دعانویس گل‌تپه

که باید در آن می‌چریدند، بازگشت. در آنجا یک باتلاق کوچک وجود داشت که دقیقاً همان چیزی بود که او می‌خواست، رمال و یک سنگ بزرگ پیدا کرد، طناب را به آن بست و آن را در باتلاق فرو برد، پس دعانویس گل‌تپه از آن فرشتگان دم‌ها را با دقت یکی یکی مرتب کرد، به طوری که فقط نوک آنها از آب بیرون زده بود. وقتی همه چیز مرتب شد، با چنان چهره غمگینی شیطان به خانه نزد صاحبش شتافت که چوپان فوراً متوجه شد که اتفاق وحشتناکی افتاده است. او پرسید: «خوک‌ها کجا هستند؟» دعا نویسی مرد جوان پاسخ داد: جفت روحی «اوه، از آنها حرف نزن!

دعانویس : واقعاً نمی‌توانم به تو بگویم. به جادو سیاه محض اینکه کلیسا وارد مزرعه شدند، کاملاً دیوانه شدند و هر کدام به جهتی طلسم فرار کردند. من هم به این طرف و آن طرف می‌دویدم، اما به همان سرعتی که یکی را می‌گرفتم، دیگری می‌رفت، تا اینکه ناامید شدم. با این حال، سرانجام همه شیاطین آنها را جمع کردم و می‌خواستم آنها را برانم که ناگهان از تپه به سمت باتلاق هجوم بردند، جایی که علوم غریبه کاملاً ناپدید شدند و فقط نوک دم‌هایشان باقی ماند که خودتان می‌توانید ببینید.» چوپان پاسخ داد: «شما جادو سیاه این داستان را خیلی خوب سرهم کرده‌اید.» «نه، این حقیقت محض است؛ با من بیا تا ثابت کنم.» و آنها با هم به آن دعانویس نقطه رفتند، و مطمئناً نوک دم‌ها از آب بیرون زده بود.

دعانویس گل‌تپه

چوپان نزدیکترین آنها را گرفت و با تمام قدرت کشید، اما فایده‌ای نداشت، زیرا سنگ و طناب همه آنها را محکم نگه داشته بود. او مرد جوان را صدا زد تا کمکش کند، اما آن دو نفر هم بهتر از آن یکی موفق نشدند. چوپان گفت: «بله، داستان تو بالاخره حقیقت داشت؛ چیز فوق‌العاده‌ای است. اما می‌بینم که تقصیر تو نیست و من باید تا جایی که می‌توانم با فقدان خودم کنار بیایم. حالا بیایید به خانه برگردیم، چون وقت شام است.» صبح ابجد روز بعد، روح چوپان به مرد جوان گفت: «کار دیگری با تو دارم. دعانویس رامشیر امروز باید صد گوسفند را برای چرا ببری؛ اعمال صالح اما مراقب باش که به آنها آسیبی شیاطین نرسد.» دعانویس گل‌تپه جوان پاسخ داد: «تمام تلاشم را خواهم کرد.» و دروازه‌ی آغل را که جادو گوسفندان تمام شب را در آن گذرانده بودند، باز کرد و آنها را به چمنزار راند.

اما در مدت کوتاهی، آنها مانند خوک‌ها وحشی شدند و در همه جهات پراکنده شدند. مرد جوان نمی‌توانست آنها را جمع کند، هرچند که تلاش می‌کرد، و با خود فکر دعا کرد که این مجازات تنبلی او در امتناع از مراقبت از تنها گاو پدرش است. اما بالاخره گوسفندان از دویدن خسته شدند و سپس جوان موفق شد آنها را جمع دعا کند و مانند قبل، مستقیماً به خانه پدرش ببرد. پیرمرد با تعجب پرسید: «این گوسفندان مال کیستند و اینجا چه می‌کنند؟» احضار و پسرش ماجرا را برایش تعریف کرد. اما وقتی داستان تمام شد، پدر سرش را تکان فرشتگان داد.

او گفت: «از این راه‌های بد دست بردار و آنها را نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود به اربابت برگردان.» جوان پاسخ داد: «نه، نه؛ من آنقدر احمق نیستم! ما آنها را خواهیم کشت و برای شام خواهیم خورد.» پدر پاسخ داد: «اگر این کار را بکنی، جانت را از دست خواهی داد.» پسر گفت: «اوه، من در این مورد مطمئن نیستم! و به هر حال، برای یک بار هم که شده، دعانویس گتوند به خواسته‌ام عمل خواهم کرد.» و او همه گوسفندان اعمال مربوط به جادو را کشت و آنها را روی علف‌ها خواباند. اما سر قوچی را که همیشه گله را هدایت می‌کرد و زنگوله‌هایی دور شاخ‌هایش داشت، برید.

او آن را به جایی که باید می‌چریدند، برد، دعانویس گل‌تپه شماره ملا زیرا در آنجا متوجه یک صخره بلند شده بود که در وسط آن چمن سبز و دو یا سه بوته انبوه در لبه آن روییده بود. دعا نویسی او با سختی عبادت کردن زیاد از این صخره بالا رفت و سر قوچ را با طنابی به بوته‌ها بست و فقط نوک شاخ‌ها را که زنگوله‌ها روی آنها بود، دید. همانطور دعانویس میرآباد که نسیم ملایمی می‌وزید، بوته‌هایی که سر قوچ به آنها بسته شده بود، به آرامی حرکت می‌کردند و زنگوله‌ها به صدا در می‌آمدند. وقتی همه چیز مطابق میلش کافران انجام شد، به سرعت نزد صاحبش برگشت.

در حالی که مرد جوان نفس گشایش زنان از پله‌ها بالا می‌دوید، چوپان پرسید: «گوسفندها کجا هستند؟» «اوه! در مورد آنها صحبت نکن،» او حاجت گرفتن پاسخ داد. «فقط به طور معجزه آسایی من خودم اینجا هستم.» چوپان با لحنی جدی گفت: «فوراً به من بگو چه اتفاقی افتاده است.» جوان شروع به هق هق کرد و با لکنت زبان گفت: «من… من دعاگر به سختی می‌دانم چگونه به تو بگویم! آنها… آنها… آنقدر… آنقدر دردسرساز بودند که اصلاً نمی‌توانستم از پسشان بربیایم. آنها… به همه جهات می‌دویدند و من… من… دنبالشان می‌دویدم و نزدیک بود از خستگی بمیرم. سپس صدایی شنیدم دعانویس خرمدره که…

فکر کردم باد است. اما… طلسم اما… اینها گوسفندان بودند که… جلوی چشمانم، مستقیماً به هوا برده شدند. من ایستاده بودم و آنها را تماشا می‌کردم، انگار که به سنگ تبدیل شده بودم، شیطانی اما صدای زنگوله‌های قوچی که آنها را هدایت می‌کرد، مدام در گوشم زنگ می‌زد.» چوپان گفت: «این از اول تا آخر جز دروغ چیزی نیست.» دعانویس گل‌تپه مرد جوان پاسخ داد: «نه، این به همان اندازه حقیقت دارد که دعانویس حمیدیه در آسمان خورشید وجود دارد.» اربابش فریاد زد: «پس مدرکی برای اثباتش به من بده.» جوان گفت: «خب، با من بیا.» در این هنگام، عصر شده بود و هوا گرگ و میش داشت از راه می‌رسید.

مرد جوان، چوپان را به پای صخره بزرگ برد، اما هوا آنقدر تاریک بود که به سختی می‌شد چیزی را دید. هنوز صدای زنگوله‌های گوسفندان از بالا به آرامی به گوش می‌رسید دعا نویس و چوپان می‌دانست که آنها همان زنگوله‌هایی هستند که به شاخ‌های قوچش آویزان کرده بود. جوان پرسید: «می‌شنوی؟» «بله، شنیدم؛ حقیقت را گفتی، و نمی‌توانم تو را به خاطر اتفاقی که افتاده دعانویس بیستون سرزنش کنم. باید مشرکان تا جایی که می‌توانم این فقدان را تحمل کنم.» او برگشت و به خانه رفت، و مرد جوان هم پشت سرش رفت، که از جادو زیرکی خودش بسیار راضی بود. صبح روز بعد، چوپان گفت: «اگر وظایفی که به تو محول کردم خیلی دشوار بود و از آنها خسته شده بودی، تعجب نمی‌کنم؛ اما دعا ذکر امروز کار نسبتاً آسانی برایت دارم.

باید از چهل گاو نر مراقبت کنی و خیلی مراقب باش، زیرا یکی از کافر آنها شاخ و سم‌هایی با نوک طلایی دارد و پادشاه آن را جزو حرز بزرگترین گنجینه‌های خود می‌داند.» مرد جوان گاوها را به چمنزار راند و به محض اینکه به آنجا رسیدند، مانند گوسفندان و خوک‌ها، شروع به دویدن به هر سو کردند، و گاو نر گرانبها از همه وحشی‌تر بود. همانطور که جوان ایستاده بود و آنها را تماشا می‌کرد و نمی‌دانست شیاطین چه کار کند، به ذهنش دعانویس باغ ملک رسید که گاو پدرش در فاصله نه چندان دوری برای چرا برده شده است. و او فوراً چنان صدایی ایجاد کرد که گاوها را کاملاً ترساند، و آنها به راحتی متقاعد شدند که مسیری را که او می‌خواست طلسم در پیش بگیرند.

وقتی صدای گاو را شنیدند، سریعتر تاختند و خیلی زود همگی به خانه پدرش رسیدند. پیرمرد جلوی در کلبه‌اش ایستاده بود که گله بزرگ حیوانات، در حالی که پسر و این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. گاو خودش دعانویس گل‌تپه کافر در پیشاپیش آنها بودند، از گوشه تعویذ جاده به سرعت گذشتند. او پرسید: «این گاوها مال کیستند و چرا اینجا هستند؟» و پسرش داستان را برایش تعریف کرد. پیرمرد گفت: «هر چه زودتر آنها را به اربابت کیمیاگری برگردان.» اما پسر فقط خندید دعانویس قیدار و گفت: «نه، نه؛ آنها هدیه‌ای برای تو هستند! آنها تو را چاق می‌کنند!» پیرمرد مدت زیادی از انجام چنین نقشه پلیدی خودداری کرد؛ اما سرانجام پسرش او را متقاعد کرد و آنها گاوها را همانطور که گوسفندان طلسم و خوک‌ها را کشته بودند، کشتند.

گل‌تپه

آخر از همه به سراغ گاو عزیز پادشاه رفتند. پسر جادو طنابی آماده داشت تا دور شاخ‌هایش بیندازد و آن را به زمین بیندازد، اما گاو از طناب قوی‌تر بود و خیلی زود آن را پاره کرد. سپس به سمت جنگل دوید و جوان هم به دنبالش رفت؛ از میان پرچین‌ها و جوی‌ها گذشتند و هر دو رفتند تا به گذرگاه سنگی که در مرز زمین چوپان بود رسیدند. در اینجا طلسم گاو که فکر می‌کرد در امان است، ایستاد تا استراحت کند و به این ترتیب به مرد جوان فرصتی داد تا آن را بالا بیاورد. او که نمی‌دانست چگونه آن را بگیرد، تمام هیزم‌هایی را که می‌توانست پیدا کند جمع کرد و دایره‌ای از آتش دور گاو درست کرد.

گاو در این زمان به خواب قدیس رفته بود و تا زمانی که آتش سرش را نگرفت، بیدار نشد و برای فرار خیلی دیر شده بود. سپس مرد جوان که تماشا می‌کرد، به خانه و نزد اربابش دوید. دامدار گفت: «مدت زیادی است که رفته‌ای. گاوها کجا هستند؟» مرد جوان نفس نفس دعانویس سطر می‌زد و انگار نمی‌توانست حرف بزند. بالاخره جواب داد: «همیشه همین داستان است! گاوها… رفته‌اند… رفته‌اند!» چوپان فریاد زد: جادو «گ-رفتی؟ رذل، دروغ می‌گویی!» مرد جوان پاسخ داد: «من حقیقت را به شما می‌گویم. به محض اینکه به چمنزار رسیدیم، آنها آنقدر وحشی شدند که من نتوانستم آنها را کنار هم نگه دارم.

سپس گاو فرشتگان نر دعانویس بزرگ از آنجا جدا شد دعانویس گل‌تپه و بقیه نیز به دنبالش رفتند تا اینکه همگی در گودالی عمیق در زمین ناپدید شدند. به نظرم رسید که صدای ناله‌ای شنیدم و فکر کردم صدای گاو شاخ طلایی را تشخیص دادم. اما وقتی به جایی که صداها از آنجا می‌آمدند.