دعانویس گرگان

و بر روی زانوهایش خدا را به شهادت خواند.«سِر جورج، اگرچه در این مورد کاملاً از تعصبات عصر خود رهایی نیافته بود، اما به اندازه کافی روشن‌بین بود تا خطر تشویق‌های بی‌مورد به دعانویس گرگان تعقیب جادوگران را برای جامعه تشخیص دهد. او متقاعد شده بود که سه چهارم آنها ناعادلانه و بی‌اساس بوده‌اند. او مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد در اثری که قبلاً از او نقل شد، می‌گوید افرادی که عموماً به این جرم متهم می‌شدند، مردان و زنان فقیر و نادانی بودند که ماهیت اتهام را نمی‌فهمیدند و ترس‌های خرافی خود را با جادوگری اشتباه می‌گرفتند. یک بدبخت بیچاره، یک بافنده، اعتراف کرد که جادوگر است و وقتی از او دلیلش را پرسیدند، پاسخ داد: «چون شیطان را دیده مشرکان است که مانند مگسی شماره ملا دور شمع می‌رقصد!» زنی ساده که چون او را جادوگر می‌نامیدند، باور داشت که جادوگر است، از قاضیِ روی نیمکت پرسید طلسم که آیا ممکن است کسی جادوگر باشد

دعانویس : و خودش نداند؟ سر جورج اضافه می‌کند که همه مجرمانِ فرضی در زندان توسط زندانبانانشان که فکر می‌کردند با آزار و اذیت آنها به خدا خدمت می‌کنند، تحت شکنجه‌های شدید قرار می‌گرفتند. این قاضیِ انسان‌دوست و روشنفکر می‌گوید: «و من می‌دانم که این کاربرد، اساس تمام اعترافات آنها بوده است؛ و البته، بدکاران بیچاره نمی‌توانند این کاربرد را ثابت کنند، زیرا عاملان آن تنها شاهدان هستند. با این حال، قاضی باید نسبت به آن حسادت کند، همانطور که در ابتدا باعث اعتراف شد و از ترس آن، جرات پس گرفتن آن را ندارند.» نویسنده‌ی دیگری، ۳۱ که او نیز به جادوگری اعتقاد راسخ دارد، نمونه‌ی اسفناک‌تری از زنی را ارائه می‌دهد که اعدام به عنوان جادوگر را به زندگی تحت این اتهام ترجیح می‌داد.

دعانویس گرگان

این زن که می‌دانست قرار طلسم است سه نفر دیگر در اوایل صبح خفه و سوزانده شوند، به فرشته دنبال کشیش کلیسا فرستاد و اعتراف کرد که روح خود را به شیطان فروخته است. «پس از احضار به حضور قضات، او به همراه دیگران محکوم به مرگ شد. وقتی او را به محل اعدام بردند، در طول موکل جن دعای اول، دوم و سوم ساکت ماند و سپس، با درک اینکه چاره‌ای جز برخاستن و رفتن به سمت چوبه‌ی دار نیست، دعانویس گرگان بدن خود را بلند کرد و با صدای بلند فریاد زد: «اکنون همه‌ی شما که امروز مرا می‌بینید، بدانید که اکنون قرار است به عنوان شیاطین یک جادوگر بمیرم، با اعتراف خودم؛ و من همه انسان‌ها، به ویژه وزرا و قضات، را از گناه خونم مبرا می‌کنم.

من آن را کاملاً بر عهده فرشتگان خودم می‌گیرم. خون من بر سر خودم. و، رمل همانطور که باید در حال حاضر به خدای آسمان‌ها پاسخ دهم، اعلام می‌کنم که علوم غریبه من به اندازه هر کودکی از جادوگری مبرا هستم. اما، چون توسط یک زن بدخواه مورد آزار و اذیت قرار گرفتم و به فرشتگان نام جادوگر به زندان افتادم، طلسمات از سوی شوهر جادو و دوستانم طرد شدم، و هیچ امیدی دعانویس گتوند برای رهایی دوباره ندیدم، آن اعتراف را کافران ساختم تا زندگی خودم را نابود کنم، از آن خسته شدم و ترجیح دادم بمیرم تا زندگی کنم. کافر روح “به دعا نویسی عنوان دلیلی بر لجاجت و کوری منحصر به فرد معتقدان به جادوگران، می‌توان گفت که وزیری که این داستان جادو سیاه را روایت می‌کند، فقط در سخنان در حال مرگ زن بدبخت، دلیل دیگری مبنی بر جادوگر بودن پیشینه تاریخی او دیده است.

در واقع، درست است که “هیچ کس به اندازه کسانی که نمی‌بینند، کور نیست.” با این حال، زمان آن رسیده است که به جیمز ششم برگردیم، کسی که به حق حق دارد کیمیاگری با پاپ اینوسنت، اشپرنگر، بودینوس و متیو هاپکینز در افتخار یا نفرت از دشمن اصلی و مشوق اصلی جادوگری بودن، شریک باشد. در اواخر قرن شانزدهم، بسیاری از دانشمندان، چه در قاره اروپا و چه در دعانویس رامشیر جزایر بریتانیا، تلاش کردند تا افکار عمومی دعا را در این مورد از اشتباه درآورند. مشهورترین آنها ویروس در آلمان؛ پیترو داپونه در ایتالیا؛ و دعانویس گرگان رجینالد اسکات در انگلستان بودند. آثار آنها توجه جیمز متعصب را برانگیخت، که با توجه به تعریف و تمجید غیرارادی دعاگر که شایستگی‌هایش از شیطان به عمل آورده بود، جاه‌طلب بود که با ادامه دادن به عنوان طلسم «بزرگترین دشمن خود»، شایسته آن باشد.

در سال ۱۵۹۷، او رساله معروف دعانویس خود در مورد دیوشناسی را در ادینبورگ منتشر کرد. طرح آن را می‌توان از عبارت زیر در مقدمه استنباط کرد: پادشاه می‌گوید: «فراوانی ترسناک، در این زمان و در این کشور از این بردگان نفرت‌انگیز شیطان، جادوگران یا افسونگران، مرا، خواننده عزیز، بر آن داشته است که این رساله بعدی خود را به پست ارسال کنم، نه به هیچ وجه، همانطور که اعتراض دارم، برای نشان دادن دانش و نبوغ خودم، بلکه فرشتگان فقط (با وجدان بیدار) تا جایی که می‌توانم، به این وسیله تلاش کنم دعا نویسی تا دل‌های شکاک بسیاری را آرام جادو کنم، هم اینکه چنین حملاتی از سوی شیطان قطعاً انجام می‌شود، و هم اینکه ابزار آن ابطال کردن جادو سزاوار شدیدترین مجازات است، برخلاف عقاید لعنتی دو نفر، عمدتاً در عصر ما؛ که دعا نویسی یکی از آنها به نام اسکات، یک انگلیسی، در چاپ عمومی از انکار وجود چیزی به عنوان

جادوگری شرمسار نیست، و بنابراین اشتباه قدیمی صدوقیان را در انکار ارواح حفظ دعا می‌کند. دیگری، به نام ویروس، یک پزشک آلمانی، عذرخواهی عمومی برای همه اینها ارائه می‌دهد.» پیشه‌وران، که از این طریق برای آنها مصونیت از مجازات فراهم می‌کند، آشکارا خود را به عنوان یکی از آن حرفه‌ها معرفی می‌کند.» در شیاطین بخش‌های دیگر این رساله، که نویسنده داشته استاو می‌گوید که این موضوع به شکل یک گفتگو مطرح شده است تا «آن را دلپذیرتر و آسان‌تر کند.» «جادوگران باید طبق قانون خدا، قانون مدنی و امپراتوری و دعانویس گرگان قانون شهری همه ملت‌های مسیحی اعدام شوند: آری، گشایش بخشیدن جان و نزدن کسی که خدا جادو دستور داده او را بزنند و او را به شدت مجازات نکنند، خیانتی چنین شنیع علیه خدا، نه تنها غیرقانونی است، بلکه بدون شک به همان اندازه گناه بزرگی برای قاضی است که بخشیدن آگاگ توسط شائول بود.» او همچنین می‌گوید که دعانویس قیدار این

جرم چنان شنیع است که می‌توان آن را با شواهدی اثبات کرد که علیه هیچ مجرم دیگری پذیرفته نمی‌شود – کودکان خردسالی که ماهیت سوگند را نمی‌دانستند و افرادی با شخصیت بدنام، که شاهدان کافی علیه آنها هستند؛ اما برای اینکه بی‌گناهان به جرمی متهم شوند که تبرئه آن بسیار دشوار است، توصیه می‌کند که در همه موارد به این آزمایش متوسل شوند. او می‌گوید: «دو کمک خوب طلسم این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. می‌توان به کار برد: یکی یافتن نشان آنها و آزمودن بی‌حسی آن؛ دیگری شناور بودن آنها روی آب است – زیرا، مانند یک قتل مخفیانه، اگر لاشه مرده در هر زمانی پس از آن توسط جادو سیاه قاتل لمس شود، از خون فوران می‌کند، گویی خون برای انتقام قاتل به آسمان فریاد می‌زند (خداوند آن نشانه ماوراءالطبیعه مخفی را برای محاکمه آن جنایت غیرطبیعی مخفی قرار داده است)، به طوری که به نظر حرز می‌رسد خداوند گرگان (برای نشانه ماوراءالطبیعه بی‌دینی دعانویس سطر هولناک.

دعانویس باغ ملک جادوگران) مقرر کرده است که آب از پذیرش آنها در آغوش خود که آب مقدس غسل تعمید را از خود دور کرده‌اند و عمداً دعانویس گرگان از مزایای آن امتناع ورزیده‌اند، خودداری کند؛ – نه، نه تا جایی که چشمانشان قادر به ریختن اشک باشد (هر طور که می‌خواهید آنها را تهدید و شکنجه کنید)، در حالی که ابتدا توبه می‌کنند (خداوند به آنها دعانویس اجازه نمی‌دهد که لجاجت خود را در چنین جنایت وحشتناکی پنهان جادو شدن کنند)؛ البته، به ویژه زنان، می‌توانند در هر مناسبت جزئی اشک بریزند. دعا نویس وقتی که دین آنها این کار را خواهند کرد، جفر بله، اگرچه مانند تمساح‌ها ریاکارانه عمل می‌کرد.

گرگان

پرتره سمت چپ یک مرد. پیترو داپونه. وقتی چنین آموزه‌هایی آشکارا توسط بالاترین مقام کشور اعلام می‌شد، و کسی که در اعلام آنها، تملق می‌گفت اما افکار عمومی را تحت فشار قرار نمی‌داد، جای تعجب نیست که این توهم غم‌انگیز افزایش یافته و تکثیر شده باشد تا اینکه نژاد جادوگران و ساحران زمین را پر کرد. کافران شهرتی را دعانویس میرآباد که او به دلیل ترس از شمشیر برهنه از دست داده بود، با شجاعت خود شیطانی در مبارزه با شیطان بیش از پیش به دست آورد. کلیسای کاتولیک خود را به عنوان یک همکار دعانویس بسیار مشتاق نشان داد، به خصوص در آن روزهای خوش که با جادو سیاه پادشاه در مورد سایر مسائل مربوط به آموزه‌ها و اختیارات اختلافی نداشت.

دعا جیمز در سال ۱۶۰۳، پس از رسیدن به تخت سلطنت انگلستان، در میان مردمی قرار گرفت که با تحسین از رمال اعمال باشکوه او علیه جادوگران شنیده بودند. او خود هیچ بخشی از تعصبات باستانی خود را دعانویس حمیدیه پشت سر نگذاشت؛ و ظهور او نشانه ای بود برای اینکه آزار و اذیت در انگلستان با خشمی برابر با اسکاتلند آغاز شود. این آزار و اذیت در سال‌های آخر سلطنت الیزابت کمی فروکش کرده بود؛ اما همان اولین پارلمان شاه جیمز این موضوع را مطرح کرد. جیمز از سرعت عمل آنها خشنود شد و این قانون در سال ۱۶۰۴ تصویب شد. در دومین قرائت در مجلس اعیان، این لایحه به کمیته‌ای متشکل از دوازده اسقف رسید.

در آن تصویب شد: «اگر کسی از هرگونه احضار، احضار یا اجرای هرگونه روح شرور یا شیطانی استفاده کند، دعا یا با چنین روحی مشورت دعانویس گرگان کند، با او پیمان ببندد یا به او غذا بدهد، اولین جرم، حبس به مدت یک سال و ایستادن در ستون مقدس هر سه ماه یک بار است؛ دومین جرم، مرگ است.» به نظر ارواح می‌رسد که مج.، اشاره می‌کند که جادوگران بدون