دعانویس اقلید

کشورهایی بودند که بیشترین آسیب را از این بیماری همه‌گیر دیدند. تعداد قربانیان در این کشورها آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند در طول قرن شانزدهم قبلاً ذکر شده است؛ اما در نسخ خطی اوایل قرن هفدهم، دعانویس اقلید این اعداد به ویژه در آلمان آنقدر تعویذ زیاد است که اگر در سوابق رسمی دادگاه‌ها یافت نمی‌شد، تقریباً کافر غیرممکن بود که باور کنیم بشر تا این حد دیوانه و فریب خورده باشد. به قول هورست دانشمند و خستگی‌ناپذیر، ۳۵ «به طلسم نظر می‌رسید جهان مانند یک دیوانه‌خانه بزرگ جفت روحی برای جادوگران و شیاطین است تا در آن شیطنت‌های خود را انجام دهند.» اعتقاد شیطانی بر این بود که شیطان در هر لحظه آماده است تا گردباد را به پا کند، رعد و برق را فرو ریزد، محصولات زمین را نابود کند، علوم غریبه یا سلامت و اندام‌های انسان را از بین ببرد ابطال کردن جادو و فلج کند.

دعانویس : این باور، که توهینی به عظمت و بخشش خالق بود، توسط پرهیزگارترین دین کشیشان مذهبی نیز پذیرفته می‌شد. کسانی که در دعاهای صبح و عصر خود خدای یگانه حقیقی را می‌پذیرفتند و او را به خاطر نعمت‌های زمان کاشت و برداشت ستایش می‌کردند، متقاعد شده بودند که بشریت ضعیف می‌تواند با ارواح متون کهن جهنم پیمان ببندد تا قوانین او را زیر پا بگذارد و تمام نیات مهربانانه او را خنثی کند. پاپ‌های متوالی، از اینوسنت هشتم به بعد، این آموزه تحقیرآمیز را ترویج کردند که چنان به سرعت گسترش یافت که به جادو نظر می‌رسید جامعه به دو جناح شیاطین بزرگ تقسیم شده است: جادوگران و جادوشدگان.

دعانویس اقلید

مأمورانی که توسط اینوسنت هشتم برای پیگرد قانونی محاکمه جادوگران در آلمان منصوب شده بودند، یاکوب اشپرنگر بودند که به خاطر اعمالش بسیار بدنام بود. اثری در زمینه اجنه غیر مسلمان شیطان‌شناسی با عنوان « مالوس مالفیکاروم» یا چکشی برای سرنگونی جادوگران ؛ هنری اینستیتور، دعانویس اقلید یک حقوقدان فرهیخته؛ و اسقف استراسبورگ. بامبرگ، ترِوِز، کلن، پادربورن و وورتسبورگ، مقرهای اصلی کمیسرهایی بودند که تنها در طول زندگی خود، با یک محاسبه بسیار متعادل، بیش از سه هزار قربانی را به چوبه دار محکوم کردند. تعداد جادوگران چنان جادو افزایش یافت که مرتباً کمیسرهای جدیدی در آلمان، فرانسه و سوئیس منصوب می‌شدند. در اسپانیا و پرتغال، تنها دادگاه‌های تفتیش عقاید این جنایت را به عهده گرفتند.

جستجوی سوابق آن دادگاه‌های تاریک، اما خوشبختانه اکنون وجود ندارند، غیرممکن است؛ اما ذهن حتی از حدس زدن تعداد زیادی از کسانی که هلاک شدند، وحشت‌زده می‌شود. شیوه محاکمه در کشورهای دیگر آسان‌تر مشخص می‌شود. اشپرنگر در دعانویس حمیدیه آلمان و بودینوس و دلریو در فرانسه، سابقه‌ای بیش از حد طولانی از جنایاتی که به نام‌های دعا نویسی بسیار مورد سوءاستفاده طلسمات عدالت و مذهب انجام شده است، از خود به جا گذاشته‌اند. بودینوس، که در قرن هفدهم از شهرت و اقتدار زیادی برخوردار بود، می‌گوید: «محاکمه این جرم نباید مانند سایر جرایم انجام شود. هر کسی که به روال عادی عدالت پایبند باشد، روح قانون، چه الهی و چه انسانی، را منحرف می‌کند.

کسی که به جادوگری متهم می‌شود، هرگز نباید تبرئه شود، مگر اینکه سوء نیت دادستان آشکارتر از خورشید باشد. زیرا ارائه مدرک کامل برای این جرم مخفی آنقدر دشوار است دعانویس که اگر روال معمول دنبال شود، از بین یک میلیون جادوگر، حتی یک نفر هم محکوم نمی‌شود!» هنری بوگه، جادوگریابی که خود را «قاضی اعظم جادوگران قلمرو سنت کلود» می‌نامید، برای راهنمایی همه افرادی که در محاکمات جادوگری شرکت داشتند، آیین‌نامه‌ای شامل هفتاد ماده تدوین فرشتگان کرد که به اندازه آیین‌نامه بودینوس بی‌رحمانه بود. دعانویس اقلید او در این سند تأیید می‌کند که صرف سوءظن به جادوگری، دستگیری و شکنجه فوری فرد مظنون را توجیه می‌کند.

اگر زندانی زمزمه می‌کرد، به زمین نگاه می‌کرد و اشک نمی‌ریخت، همه اینها شواهد قطعی گناه بودند! در همه موارد جادوگری، شهادت کودک باید علیه والدینش مطرح می‌شد؛ و افرادی که به بدرفتاری شهرت داشتند، اگرچه در مواقع عادی اختلاف نظرهایی که ممکن شیطان است بین انسان و انسان پیش بیاید، سوگندشان باور نمی‌شد، اما اگر سوگند می‌خوردند که کسی آنها را جادو کرده است، باید باور می‌شدند! چه کسی وقتی می‌شنود که این آموزه شیطانی، عقیده پذیرفته شده جهانی مقامات کلیسایی و مدنی بوده است، می‌تواند تعجب کند که هزاران هزار فرد بدبخت به دار آویخته دعا شوند؟ که کلن باید سال‌های متمادی سالانه سیصد جادوگر خود را بسوزاند؟ منطقه بامبرگ چهارصد جادوگر؟ نورنبرگ، ژنو، پاریس، تولوز، لیون و سایر شهرها، دویست جادوگر خود را؟ می‌توان به تعدادی از این آزمایش‌ها اشاره کرد، و آنها را به ترتیب در نظر گرفتاولویت، همانطور که در نقاط مختلف قاره رخ دعانویس هیدج می‌داد.

در سال ۱۵۹۵، پیرزنی ساکن روستایی در نزدیکی کنستانس، که از دعوت نشدن برای شرکت در ورزش‌های روستاییان در یک روز شادی عمومی عصبانی بود، شنیده شد که چیزی با خود زمزمه می‌کرد و بعداً دیده شد که از میان مزارع به سمت تپه‌ای می‌رود، جایی که از نظرها پنهان شد. حدود دو ساعت بعد، طوفان شدیدی برخاست که رقصندگان را تا پوست خیس کرد و خسارات قابل توجهی به مزارع وارد کرد. این زن که قبلاً به جادوگری مظنون بود، دستگیر و زندانی شد و متهم به برانگیختن طوفان با پر کردن چاله‌ای از شراب روح و هم زدن آن با چوب شد.

دعانویس سطر او تا زمان اعتراف شکنجه شد و عصر روز بعد زنده زنده سوزانده شد. شهری در آن سوی رودخانه‌ای که روی آن پل زده شده قرار دارد. تپه بزرگی در دوردست دیده می‌شود. دعانویس اقلید شهر لیون. تقریباً در همان زمان، دو جادوگر در تولوز متهم شدند که نیمه‌شب صلیبی طلسم را در خیابان‌ها می‌کشیدند، گاهی اوقات توقف می‌کردند تا روی آن تف بیندازند و لگد بزنند، و گاهی اوقات دعایی برای احضار دعاگر شیطان زمزمه می‌کردند. روز بعد، تگرگ خسارت قابل توجهی به محصولات وارد کرد؛ و دختری، دختر کفاشی در شهر، به یاد آورد که شب هنگام نفرین‌های جادوگران را شنیده است.

دعانویس گتوند داستان گشایش او منجر به دستگیری آنها شد. از روش‌های معمول برای اعتراف‌گیری استفاده شد. جادوگران ادعا می‌کردند که می‌توانند هر زمان که بخواهند طوفان به پا جادو سیاه کنند و چندین نفر را که جادو سیاه قدرت‌های مشابهی داشتند، نام بردند. آنها به دار آویخته شدند و سپس در آتش سوزانده شدند.بازار، و هفت نفر از افرادی که از آنها نام برده بودند، سرنوشت مشابهی داشتند. هوپو و استادلین، احضار دو جادوگر مشهور آلمانی، در سال ۱۵۹۹ اعدام شدند. آنها بیست یا سی جادوگر را که باعث سقط جنین زنان، فرود آمدن صاعقه آسمان و به دنیا آوردن وزغ توسط دوشیزگان می‌شدند، متهم کردند.

چندین دختر پیدا شدند که به این واقعیت اخیر قسم‌های بسیار مثبتی می‌خوردند! استادلین اعتراف کرد که هفت نوزاد را در رحم یک زن کشته کلیسا است. بودینوس تلاش‌های یک جادوگر یاب به نام نیدر در فرانسه را بسیار ستایش می‌کند، کسی دعا که آنقدر افراد را تحت پیگرد قانونی قرار داد که نمی‌توانست تعداد دعانویس قیدار آنها را محاسبه کند. فرشتگان برخی از این جادوگران می‌توانستند با یک کلمه باعث مرگ مردم شوند؛ برخی دیگر زنان را به جای نه ماه، سه سال باردار می‌کردند؛ در حالی که برخی دیگر، شماره ملا با توسل به برخی دعاها و مراسم، می‌توانستند چهره دشمنان خود را وارونه کنند یا آنها را به پشت بچرخانند.

اگرچه هیچ شاهدی پیدا نشد که افرادی را در این وضعیت اقلید وحشتناک دیده فرشتگان باشد، جادوگران اعتراف کردند که قدرت دارند و آن را اعمال می‌کنند. هیچ چیز دیگری برای تضمین به دار آویختن آنها لازم نبود. در آمستردام، دختری دیوانه اعتراف دعانویس اقلید کرد که می‌تواند با تکرار کلمات جادویی «توریوس و رمال شوریوس طلسم دعا اینتوریوس » باعث عقیمی گاوها و افسون خوک‌ها و مرغ‌ها شود ! او را به دار آویختند و سوزاندند. زن دیگری در همان شهر، به نام کورنلیس ون پورمروند، به دلیل برخی افشاگری‌های دختر اول دستگیر شد. شاهدی جلو آمد و قسم خورد که روزی از پنجره کلبه‌اش نگاه کرده و کورنلیس را دیده که کنار آتش نشسته و چیزی به شیطان می‌گوید.

اقلید

او مطمئن بود که به شیطان می‌گوید، زیرا شنید که او به کافران او پاسخ می‌دهد. کمی بعد، دعا دوازده گربه دعا نویسی سیاه از دعانویس ذکر کف خانه بیرون آمدند و حدود نیم ساعت روی پاهای عقب خود دور جادوگر رقصیدند. سپس آنها با صدای وحشتناکی ناپدید شدند و بوی نامطبوعی از خود به جا گذاشتند. او را نیز به دار آویختند و سوزاندند. در بامبرگ، در باواریا، اعدام‌ها از قدیس سال ۱۶۱۰ تا دعانویس درگز ۱۶۴۰ سالانه حدود صد نفر بود. زنی که مظنون به جادوگری بود، به این دلیل دستگیر شد که پس از تعریف دعانویس و تمجید بیش از حد از زیبایی یک کودک، او کمی بعد بیمار شده و درگذشت.

او طلسم روی دار اعتراف کرد که شیطان به او قدرت داده است تا با گفتن کلماتی در ستایش کسانی که از آنها متنفر دعانویس است، به آنها آسیب برساند.  اقلید اگر او با شور و اشتیاق غیرمعمول می‌گفت: «چه مرد قوی‌ای!» «چه زن دوست‌داشتنی!» «چه کودک شیرینی!» شیطان منظور او را می‌فهمید و بلافاصله آنها را به طلسم ابجد بیماری مبتلا می‌کرد. بیان پایان این موجود بیچاره کاملاً غیرضروری است. بسیاری از زنان به دلیل ایجاد مواد عجیب در بدن کسانی که آنها را آزرده خاطر می‌کردند، دعانویس سید و حاجی اعدام شدند. تکه‌های چوب، ناخن، مو، پوسته تخم‌مرغ، تکه‌های شیشه، تکه‌های پارچه کتان و پشمی، سنگریزه و حتی چیزهای داغخاکستر و چاقو، اقلامی بودند که عموماً انتخاب می‌شدند.

اعتقاد بر این بود که این مواد تا زمانی که جادوگران اعتراف کنند یا اعدام شوند، در دعانویس اقلید بدن باقی می‌مانند، زمانی که از روده‌ها، یا از حاجت گرفتن طریق دهان، شیاطین سوراخ‌های بینی یا گوش‌ها تخلیه می‌شدند. پزشکان مدرن اغلب مواردی با شرح مشابه را تحت مراقبت سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند خود داشته‌اند.