دعانویس گالیکش

هر که فراتر از حد سخن بگوید، با چنین مصیبتی روبرو می‌شود.» و پادشاه از آن پس خویشتنداری کرد و مردی کم حرف شد. [۱۰۳] دعانویس گالیکش یک لک روپیه برای کمی نصیحت الف برهمن نابینای فقیر و همسرش برای امرار معاش به پسرشان وابسته بودند. آن جوان هر روز بیرون دعا می‌رفت و با گدایی هر چه می‌توانست به دست می‌آورد. این کار مدتی ادامه داشت تا اینکه سرانجام از چنین زندگی فلاکت‌باری کاملاً خسته شد و تصمیم گرفت به کشور دیگری برود و شانس خود را امتحان کند. او همسرش را از قصد خود مطلع کرد و به او دستور داد که در طول چند ماهی که او غایب خواهد بود، به نحوی برای سالمندان هزینه کند.

دعانویس : از او التماس کرد که کوشا باشد، مبادا والدینش عصبانی شوند و او را نفرین کنند. یک روز صبح او با مقداری کافران غذا در یک بسته شروع کرد،[۱۰۴]و روز به روز راه می‌رفت تا به شهر اصلی کشور همسایه رسید. در آنجا رفت و کنار دکان تاجری نشست و صدقه خواست. تاجر پرسید شیطانی که از کجا آمده، چرا آمده و از چه طبقه‌ای است؛ که او پاسخ داد که برهمن است و اینجا و آنجا پرسه می‌زند و برای امرار معاش خود و همسر و والدینش گدایی می‌کند. تاجر که دلش برای آن مرد سوخت، به او توصیه کرد که به دیدار پادشاه ابجد مهربان و سخاوتمند آن کشور برود طلسم و پیشنهاد داد که او را تا دربار همراهی کند.

دعانویس گالیکش

در آن زمان اتفاق افتاد که پادشاه کافر به دنبال برهمنی برای مراقبت از معبد طلایی بود که تازه ساخته بود. بنابراین، اعلیحضرت حاجت گرفتن وقتی برهمن را دید و دعا نویس شنید که او خوب و صادق است، بسیار سید و حاجی خوشحال شد. او فوراً او را به سرپرستی این معبد گماشت و دستور داد سالانه پنجاه خروار برنج و صد روپیه به عنوان دعاگر دستمزد به او پرداخت شود. دو ماه پس از این، همسر برهمن، چون هیچ خبری از شوهرش نشنیده بود، خانه را ترک کرد و به جستجوی او رفت. خوشبختانه به همان جایی رسید که او رسیده بود، جایی که شنیده بود هر روز صبح در معبد طلایی، یک روپیه طلایی به نام پادشاه به هر گدایی که بخواهد آن را بگیرد، داده می‌شود.

بر این اساس، صبح روز بعد به آن مکان رفت و با شوهرش ملاقات کرد. دعانویس گالیکش «چرا سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند به اینجا آمده‌ای؟ چرا پدر و مادرم را ترک کرده‌ای؟ اهمیتی نمی‌دهی که همزاد آیا آنها مرا نفرین می‌کنند و من می‌میرم؟ فوراً جادو سیاه برگرد و منتظر بازگشت من باش.» زن گفت: شیاطین «نه، نه. من نمی‌توانم برگردم و گرسنگی بکشم و مرگ پدر و مادر پیرت را ببینم. یک دانه برنج هم در خانه نمانده است.»[۱۰۵] برهمن فریاد زد: «ای باگاوانت!» او ادامه داد: «این را بگیر،» و چند سطری روی کاغذی نوشت و سپس آن را به او داد، «و آن دعانویس را به پادشاه بده.

خواهی دید که او در ازای آن شیاطین یک لک روپیه به تو خواهد داد.» اعمال مربوط به جادو با این سخنان، او را مرخص کرد و زن رفت. روی این تکه کاغذ سه نصیحت نوشته شده بود – اول، اگر کسی در سفر است و شب به ذکر دعا دعانویس جای غریبی می‌رسد، باید مراقب باشد که کجا می‌نشیند و در خواب چشمانش را نبندد، رمل مبادا دعانویس که در مرگ چشمانش را ببندد. دوم، اگر مردی خواهر متأهل داشته باشد و با شکوه فراوان به دیدارش بیاید، خواهرش به خاطر آنچه می‌تواند از او به دست آورد، از او پذیرایی خواهد کرد.

اما اگر مرد در فقر به دیدارش بیاید، خواهرش او را اخم خواهد کرد و طردش خواهد کرد. سوم، اگر مردی مجبور طلسم به انجام کاری است، باید خودش آن را انجام دهد و آن را با قدرت و بدون ترس انجام دهد. دعانویس بندر گز برهمنی وقتی به خانه‌اش رسید، ماجرای ملاقاتش با فرشتگان شوهرش و اینکه چه کاغذ ارزشمندی به او داده بود را برای فرشتگان والدینش تعریف کرد؛ اما چون دوست نداشت خودش پیش پادشاه برود، دعانویس گالیکش یکی از جادوگر نزدیکانش را فرستاد. پادشاه کاغذ را خواند و دستور داد مرد را شلاق بزنند و او را مرخص کرد. صبح روز بعد برهمنی کاغذ را گرفت و در حالی که در جاده به سمت دربار می‌رفت و آن را می‌خواند، پسر پادشاه به او برخورد و از او پرسید که چه می‌خواند.

او پاسخ داد که کاغذی در دست دارد که حاوی نکات احضار خاصی است و برای آن یک لاک روپیه می‌خواهد. شاهزاده از او خواست که آن را به او نشان دهد و وقتی شاهزاده آن را خواند، به او یک پروانه به مبلغ مورد نظر داد و سوار شد. برهمنی بیچاره بسیار سپاسگزار بود. آن روز او مقدار زیادی آذوقه جمع کرد که برای مدت طولانی همه آنها کافی بود. عصر، شاهزاده جریان جلسه را برای پدرش تعریف کرد[۱۰۶]با زن و خرید آن تکه کاغذ. او فکر می‌کرد پدرش از این عمل استقبال خواهد کرد. اما اینطور نبود. پادشاه خشمگین‌تر از قبل شد و پسرش را نسخ خطی از کشور تبعید کرد.

پس شاهزاده با مادر و اقوام و دوستانش خداحافظی کرد و سوار بر اسبش به جایی که نمی‌دانست کجاست، رفت. شب هنگام به جایی رسید که مردی با او ملاقات کرد و از او دعوت کرد تا در خانه‌اش اقامت کند. شاهزاده دعوت را پذیرفت و مانند یک شاهزاده با او رفتار شد. حصیری برای او پهن کردند تا روی آن بنشیند و بهترین آذوقه را پیش رویش گذاشتند. «آه!» او در حالی که دراز می‌کشید تا استراحت کند، اندیشید. دعانویس سطر «این هم دلیلی برای اولین نصیحتی که برهمنی به من داد. امشب خوابم نخواهد برد.» چه خوب که چنین تصمیمی گرفت، زیرا نیمه شب آن مرد برخاست و شمشیری در دست گرفت و به قصد کشتن شاهزاده به سوی او شتافت.

اما او برخاست و سخن گفت. او گفت: «مرا نکش. از مرگ من چه سودی خواهی برد؟ اگر مرا بکشی، بعداً پشیمان خواهی شد، مانند آن مردی رمال که سگش را کشت.» دعانویس «کدام مرد؟ کدام سگ؟» جادو سیاه پرسید. شاهزاده گفت: «اگر آن شمشیر را به من بدهی، دعا به تو خواهم گفت.» دعانویس گالیکش بنابراین شمشیر را به او داد و شاهزاده داستان خود را دعا آغاز کرد: «روزی روزگاری تاجر ثروتمندی زندگی می‌کرد که سگی خانگی داشت. او ناگهان به فقر دعانویس قصر شیرین افتاد شماره ملا و علوم غریبه مجبور شد سگش را از دست بدهد. او پنج هزار روپیه از یک تاجر برادر کافران قرض گرفت و سگ را به عنوان گرو گذاشت و با این پول دوباره تجارت خود را آغاز کرد.

مدت زیادی نگذشت که[۱۰۷]در این هنگام، دعانویس دزدان به مغازه تاجر دیگر دستبرد زده و آن را کاملاً غارت کردند. به زحمت ده روپیه فرشتگان در مغازه‌اش باقی مانده بود. با این حال، سگ دعانویس گنبد کاووس وفادار می‌دانست چه خبر است، و رفت و دزدان را تعقیب کرد و دید که وسایلشان را کجا روح گذاشته‌اند و سپس برگشت. «صبح، وقتی فهمیدند چه اتفاقی افتاده، گریه و زاری زیادی در خانه تاجر به پا شد. خود تاجر نزدیک بود دیوانه شود. در همین حال، سگ همچنان به سمت در می‌دوید و پیراهن و لباس خواب صاحبش را می‌کشید، انگار که می‌خواست او را بیرون ببرد.

بالاخره یکی از دوستانش پیشنهاد داد که شاید سگ چیزی از محل اختفای اشیا می‌داند و به تاجر توصیه جادو کهن کرد که از او پیروی دعانویس گالیکش کند. تاجر موافقت کرد و به دنبال سگ تا جایی که مذهب دزدها اجناس را پنهان کرده دین بودند، رفت. در اینجا حیوان شروع به خراشیدن و پارس شیطانی کردن کرد و به طرق مختلف نشان داد که اشیا زیر آن پنهان شده‌اند. بنابراین تاجر و دوستانش اطراف آن مکان را کندند و خیلی زود به تمام اموال دزدیده شده رسیدند. هیچ چیز گم نشده بود. همه چیز درست همانطور که دزدها آنها را برده بودند، آنجا بود.» «بازرگان بسیار خوشحال شد.

گالیکش

وقتی به متون کهن خانه‌اش برگشت، فوراً سگ را با نامه‌ای که زیر قلاده پیچیده بود و در آن درباره زیرکی حیوان نوشته بود، به صاحب قدیمی‌اش برگرداند و از دوستش التماس کرد که قرض را فراموش کند و پنج هزار روپیه دیگر را به عنوان هدیه بپذیرد. وقتی این بازرگان دید که سگش دوباره برمی‌گردد، با خود فکر کرد: «افسوس! دوستم پول را می‌خواهد. چگونه ابطال کردن جادو می‌توانم به او پول بدهم؟ من وقت کافی برای جبران ضررهای اخیرم نداشته‌ام. سگ را قبل از اینکه به آستانه برسد، خواهم کشت و اجنه غیر مسلمان خواهم گفت که حتماً دیگری آن را کشته است. به این ترتیب بدهی من تمام خواهد شد.» «اگر سگی نباشد، وامی هم در کار نیست.» بنابراین، دعا نویسی او بیرون دوید و سگ بیچاره را کشت، وقتی اطلاعات ارائه شده، نمای کلی از شیوه‌های طلسم را نشان می‌دهد.

نامه از قلاده‌اش افتاد. تاجر آن را برداشت و خواند. وقتی حقایق ماجرا را فهمید، چقدر اندوه و ناامیدی‌اش زیاد شد! شاهزاده ادامه داد: «مراقب باش، مبادا کاری بکنی جادو که بعداً حاضر باشی دعانویس گالیکش جانت را بدهی تا انجامش ندهی.» وقتی شاهزاده این داستان را تمام کرد، تقریباً صبح شده بود طلسم و پس از پاداش دادن به مرد، آنجا را ترک کرد. سپس شاهزاده از سرزمین برادرزنش بازدید کرد. او خود را به شکل یک جوگی درآورد و کنار درختی نزدیک کاخ نشست و وانمود کرد که غرق در عبادت است. خبر آن مرد و تقوای شگفت‌انگیزش به گوش پادشاه رسید.