دعا نویس سحر و جادو

باشد.» سپس رو به دوک کردم و توضیح دادم که اجرا آنطور که او تصور می‌کرد، واقعی نخواهد کافر بود. گفتم: «یک کمربند به شما قرض می‌دهیم و طناب را به آن می‌بندید. بعد تنها کاری که باید بکنید این است که شیرجه بزنید و ببینید دعا نویس سحر و جادو می‌توانید از آن خلاص شوید یا نه.» با جادو کمی چابکی از جایش بلند شد. «هی، اگه فقط همینه، دارم خوب نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت شکوفا احضار می‌شم! علوم غریبه یه پیاده‌رویه، فرماندار – همینه دیگه، یه پیاده‌روی سرخ‌فام.» تامی در حالی که بندِ کمربندِ مورد بحث را باز می‌کرد و آن را به آن طرف پرت می‌کرد، گفت: ابطال کردن جادو سید و حاجی «کمربندم را می‌تواند داشته باشد.

دعانویس : من می‌روم و یک چوب ماهیگیری می‌آورم. آنها در راهرو آویزان هستند.» او از میان طاق گذشت و میله‌ای را از ردیف میخ‌ها پایین آورد و آن را از در کناری به داخل باغ برد، جایی که هر سه ما حرز به او ملحق شدیم. من و مورتیمر هر دو بسیار هیجان‌زده قدیس بودیم، اما نه دوک و نه تامی هیچ احساس عبادت کردن خاصی از خود نشان ندادند. دومی گفت: «بهتر است لباس یکشنبه‌ات را دربیاوری. این به تو شانس بهتری می‌دهد.» دوک سرش را تکان داد. اعلام کرد: «فقط چکمه‌هایم را عوض طلسم می‌کنم. آب به این آشغال‌های اینجا آسیبی نمی‌رساند.» مورتیمر با بی‌مهری گفت: «برعکس، باید یه کم براشون مفید باشه.

دعا نویس سحر و جادو

اما بعدش راه رفتن روی زمین خیس خیلی بد میشه.» دوک پاسخ داد: «با این آفتاب اینجا، خیلی زود خشک می‌شوند.» او روی ساحل نشست و تکه‌های پوسیده چرم را که پاهایش را تزیین کرده بود، برداشت. سپس با کمی دقت کمربند تامی را دور کمرش بست. پرسیدم: «چطور می‌خواهی خط را درست کنی؟» تامی دعا نویسی تاثیر دارد گفت: جادو «خیلی ساده‌ست. می‌بینی، یه حلقه پشتش هست. قلاب دعا رو برمی‌دارم و شکم رو بهش می‌بندم.» او عمل را طلسم با حرف هماهنگ کرد و در حدود پنج دقیقه عملیات به پایان رسید. دعا نویس سحر و جادو تامی با دو یا سه تکان شدید، کاردستی خود را امتحان کرد که دوک با نشستن آرام روی زمین در برابر آن مقاومت کرد.

پرسیدم: «آیا او می‌تواند از مزایای نهر بهره‌مند شود؟ اگر چنین است، این سمت جزیره بهترین جاست.» تامی گفت: طلسم نویس «اوه، بله. من به تو هر شانسی می‌دهم. تنها شرط من این است که مورتیمر با یک عصا کنار بایستد. اگر او را آنقدر نزدیک کنم که لمس شود، شرط را برده‌ام.» «حق با توست.» موافقت کردم. «این منصفانه است.» دوک بلند شد و جویبار را فرشتگان بررسی کرد. تامی گفت: «می‌توانی جای خودت را انتخاب کنی. فقط بگو کی می‌خواهی شیرجه بزنی.» ناگهان گفتم: «صبر کن. بهتر است قایق را فرشته برگردانم. نمی‌خواهیم این یارو غرق شود، و اگر در این نهر رها شود، دیگر هرگز نمی‌تواند به جزیره بیاید.» به سمت پله‌ها دویدم و سوار قایق شدم و او را به سمتی که بقیه ایستاده بودند کشیدم.

آنجا شاخه‌ای را گرفتم و خودم را به کافر کناره رودخانه تکیه دادم. «هر وقت آماده بودی،» صدا زدم. دوک با خنکای لذت‌بخشی به سمت لبه رودخانه، جایی کافران که رودخانه عمیق‌ترین نقطه‌اش بود، قدم زنان دعا نویسی محبت رفت. او در حالی که از روی شانه‌اش به تامی نگاه می‌کرد، دعا نویس سحر و جادو پرسید: پیشینه تاریخی «خوبی، فرماندار؟» دومی سر تکان داد و خودش را محکم روی چمن‌ها گذاشت و پاهایش را کاملاً از هم باز کرد. دعا نویسی مکث کوتاهی برقرار شد و سپس ناگهان پیکر ژنده‌پوش روی ساحل به سمت بیرون و پایین پرتاب شد و آب را با صدای پاششی که اسپری را به همه جهات پرتاب کرد، با خود برد.

تامی یک قدم به جلو برداشت و طناب مانند زنبوری خشمگین فریاد زد. من و مورتیمر، غرق در هیجان، به نقطه‌ای که دوک ناپدید شده بود خیره شدیم. او حدود ده یارد جلوتر آمد. طناب هنوز به پشتش بسته بود، اما بدون لحظه‌ای تردید، در حالی که با یک شیاطین شماره ملا حرکت سریع و رو به بالای دست، به سرعت در آب جاری شنا می‌کرد، به سمت پایین رودخانه به راه افتاد. او دعانویس ورزقان حتماً حدود بیست و پنج یارد را پیموده بود تا اینکه تامی اولین تلاش خود را برای مهار او انجام داد. ما دیدیم که طناب ناگهان سفت شد و نوک میله در اثر فشار دو برابر خم شد.

تأثیر آن بر دوک آنی بود. او که دیگر شنا نمی‌کرد، در ذکر آب چرخید و ظاهراً به پشت دعا نویسی دراز کشید، جادو سیاه گویی مانند یک کنده شناور درمانده بود. تامی با دقت فراوان شروع به پیچاندن او کرد. او در حالی که در میان آب‌های جادو شدن شکسته به سختی حرکت می‌کرد و هیچ تلاشی برای مقاومت نمی‌کرد، نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد. برای لحظه‌ای اجنه غیر مسلمان فکر کردم همه چیز تمام شده است، دعا نویس سحر و جادو و سپس، درست شیطانی زمانی که مورتیمر شیطانی با چوب در دست از ساحل پایین می‌رفت، صدای “غرش” تیز دیگری از قرقره آمد و طعمه با سرعتی مانند یک ماهی آزاد تازه دعانویس صید شده، در امتداد نهر به راه خود ادامه داد.

دعانویس خرمدره مورتیمر فریاد زد: «مواظب باش! روح داره به سمت صخره میره!» اعمال صالح علوم غریبه در سمت چپ، قله‌ای از سنگ خاکستری بر فراز آب‌های خروشان قد برافراشته بود. دوک با قصد آشکار آلوده کردن خط ماهیگیری، به سرعت به سمت آن شنا می‌کرد. تامی خطر را دید و درست در لحظه مناسب، چک را کشید. دوک ناگهان ایستاد، لحظه‌ای همانجا که بود مکث کرد، سپس ناگهان در آب بالا آمد و مانند سگ سمور آبی به زیر سطح آب شیرجه زد. صدای تیزی آمد، چوب ماهیگیری با طلسم چرخش نخ پرنده به عقب پرتاب شد و تامی ناگهان روی ساحل نشست. با فریاد پیروزی، پاروهایم را برداشتم و قایق را از ساحل بیرون کشیدم و با عجله به سمت نجات دویدم.

دعا برای زایمان راحت درست به رمال موقع رسیده بودم. دوک که ظاهراً از تلاش زیادش خسته دعا نویسی شده بود، با ضعف در دعا جریان آب پیش می‌رفت و تمام انرژی باقی‌مانده‌اش را صرف بالا نگه داشتن سرش بالای آب می‌کرد. یقه‌اش را گرفتم و با یک حرکت قدرتمند، دعا نویس سحر و جادو موفق شدم او را مثل یک گراز دریایی ناتوان از کنار قایق بادی دعا بلند کنم. با ناله‌ای روی صندلی افتاد و تمام توانم را روی آن گذاشتم و قایقمان را به سمت جزیره کشیدم. تامی، که طلسمات ذاتاً ورزشکار است، با یک ویسکی و سودای غلیظ که از خانه‌ی ییلاقی گرفته بود، کنار رودخانه ایستاده بود.

«بفرمایید، کاپیتان وب،» گفت. «این جفت روحی را به گردنت بینداز، حالت بهتر می‌شود.» دوک لیوان را گرفت و بدون لرزش، محتویاتش را جابه‌جا کرد. گفت: «من خوبم، فرماندار، اما تو نزدیک بود من را بزنی.» تامی خندید و سرش را تکان داد. او در حالی که آخرین شکارش را می‌چرخاند تا کمربند را بررسی کند، گفت: «ببینم کجا شکسته. خدای من! درست مثل حلقه، و مثل سوت تمیز! خب، بهتر است قبل از رفتن یک پیراهن خشک به تنت بزنیم. من یکی دارم که می‌توانم برایت نگه دارم.» دوک گفت: «ممنون، فرماندار. با یک پیراهن هم می‌توانم این کار را بکنم.» تامی وارد خانه شد و لحظه‌ای بعد با لباس و شیطانی یک بطری ویسکی دعا برای افزایش حافظه و هوش برگشت.

دعانویس شرفخانه گفت: «این را هم بگیر؛ جلوی سرما را می‌گیرد.» دست در جیبم کردم و یک سکه دو سنتی بیرون آوردم. «بفرمایید،» و آن را به مهمانمان دادم و اضافه کردم. «شما را با پارو به ساحل می‌برم.» ما دوباره سوار قایق شدیم، دوک ویسکی و پیراهنش را بغل کرده بود؛ و کمی خلاف جهت جریان آب، دعا نویس سحر و جادو او را به ساحل مقابل هدایت کردم. تامی و مورتیمر روی جزیره ایستاده بودند و برای خداحافظی با ما دست تکان می‌دادند. وقتی به مقصد رسیدیم، بلند شدم و دستم را به سمتش دراز کردم. گفتم: «خداحافظ، دوست قدیمی. از اینکه شرطم را بردی ممنونم.» خیلی آهسته دستش را از جیبش بیرون آورد اعمال مربوط به جادو و گشایش با نگاهی چپ به جزیره، آن را تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد طوری باز کرد که من بتوانم موکل جن محتویاتش را ببینم.

دعا و جادو

با صدای گرفته گفت: «اگر برای دعانویس این سیم‌چین‌ها جای مناسبی نبود، هرگز این کار را نمی‌کردم، فرماندار.» ماجراجویی عجیب آقای بیتس من نور زرد رنگ سالن بار از میان پنجره‌ی بدون دعانویس رستم‌آباد پرده، به تاریکی شب نوامبر می‌تابید. آقای ویلیام بیتس در حالی که در خیابان ایستاده بود و با دستش دو دعانویس سکه‌ی مسی عجیب و غریب را در جیب شلوارش لمس می‌کرد، با تردید به آن درخشش دلچسب خیره شده بود. او داشت مزایای نسبی آتش و یک لیوان آبجو در آن لحظه فرشتگان را در مقابل مزایای یک صبحانه‌ی خام اما رضایت‌بخش نان و پنیر در صبح روز دعانویس بعد می‌سنجید.

دعا حرف شنوی فرزند از پدر و مادر صدای به هم خوردن لیوان‌ها و به دنبال آن انفجار ناگهانی خنده، انگار موضوع را حل دعانویس کرد، زیرا با کنار گذاشتن دوراندیشی، از مسیر سنگفرش بالا رفت و در مهمانخانه‌ی کوچک روستایی را باز کرد. خود را در اتاقی کوچک با سقف کوتاه یافت که با چراغی آویزان روشن شده بود. آتش هیزمی روی اجاق روباز، خاموش و خاموش می‌شد و دور نور معطر آن، دو یا سه مرد با ژست‌های مختلف و در کمال آرامش نشسته بودند. وقتی او وارد شد، همه دعانویس سرشان را بالا آوردند. آقای بیتس، که ذاتاً فردی بی‌سروصدا بود، آرام روی پایه‌ای از چوب بلوط کنار دیوار نشست.

مردی بسیار تنومند که کتش را انداخته بود و سیگاری رنگارنگ می‌کشید، به آرامی از روی صندلی‌اش بلند شد. با صدای گرفته و دلنشینی دعا نویس سحر و جادو گفت: «حتی. شب بدی است، نه؟» آقای بیتس سر تکان داد و لرزید. صاحبخانه گفت: «کمی به آتش نزدیک‌تر بیا، رفیق.» ظاهراً منظور آن مرد تنومند همین بود. «به نظر می‌رسد رنگت روشن است و از بین رفته‌ای.» دو نفر از مردها صندلی‌هایشان را عقب کشیدند.