دعا برای زایمان راحت

سه نخل سر بر آورده بودند – عبور کردیم.[71] سرهای پردارشان، تا اینکه گروه در مقابل کلبه‌ای گلی، شاید کمی بزرگتر از کلبه‌های اطرافش، اما نه به آن سادگی و نه به دعا برای زایمان راحت آن سادگیِ ویرانه، متوقف شد. این خانه که از گل ساخته شده بود، یک در کوتاه و دو پنجره کوچک داشت و جز یک لایه دعانویس گچ سفید که متأسفانه نیاز به نوسازی داشت، چیز زیادی جادو سیاه برای خودنمایی نداشت. مانند دیگر خانه‌های کبوتر، این خانه نیز با کوزه‌های سفید و خاکستری زیادی دین که در ترکیب گلی ساختمان فرو رفته بودند، مزین شده بود و کبوتران زیادی در آن لانه می‌ساختند؛ در حالی که در هر گوشه و کنار این دعاگر کبوترخانه‌های سفالی، شاخه‌هایی از چوب سونت یا چوب‌های دیگر برای لانه کبوتران تعبیه شده بود.

دعانویس : دعا بالای درگاه، بشقاب شکسته‌ی مرسوم، برای محافظت در دعا نویسی برابر نیات مضر افراد «چشم‌زخم» و جذب جادو آنها، در گل سردر قرار داده شده بود و پس از تماشای آن، به ما دستور داده شد که وارد این «خانه» بی‌تکلف شیخ روستا شویم. تابش شدید خورشید که از درگاه خالی به داخل می‌تابید، نوعی گرگ و میش به فضای داخلی کلبه می‌داد، به اندازه‌ای که می‌شد اشیاء را به وضوح از هم تشخیص داد. اتاق بزرگی بود – یعنی خیلی بزرگ به رسم فرشتگان مصری‌ها، سقفش با کنده‌های نخلِ شکافته و در هم تنیده با برگ‌هایشان پوشیده شده بود، و کف آن، مانند دیوارها، گِلِ خالی بود، به جز فرشِ شنیِ مهربانی که روزی باد آن را به آنجا آورده بود.

دعا برای زایمان راحت

در دو طرف اتاق، اجنه غیر مسلمان دو «دیوان» سفالی روبروی هم قرار داشتند، و در گوشه‌ی دور، یک کوله‌ی بزرگ بود که همزاد بدون شک آذوقه‌ی خانواده در آن نگهداری می‌شد، اما جادو شدن مبلمان دیگری وجود نداشت. در دیوار فرشتگان روبروی ورودی، سایه‌ی تاریکِ درگاه دیگری در تضاد با محیط قهوه‌ای رنگ خودنمایی دعا برای چشم نظر می‌کرد، اما چه به پیچیدگی‌های خانه‌ی شیخ منتهی می‌شد، چه به کوچه‌ای روستایی، در تاریکیِ خاص خود پنهان بود. در مرکز این محل سکونت مربعی شکل که شبیه لانه پرستو بود، شیخ، من، گوماه و دعا حدود شش نفر از بزرگان روستا روی زمین دایره‌وار نشسته بودیم و سیگار و قهوه‌ای که اجتناب‌ناپذیر بود، دعا برای زایمان راحت دست به دست می‌شد.

در مورد این‌ها، با توجه به توانایی‌های زبانی بسیار محدود من، گوماه نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت و گروه، کم و بیش شیطانی به طور رضایت‌بخشی، درباره موضوعات مختلف بحث می‌کردیم.[73] تا اینکه وقت شام میزبان پیرمان رسید. امیدوار بودم از این مصیبت جان سالم نوشتن دعای ترسیدن به در ببرم، اما قوانین ادب و نزاکت هرگونه عقب‌نشینی را ممنوع می‌کرد. علاوه بر این، آرزوی دیدن شام معمولی یک خانواده عرب را داشتم و این “مهمانی شام” با یک شیخ، فرصتی عالی برای از دست دادن بود. ترتیبات به مذهب طرز توسل تحسین‌برانگیزی ساده و به طرز جذابی با راحتی عمومی مطابقت داشت. در مرکز حلقه ما، یک پسر عرب ابتدا یک چهارپایه سه‌پایه قرار داد که روی دعانویس آن یک سینی دایره‌ای بزرگ قرار داد، به اندازه‌ای بزرگ که می‌توانست شام را برای دو برابر تعداد مهمانان حاضر در خود جای دهد.

در وسط این میزِ بداهه، او سپس یک کاسه بزرگ لوبیای آب‌پز – یک جالوت سبزیجات واقعی، بخارپز و با بویی قطعاً خوش‌طعم – قرار داد که سپس آن را با نعلبکی‌های کوچک مختلفی حاوی کره، شیر ترش، خامه، دعا برای زایمان راحت دانه‌های زیره و مقدار زیادی نان قهوه‌ای خاص که خوشبختانه فقط در سرزمین فراعنه و بطلمیوس یافت کافر می‌شود، احاطه کرد. در کنار هر نفر یک کله کوچک کیمیاگری جفر آب قرار داده شد شماره دعانویس و اکنون ضیافت آماده بود. [74] اگرچه قبلاً در مصر در مراسمی مشابه شرکت کرده بودم، اما از نحوه‌ی کار در اینجا کاملاً حاجت گرفتن مطمئن نبودم. با دعانویس این باور که شیاطین احتمالاً آداب و رسوم محلی ممکن است متفاوت باشد، نتیجه گرفتم که راه عاقلانه‌تر این است که منتظر وقایع بمانم و ببینم همسایگانم ارواح چگونه عمل می‌کنند تا بتوانم روش آنها را به عنوان روش جادو خودم اتخاذ علوم غریبه کنم.

اما افسوس! ادب عرب‌ها آنقدر خشک بود که به من اجازه نمی‌داد به خواسته‌ام عمل کنم و از تأخیر کلی مشخص بود که از من انتظار می‌رفت که جشن‌ها را رهبری کنم. بر این اساس، با جسارت تمام، با چهره‌ای برافروخته بر تردیدهایم، تکه‌ای از نان را جدا کردم، ابتدا آن را در خامه فرو بردم (به این دلیل عالی که آن نعلبکی خاص نزدیک‌تر بود) سپس در شیر و هر چیزی که دم دستم بود و – عمداً آن کوه وحشتناک لوبیا را فراموش کردم – سعی کردم در حالی که بر مشکلات آن لقمه بدمزه غلبه می‌کردم، شاد به نظر دعا نویس سحر و جادو برسم.

ظاهراً تلاش‌هایم برای حدس زدن روش رایج کاملاً ناموفق نبود، یا رفتار مهمانان دیگر آنقدر کافران خوب بود که اجازه نمی‌دادم طور جادو دیگری فکر کنم، و با دعا این اولین تجربه، همه چیز شروع به خوردن کرد. و چگونه آنها غذا خوردند! قضاوت بر اساس اشتهایشان[75] در حالی که اطرافم را گرفته بودند، مدت زیادی بود که هیچ غذایی در روستا توزیع نشده بود. دعا برای زایمان راحت دست‌ها هر لحظه در آن تپه لوبیا که به سرعت در حال کوچک شدن بود، فرو می‌رفتند، نان‌ها تکه تکه می‌شدند و ظاهراً بدون هیچ تمایزی در تمام نعلبکی‌های کوچک فرو می‌رفتند، و آب مدام به اعمال مربوط به جادو لب‌های تقریباً خفه شده دعانویس خرمدره می‌رسید.

در بحبوحه همه اینها، با وحشتی توأم با انتظار فراوان، دیدم که شیخ روی یک تکه نان کوچک، مجموعه‌ای از لوبیا، کره، خامه و تمام مواد عجیب و غریب غذا را به دلخواه خودش چید. من خیلی خوب می‌دانستم که آن ادب و نزاکت اشتباه چه چیزی را برای من رقم می‌زند، و وقتی سازنده‌اش با لحنی دعوت‌کننده دعا نویسی به جلو خم شد، مجبور دعا نویسی شدم به سید و حاجی آن پیرمرد رذل و تاریک اجازه دهم که لقمه نامطلوب را با تمام زشتی و نامطبوعی‌اش در دهانم بگذارد. وقتی به درستی اثرات این لحظه را به یاد آوردم، البته، باید تراژدی از جانب خودم دوباره اجرا می‌شد.

بنابراین، جادو سیاه با به کار انداختن تمام خاطرات از دست رفته‌ام از نحوه غذا طلسم دادن به یک توکای جوان، معادلی برای مخلوط او ساختم و “چشمش را به او دوختم”، من – خب، تعریف و تمجیدش را تلافی کردم. [76] به نظر می‌رسید این حادثه بخش اول پذیرایی را به پایان رسانده باشد و تکه‌های نان خراب شده را برداشته بودند تا جای آنها را توده‌ای از نان در مرکز بگیرند که مانند دعانویس در اصفهان دامنه قبل با مشرکان نعلبکی‌های کوچک مشابهی تزئین شده بود جادوگر و حاوی شیر با درجه‌های مختلف ترشی، خامه، دانه‌های زیره و عسل بود. در اینجا دوباره انتظار می‌رفت که علامت شروع را بدهم، بنابراین تکه‌ای از نان را برداشتم و دعا برای زایمان راحت با تمام تحقیری که از آشنایی ناشی می‌شود، ابتدا آن را در شیر فرو بردم که باعث شل شدن قوام بسیار شل آن و سپس در عسل دعا شد که فوراً در آن جدا شد و

چسبید. این انشای بدشانسی من برای شادی برخی از حضار بیش از حد بود، اما یکی از همسایه‌های تنومند، با ملایمتی که با جنبه‌ی تندخوی او بیگانه بود، متعهد شد که به مکاتب فکری مختلف، اعمال طلسم را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند من نشان دهد چگونه بر این مشکل غلبه کنم. این کار بسیار ساده بود و تقصیر من صرفاً یک اشتباه معمولی بود که ترتیب کارها را برعکس می‌کردم. ابتدا نان را در عسل فرو بردم، سپس آن را در شیر فرو بردم و نتیجه را به دهان گشاد او منتقل کردم. بدین ترتیب، من نیز که روشن‌بین شده بودم، همین کار را کردم و به موفقیت رسیدم، و دوباره مشغول کار در پیشگاه آنها دعانویس آلونی شدم.

[77] اما این جریان بسیار ملایم‌تر از قبلی بود و خیلی اعمال صالح زود به پایان رسید. وقتی تمام شد، پسری که تا آن زمان دعا نقش حامل دعا برای زایمان راحت غذا را بر رمال عهده داشت، به نوبت به سراغ تک تک مهمانان آمد و از پارچی که در دست داشت، روی دست‌هایشان آب ریخت، در همین حال کاسه‌ای زیر آن نگه داشت و پس از وضو گرفتن، پارچه‌ای به هر کدام داد. این یک خدمت غیرضروری نبود، زیرا نبود چاقو و چنگال در شام ممکن است مزیت صرفه‌جویی را داشته باشد و به عنوان یک مرجع به روزهای ابتدایی عدن بازگردد، اما وقتی انجام شود، مملو از چیزهای زیادی است که برای انگشتان مضر دعانویس آسارا است.

دعا زایمان

جادو سیاه علاوه بر این، عسل مصری به اندازه عسل سرزمین‌های دیگر چسبنده است. شام حالا با قهوه و سیگار ذکر – که برایم کمترین لذتی نداشت – و غوغایی از گپ و گفت به پایان نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه رسیده بود. اما از آنجایی که سایه‌های عصر از میان جادو نخل‌های بیرون می‌خزیدند و شیطان الوسطی – پناهگاه شبانه‌ام – هنوز کمی دور بود، از میزبان مهربانم اجازه خواستم که به راهم ادامه دهم. کافران با این حال، ادب عربی او حتی در اینجا هم مانعی نداشت و اصرار داشت که مرا همراهی کند.[78] مرا به محدوده‌ی مزارع روستایش برد، جایی که با کلی بهانه‌های قشنگ برای سال‌ها و وظایفش، بالاخره راضی شد با من خداحافظی کند.

او مرا به «دو نفر از جوانانش» – آنطور که خودش صدایشان می‌کرد – سپرد و از آنها خواست که مرا طلسم به سلامت به الوسطی ببرند، جایی که نخل‌هایش را می‌توانستیم در پایین رودخانه و در برابر پیشینه تاریخی آسمان عصرگاهی ببینیم. از میان انبوه عکس‌های ذهنی دلپذیری که از سفر دارم، آن شام ساده با شیخ مهربانم از روستای ناشناخته، لوح برجسته‌ای را در خود جای داده است. هنگام خداحافظی از او کیسه تنباکوی قدیمی و فرسوده‌اش جادو سیاه را خواستم تا بهانه‌ای برای دادن کیسه تنباکوی خودم به او داشته باشم، که حداقل این مزیت را مقدس داشت که چشمانی شرقی با رنگ‌های فراوان و فلز درخشان داشت.