طور کلی، تجهیزات اصلی آنها، مانند فونیکس‌ها، وجود داشت، اما به طلسم تعداد واحد؛ یک تخت، که همیشه یک جفت قبل از نیمه‌شب در آن می‌خوابیدند، و دیگری بعد از نیمه‌شب، مانند نگهبانان شبانه؛ یک عبادت کردن کت، که یکی پس از دیگری جادو در ملاء عام با آن ظاهر کافران می‌شدند، و مانند کت نگهبانی، لباس ملی گروه بود؛ و چندین لباس دیگر ، وحدت‌هایی هم از نظر اهمیت و هم از نظر مکان.

هیچ جا نمی‌توانید یادبودهای دعانویس استرس و مدال‌های محاصره فقر را جادو شدن دلپذیرتر و فلسفی‌تر از دانشگاه جمع‌آوری کنید؛ شهرنشین دانشگاهی به ما نشان می‌دهد که آلمان چقدر طنزپرداز و دیوگنس دارد. وحدت‌گرایان ما چهار بار فقط یک چیز داشتند و آن گرسنگی بود. کوینتوس، ابجد شاید با لذتی بیش از حد از یادآوری، تعریف کرد که چگونه یکی از این کروهای گرسنه ، وسیله‌ای برای تصاحب مرغ‌های استاد دعا نویسی به عنوان باج یا یارانه اختراع کرد. او گفت (او طلسم بازگشت معشوق یک حقوقدان بود)، آنها باید یک بار برای همیشه یک داستان حقوقی را از قانون فئودالی قرض بگیرند و به استاد به عنوان مستاجر خانه نگاه کنند که اجنه غیر مسلمان حق انتفاع از مرغداری و مرغدانی به او تعلق دارد.

اما[صفحه ۳۱۶]بر خودشان، به عنوان مافوق‌های فئودالِ همان، که بر این اساس، واسال موظف به پرداخت حقوق فئودالی طلسم تسخیر خود بود. و اکنون، برای اینکه داستان از شیاطین طبیعت جفت روحی پیروی کند، او ادامه داد – ” داستانِ دنباله‌دارِ طبیعت “، – شایسته بود که آنها با ممانعت شخصی مستقیم، مرغ‌های یول را بگیرند.