دعانویس مجرب در اردبیل

همسایگان خود سوءقصد می‌کردند، به مرگ محکوم می‌کرد. قانون الیزابت، در سال ۱۵۶۲، سرانجام جادوگری را به عنوان جرمی با بالاترین شدت، چه به آسیب دعانویس رساندن به دعانویس مجرب در اردبیل جان، اعضای بدن و اموال جامعه احضار منجر شود و طلسم چه نشود، به رسمیت شناخت. از دعا آن تاریخ می‌توان به درستی گفت که آزار و اذیت در انگلستان آغاز شد. این آزار و اذیت در اوایل قرن هفدهم، که داغ‌ترین دوره جنون در سراسر اروپا بود، نماز خواندن به اوج خود رسید. چند مورد از آزار و اذیت جادوگران در قرن شانزدهم، خواننده را قادر می‌سازد تا تصور دقیق‌تری از پیشرفت این خطای بزرگ داشته باشد، در مقایسه با زمانی که او بی‌درنگ به آن دوره شلوغ از تاریخ آن، زمانی که دعا نویسی متیو هاپکینز و همکارانش به رسالت کافران جهنمی خود عمل می‌کردند، وارد می‌شد.

دعانویس : چندین مورد در انگلستان در سال‌های پایانی جادو سیاه سلطنت الیزابت رخ می‌دهد. در این زمان، ذهن عموم مردم با جزئیات این جنایت کاملاً آشنا شده بود. اسقفجول، در خطبه‌های خود در حضور ملکه، دائماً آنها را با دعایی پرشور به پایان می‌رساند تا ملکه از شر جادوگران در امان بماند. یک شیطانی بار، در سال ۱۵۹۸، سخنان او این بود: «شاید اعلیحضرت از این نکته خشنود باشند موکل جن که در این چهار سال اخیر، جادوگران و ساحران به طرز شگفت‌آوری در قلمرو اعلیحضرت افزایش یافته‌اند. رعایای اعلیحضرت تا سر حد مرگ فرسوده جادو شدن می‌شوند؛ رنگشان پریده – گوشتشان فاسد می‌شود – زبانشان شیاطین کرخت می‌شود – حواسشان از کار می‌افتد!

دعانویس مجرب در اردبیل

از خدا می‌خواهم که هرگز بیش از این به این موضوع نپردازند !» تصویر نیم‌قد مردی با لباس روحانی. جول کم ذکر کم، وحشت همه‌گیر از جادوگری در روستاها شماره ملا گسترش یافت. به همان نسبت که آموزه‌های پیوریتن‌ها ریشه می‌دواند، این وحشت افزایش می‌یافت و البته آزار و اذیت را نیز به دنبال داشت. کلیسای انگلستان ادعا کرده و حق دارد که در این امور کمتر از هر فرقه دیگری از مسیحیان تحت تأثیر قرار گرفته باشد؛ اما همچنان به خرافات آن زمان آلوده بودند. یکی از آشکارترین نمونه‌های ظلم و ستم و توهم ثبت شده، دعانویس مجرب در اردبیل تحت اقتدار کلیسا به وقوع پیوست و تا مدت‌ها با سخنرانی سالانه در دانشگاه کمبریج گرامی داشته می‌شد.

این مورد مشهور جادوگران واربوا است که حدود سی و دعا دو سال پس از تصویب قانون الیزابت اعدام شدند. آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت اگرچه در این فاصله، تعداد کمی از محاکمات ثبت شده است، اما متأسفانه شواهد زیادی برای نشان دادن شدت تعصب عمومی وجود ندارد. بسیاری از زنان در هر نقطه انرژی مثبت از انگلستان بدون اینکه اصلاً محاکمه شوند، بر اثر جراحات وارده از سوی مردم جان خود را از سید و حاجی دست دادند. تعداد این افراد فرشته هرگز قابل تعیین نیست. پرونده جادوگران واربوا شایسته است که به تفصیل مورد بررسی قرار گیرد، نه تنها به دلیل اهمیتی که سال‌ها توسط فرهیختگان دانشگاه به آن دعا داده شده است، بلکه به دلیل پوچی بی‌نظیر شواهدی که بر اساس آن، مردانی که از هر نظر دیگر عاقل بودند، می‌توانستند همنوعان خود را به چوبه دار محکوم کنند.

بازیگران اصلی این نمایش عجیب، خانواده‌های سر ساموئل کرامول و آقای تروگمورتون بودند، هر دو از مالکان زمین در نزدیکی واربوا در شهرستان هانتینگدون. آقای تروگمورتون چندین دختر داشت که بزرگترین آنها، خانم جوآن، دختری خیال‌پرداز و مالیخولیایی بود که ذهنش پر از داستان‌های ارواح و جادوگران بود. یک بار، او به‌طور اتفاقی از کنار کلبه‌ی خانمی، یا آن‌طور که او را جفر صدا می‌زدند، مادر ساموئل، زنی بسیار پیر، بسیار فقیر و بسیار زشت، عبور کرد. مادر ساموئل با کلاهی سیاه بر سر، دم در نشسته بود و مشغول بافتنی بود که این خانم جوان احمق از آنجا عبور کرد و چشمانش را از کارش برداشت و با نگاهی خیره به او نگاه کرد.

خانم جوآن بلافاصله تصور کرد که در تمام اعضای بدنش دردهای ناگهانی احساس می‌کند و از آن روز به بعد، مدام به خواهرانش و همه در مورد او می‌گفت که مادر ساموئل او را جادو کرده است. بچه‌های دیگر هم این فریاد را پذیرفتند و هر زمان که از کنار دعا نویسی این پیرزن وحشتناک می‌گذشتند، دعانویس مجرب در اردبیل واقعاً وحشت می‌کردند. آقای و خانم تروگمورتون، که ذره‌ای از فرزندانشان عاقل‌تر نبودند، تمام داستان‌های پوچی دعانویس خرمدره را که به آنها گفته مقدس شده بود باور کردند؛ و لیدی کرامول، علوم غریبه که از خانم تروگمورتون بدگویی می‌کرد، خود را در این کار بسیار فعال کرد و مصمم شد جادوگر را به آزمایش بکشاند.

سر ساموئل خردمند نیز به این نقشه پیوست؛ مذهب و بچه‌ها، طلسم که بدین ترتیب تشویق شده بودند، افسار تخیلات خود را که به نظر می‌رسید از زنده‌ترین‌ها بوده‌اند، رها کردند. آنها به زودی انبوهی از ارواح شیطانی و نام‌هایی برای آنها کافر اختراع کردند که به گفته آنها توسط مادر ساموئل فرشتگان فرستاده شده بود تا آنها را دائماً عذاب دهد. آنها می‌گفتند که به فرشتگان ویژه دعانویس میرآباد هفت روح توسط این زن شرور از جهنم برانگیخته شده‌اند تا آنها را به تشنج بیندازد؛ و از آنجایی که بچه‌ها واقعاً در معرض تشنج بودند، مادرشان و اطرافیانش اعتبار بیشتری به این داستان بخشیدند.

نام‌های این ارواح عبارت بودند از: «اولین سیلی»، اعمال مربوط به جادو «دومین سیلی»، «سومین دعانویس سیلی»، «آبی»، «کچ»، «هاردنام» و «پلاک». تروگمورتون، پدر خانواده، چنان از این خیالات پوچ و بی‌اساس به ستوه آمده بود، و با این حال چنان به باور کردن آنها تمایل داشت که با شجاعت به کلبه‌ای که مادر ساموئل به همراه همسر و دخترش در آن اقامت داشت، رفت و او را به زور به داخل محوطه خود کشید. لیدی کرامول، خانم تروگمورتون و دخترانش در انتظار بودند و با سنجاق‌های دعاگر بلند آماده بودند تا جادوگر را سوراخ کنند و ببینند آیا می‌توانند از او خون بگیرند.

دعانویس مجرب در همدان لیدی کرامول، که به نظر می‌رسد خشن‌ترین فرد گروه بوده است، کلاه جادو سیاه پیرزن را از سرش کند و مشتی از دعا موهای خاکستری‌اش را کند و آن را به خانم تروگمورتون داد تا بسوزاند، به عنوان طلسمی که کلیسا همه آنها را از دسیسه‌های آینده‌اش محافظت کند. جای تعجب نیست که موجود بیچاره، که در معرض این استفاده خشن قرار گرفته بود، ناخواسته نفرینی را بر شکنجه‌گرانش نازل کرد. دعانویس مجرب در اردبیل او این کار را کرد و نفرین او هرگز فراموش نشد. موهایش،با این حال، قرار بود یک شخصیت خاص و بزرگ باشد، و به او اجازه داده شد که در حالی که از وحشت و بدرفتاری نیمه جان بود، آنجا را ترک کند.

بیش از یک سال، خانواده‌های کرامول و تروگمورتون جادو سیاه به آزار طلسم و اذیت او ادامه دادند و ادعا کردند که فرزندانش آنها را دچار درد و تشنج می‌کنند، شیر را در قابلمه‌هایشان ترش می‌کنند و مانع از زایمان گاوها و میش‌هایشان می‌شوند. در بحبوحه این حماقت‌ها، لیدی کرامول بیمار شد و درگذشت. سپس جادو به یاد آوردند که مرگ او دقیقاً یک سال و دعانویس اردبیل اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد ربع پس از نفرین مادر ساموئل رخ داده بود و او چندین بار خواب جادوگر و یک گربه سیاه را دیده بود، که البته دومی جادو دشمن اصلی خود بشریت بود. سر ساموئل کرامول اکنون خود را پیشینه تاریخی موظف می‌دانست که اقدامات جدی‌تری علیه جادوگر انجام دهد، زیرا همسرش را به خاطر او از دست داده بود.

سکه یک و ربع و گربه سیاه گواه این موضوع بودند. همه همسایه‌ها فریاد جادوگری را علیه مادر ساموئل بلند کرده بودند؛ و ظاهر شخصی او، متأسفانه برای او، که دقیقاً همان چیزی بود که یک جادوگر باید باشد، سوءظن عمومی را افزایش دعانویس مجرب در اردبیل داد. به نظر شیطانی می‌رسید که سرانجام زن بیچاره، مجرب در اردبیل حتی به ضرر خودش، باور کرده بود که رمال او همان چیزی است که همه او را به عنوان یک جادوگر نشان می‌دهند. وقتی دختر آقای تروگمورتون در یکی از حملات معمول خود به زور به خانه او آورده شد، او و سر ساموئل کرامول به او دستور دادند که شیطان را از وجود خانم جوان بیرون کند.

دعانویس مجرب در اردبیل

کافر به او گفته شد که جن‌گیری خود حاجت گرفتن را تکرار کند طلسم و اضافه کند: «از آنجایی که من یک جادوگر اجنه غیر مسلمان و عامل مرگ لیدی کرامول هستم، به تو دستور می‌دهم، ای شیطان، از او بیرون بیایی!» او همانطور که از او خواسته شده بود، عمل کرد. و علاوه بر این اعتراف کرد که شوهر و دخترش با او در جادوگری همدست بوده‌اند و مانند او روح خود را به شیطان فروخته‌اند. تمام خانواده بلافاصله دستگیر و به زندان هانتینگدون فرستاده شدند. کمی بعد، محاکمه در حضور آقای قاضی فنر آغاز شد، زمانی که تمام دختران دیوانه خانواده آقای تروگمورتون علیه مادر ساموئل و خانواده‌اش شهادت دادند.

هر سه نفر آنها شکنجه شدند. پیرزن با درد و رنج اعتراف کرد که جادوگر است؛ که زنان جوان را طلسم کرده است؛ و دعانویس مجرب در اردبیل باعث مرگ لیدی کرامول شده است. پدر و دختر، که از همسر و والدین نگون بخت خود قوی‌تر بودند، از اعتراف به هر چیزی خودداری کردند و تا آخرین لحظه بر بی‌گناهی خود طلسم تأکید کردند. هر سه نفر محکوم به دار آویخته شدن شدند و اجسادشان سوزانده شد. مجرب در اردبیل دختر که جوان و خوش‌قیافه بود، ترحم بسیاری را برانگیخت و به او توصیه شد که برای رهایی از مرگ، فرشتگان درخواست بارداری کند. دختر بیچاره با غرور امتناع کرد، به این دلیل که هم جادوگر و هم شیطون محسوب دعانویس مجرب در آذربایجان غربی نمی‌شد.