دعانویس کاشمر

بیرون می‌آید رسید، چیزی ندید، اما هنوز «صدای توخالی عجیبی» شنید. او گیج شد.مدت زیادی مغزش را بررسی کرد و تمام گوشه عبادت کردن و کنار خانه را گشت؛ اما چیزی پیدا نکرد و دوباره به رختخواب رفت. به محض دعانویس کاشمر اینکه زیر لباس‌هایش جا گرفت، صدا دوباره شدیدتر کافر از همیشه شروع شد، صدایی بسیار شبیه به «ضربه و طبل روی سقف خانه‌اش، و سپس کم‌کم به هوا اعمال مربوط به جادو رفت». سنت‌های آیینی نمادین در طول زمان تکامل یافتند این ماجراها چندین شب ادامه یافت، تا اینکه آقای مامپسون به یاد آورد که مدتی پیش دستور دستگیری و زندانی کردن یک جادو سیاه طبل‌زن دوره‌گرد را داده بود که با طبل بزرگی در روستا می‌گشت دعا نویسی و مردم آرام را آزار می‌داد و صدقه می‌گرفت، و طبل آن مرد را توقیف کرده بود، و احتمالاً طبل‌زن پیشینه تاریخی یک جادوگر بوده و ارواح شیطانی را برای انتقام از او به خانه‌اش فرستاده بود.

دعانویس : او هر روز در عقیده‌اش راسخ‌تر می‌شد، به احضار خصوص ابطال کردن جادو وقتی که صداها، به خیال او، شبیه به صدای طبل زدن، «مثل صدای شکستن نگهبان» شیطانی به نظر می‌رسید. وقتی خانم مامپسون را به رختخواب آوردند، شیطان یا طبل‌زن، بسیار مهربانانه و با ملاحظه از ایجاد آشوب معمول خودداری کرد؛ اما به محض اینکه قدرت خود را بازیافت، دوباره «به شیوه‌ای بی‌ادبانه‌تر از قبل شروع کرد، بچه‌ها را دنبال می‌کرد و آزار می‌داد و با چنان خشونتی تخت‌هایشان را می‌زد که همه انتظار داشتند تکه‌تکه شوند.» همانطور که آقای مامپسونِ شایسته برای همسایگانِ متعجبش تکرار می‌کرد، این طبل‌زنِ جهنمی «به مدت یک ساعت با هم، ‘کله‌گردها و خائن‌ها’، ‘تات-تو’ و فرشته چندین نقطه‌ی جنگی دیگر را با زیرکیِ هر سربازی می‌زدند.» وقتی این کار به اندازه‌ی کافی طول کشید، تاکتیک‌هایش را تغییر داد و با چنگال‌های آهنینش زیر تخت بچه‌ها را قدیس خراش داد.

دعانویس کاشمر

کشیش جوزف گلانویل می‌گوید: «در پنجم نوامبر، صدای مهیبی ایجاد شد؛ و خدمتکاری با مشاهده‌ی دو جادو سیاه تخته در اتاق بچه‌ها که به نظر می‌رسید حرکت می‌کنند، از آن تخته خواست که یکی از آنها را به او دعا نویس بدهد. تخته (که چیزی را که او می‌دید تکان نمی‌داد) به فاصله‌ی یک یاردی او رسید. مرد اضافه کرد: «نه، بگذار در دستم باشد.» که روح، شیطان یا دعانویس طبل‌زن آن را آنقدر به سمت او هل داد که می‌توانست آن را لمس کند.» گلانویل ادامه می‌دهد: «این اتفاق در روز رخ داد و تمام اتاق پر از جمعیت بود. دعانویس کاشمر آن روز جفت روحی صبح بوی گوگردی از خود به جا گذاشت که بسیار زننده بود.

شب هنگام، کشیش، آقای کراگ، و چند نفر از همسایه‌ها برای بازدید به خانه آمدند. آقای کراگ با آنها برای دعا رفت و در کنار تخت بچه‌ها زانو زد، جایی که صدای آن بسیار آزاردهنده و بلند شد. در زمان دعا، روح به داخل اتاقک مخصوص خروس‌ها رفت، اما به محض انجام دعا برگشت؛ و سپس، در دید حضار، صندلی‌ها در اتاق به تنهایی راه می‌رفتند، کفش‌های بچه‌ها روی سرشان پرتاب می‌شد و هر چیز شل و ول در اتاق حرکت می‌کرد. در دعانویس همان زمان، یک عصا به سمت کشیش پرتاب شد که به پای او خورد، اما آنقدر خوشایند که دعانویس هیدج قفلی ازپشم نمی‌توانست نرم‌تر جادو سیاه از این بیفتد.» در موقعیتی دیگر، آهنگر روستا، مردی که نه به روح اهمیت می‌داد و نماز خواندن نه به شیطان، با جانِ پادو می‌خوابید تا او نیز بتواند این آشفتگی‌ها دعا نویسی را بشنود و از ناباوری‌اش رهایی یابد، که ناگهان «صدایی از اتاق

آمد، انگار کسی اسبی را نعل می‌کرد، و چیزی شبیه دعا به یک انبر،» که بیشتر شب بینی آهنگر بیچاره را می‌کشید و می‌شکست. روز طلسم بعد، مثل سگی که نفس نفس می‌زند، نفس زنان آمد؛ و زنی که آنجا بود، عصایی برداشت تا به آن ضربه بزند، «که ناگهان دعانویس رامشیر از دستش گرفته شد و دور انداخته شد؛ دعا نویسی و با آمدن همراهانش، اتاق در حال حاضر پر از بوی زننده و گل‌آلودی بود و در زمستانی بسیار تند و سخت، دعانویس کاشمر هرچند بدون آتش، بسیار گرم بود. در رختخواب به مدت یک ساعت و نیم نفس نفس زنان و چنگ زدن ادامه ذکر داد، و سپس به اتاق بعدی رفت، جایی که کمی تق تق کرد و به نظر می‌رسید زنجیری را به صدا در می‌آورد.» شایعه این وقایع شگفت‌انگیز به زودی در سراسر کشور پخش شد و مردم از دور و نزدیک به خانه جن‌زده تدورث هجوم آوردند تا

به دلخواه خود باور کنند یا شک کنند، اما همه پر از کنجکاوی شدید بودند. همچنین به نظر می‌رسد که شهرت این وقایع به گوش سلطنتی رسیده و چند نفر از آقایان توسط پادشاه فرستاده شده‌اند تا اوضاع را بررسی کنند دعانویس باغ ملک و گزارشی از آنچه دیده یا شنیده‌اند تهیه کنند. اینکه آیا مأموران سلطنتی مردان عاقل‌تری از همسایگان آقای مامپسون بودند و به شواهد روشن‌تر و مثبت‌تری نسبت به آنها نیاز داشتند، یا اینکه آیا قدرت‌هایی که آنها برای مجازات هر کسی که ممکن فرشتگان است در حال انجام این فریب باشد، مسلح بودند، شروران را ترسانده است، مشخص نیست. اما خود گلنویل با اکراه اعتراف می‌کند که تمام مدتی که در شیاطین خانه بودند، صداها قطع می‌شد و هیچ چیز شنیده یا دیده نمی‌شد.

او می‌گوید: «با این حال، در مورد سکوت خانه هنگام حضور درباریان، ممکن است این وقفه تصادفی بوده باشد، یا شاید دیو حاضر نبوده شهادت عمومی در مورد آن وقایع بدهد، شهادتی که احتمالاً می‌توانست کسانی را که او ترجیح می‌داد به وجود او بی‌اعتقاد بمانند، متقاعد کند.» به محض اینکه مأموران سلطنتی رفتند، طبل‌زن جهنمی دوباره شیطنت‌هایش را شروع کرد و روزانه صدها نفر برای شنیدن و تعجب حضور داشتند. دعانویس کاشمر خدمتکار آقای مامپسون آنقدر دعا خوش‌شانس بود که نه تنها صدای این دیو لجباز را شنید، بلکه آن را دید، زیرا آمد و در پایین تخت او ایستاد. «او نتوانست شکل و تناسب دقیق آن را کشف کند؛ اما بدنی بزرگ با دو چشم قرمز و خیره‌کننده دید که مدتی به طور ثابت به او خیره شده بودند و سرانجام ناپدید شدند.» شیطنت‌های او بی‌شمار بود.

یک بار مثل گربه خرخر کرد؛ پاهای بچه‌ها را سیاه و کبود کرد؛ یک میخ بلند در تخت آقای مامپسون فرو کرد و…چاقو را در دست مادرش فرو کرد؛ ظرف‌ها را با خاکستر پر کرد؛ یک کتاب مقدس زیر بخاری پنهان کرد؛ و پول را در جیب مردم سیاه کرد. آقای مامپسون در نامه‌ای به آقای گلانویل گفت: «یک شب، هفت یا هشت نفر دعانویس از این شیاطین به شکل انسان بودند که رمل به کیمیاگری محض شلیک اسلحه، جادو به داخل آلاچیق می‌خزیدند.» شرایطی که اگر آقای مامپسون شیاطین جزو آن دسته از کسانی نبود که از کور هم بدترند و چشمان خود را می‌بندند و نمی‌خواهند ببینند، می‌توانست او را به ماهیت فانی آزاردهندگانش متقاعد کند.

دعا در این میان، طبل‌زن، که ظاهراً عامل تمام دین شرارت‌ها بود، دوران خود را در زندان گلاستر می‌گذراند، جایی که به عنوان یک یاغی و ولگرد به آنجا دعانویس کاشمر برده شده بود. روزی شخصی از محله تدورث به ملاقات او آمد و پرسید که در ویلتشایر چه خبر است و آیا مردم زیاد در مورد طبل زدن در خانه یک آقا جادو شدن صحبت جادو نمی‌کنند؟ مهمان پاسخ داد که چیز دیگری نشنیده است. در این صورت، طبل‌زن گفت: «من این کار را کرده‌ام؛ من او را به ستوه آورده‌ام؛ و او شیطان هرگز آرام نخواهد گرفت تا زمانی که مرا از بردن طبل من راضی کند.» بدون شک آن مرد، که به نظر می‌رسد کولی بوده است، حقیقت را گفته است و گروهی که او عضو آن بوده، بیش از هر کس دیگری جفر از صداهای خانه آقای مامپسون آگاه بوده‌اند.

کاشمر

با این حال، پس از این گشایش سخنان، او به جرم جادوگری در سالزبری محاکمه شد. و پس از گناهکار شناخته شیاطین شدن، به تبعید محکوم شد. حکمی که به دلیل طلسم ملایمتش، در آن عصر، جای تعجب چندانی نداشت، چرا که چنین اتهامی، چه اثبات شده باشد چه نشده باشد، عموماً چوبه دار یا چوبه دار را تضمین می‌کرد. گلانویل می‌گوید که به محض اینکه طبل‌زن به آن سوی دریاها فرستاده شد، سر و صداها قطع شیطانی شد؛ اما به نحوی، او موفق شد از حمل و نقل بازگردد؛ «گفته جادو سیاه می‌شد با ایجاد رمال طوفان و ترساندن دریانوردان»؛ زمانی که ناآرامی‌ها بلافاصله از سر گرفته شد و در فواصل زمانی چندین سال ادامه یافت.

مطمئناً، اجنه غیر مسلمان حرز اگر همدستان این کولی سرگردان در عذاب دادن آقای مامپسون بیچاره و ضعیف تا این حد لجباز بودند، لجاجت آنها نمونه‌ای بسیار خارق‌العاده از توانایی انتقام است. در آن زمان بسیاری معتقد بودند که آقای مامپسون خود از کل ماجرا مطلع انرژی مثبت دعا بوده و این اعمال صالح ترفندها را در خانه‌اش برای ابجد بدنامی مجاز و تشویق می‌کرده است. اما محتمل‌تر به نظر می‌رسد که کولی‌ها بزهکاران واقعی بوده‌اند، و آقای مامپسون به اندازه همسایگان زودباورش که تخیلات هیجان‌زده‌شان بخش مقدس بزرگی از این داستان‌ها را ساخته بود، نگران و مبهوت بوده است. «که غلتیدند، و همچنان که غلتیدند، به طور قابل مشاهده‌ای بزرگتر شدند.» نمونه‌های بسیاری از این نوع، در طول قرن هفدهم، ممکن است از گلانویل و دیگر نویسندگان آن دوره جمع‌آوری شود؛ اما آنها به اندازه کافی با این موارد متفاوت نیستند تا جزئیات [موضوع مورد بحث] را توجیه دعانویس بوکان کنند.

مشهورترین خانه‌ی جن‌زده، شهرت خود را بسیار نزدیک‌تر به زمان ما به دست آورد؛ و شرایط مرتبط با آن چنان عجیب است و نمونه‌ای چنان زیبا از دعانویس کاشمر ساده‌لوحیِ حتی نمادگرایی مربوط به طلسم ممکن است معانی متعددی داشته باشد افراد آگاه و عاقل را ارائه می‌دهد که شایسته‌ی توجه اندکی در این فصل است. روحِ کوچه‌ی کاک، آن‌طور که نامیده می‌شد، مدت زمان قابل توجهی لندن را در آشوب نگه می‌داشت.