دعانویس در اصفهان دامنه

که در خفا به خاطر پرسه زدنمان ما را سرزنش می‌کنند، آنها ما را به سوی باغ لذت راهنمایی خواهند کرد. بازیکن با لباس مبدل خارجی توسل می‌آید، در برابر چشمان متعجبشان ظاهر شیطانی می‌شود؛ و صدای موسیقی اوج می‌گیرد، و زمین زمردین، درخشان‌تر می‌درخشد؛ گل‌ها مست به نظر می‌رسند، سرخیِ شفق دعانویس در اصفهان دامنه بر آنها سایه افکنده است؛ و از میان چمن سبز، با سبکی مطبوع، بازی می‌کند رگه‌های ملایم، متغیر، آبی و طلاییِ روشنایی. مثل سایه، آب می‌شود و می‌رود تمام آنچه انسان‌ها را به این دنیای گِلی پیوند می‌دهد؛ در زمین، همه رنج‌ها و آشوب‌ها متوقف می‌شوند، همچون گلی درخشان، در آرامش شکوفا می‌شود؛ کوه‌ها در نور بنفش می‌لرزند، دره‌ها گویی از شادی فریاد می‌زنند؛ همه در هیاهوی موسیقی می‌شتابند و می‌چرخند، و مشتاق سهیم شدن در این شادی‌های پیشکش متون کهن شده؛ روح انسان شیفته‌ی شادی جادو است، و غرق آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند در آن جنونِ سعادتمندانه است.

دعانویس : اکارتِ امین آن را حس کرد، اما از علت آن بی‌خبر بود؛ قلبش از موسیقی جادو کهن ذوب شد، او با تعجب پرسید که آن چیست؟ دنیا جدید و طلسمات عادلانه‌تر به نظر می‌رسد، همه مانند گل سرخ شکوفا می‌شوند؛ جادو آیا اکارت می‌تواند شریک باشد؟ در چنین خلسه‌هایی؟ «ها! آیا آن صداها آرامش‌بخش هستند؟» همسرم و پسرهای خوشگلم؟ تمام چیزهایی که از آنها متنفر فرشته بودم، عزیزان از دست رفته‌ام؟” با این حال خیلی زود حواسش جمع شد شک و تردید را در سینه‌اش ایجاد کرد؛ این هنرهای جهنمی کشف شدند، وحشتی که در او وجود داشت. و حالا او خشم و غضب را مذهب می‌بیند از شاهزاده‌های جوان عزیزش؛ خودشان را به جهنم می‌کشانند، صدایش دیگر به گوششان نمی‌رسد.[صفحه ۱۸۹] و پیش، در هیاهوی وحشی، آنها با عجله جفر می‌دوند، نمی‌دانند به کجا؛ در آشوبی چون اقیانوس، وقتی عصبانی می‌شود، موج‌هایش بلند می‌شوند.

دعانویس در اصفهان دامنه

سپس، همچنان که این چیزها به او حمله می‌کردند، او نمی‌دانست چه کار کند؛ مقام شوالیه‌گری‌اش نزدیک بود او را ناامید کند در میان آن گروه دعانویس جهنمی. آنگاه بر روحش پدیدار می‌شود ساعتی که دوک مُرد؛ دعای ضعیف دوستش را می‌شنود، چشمِ کم‌فروغش را می‌بیند. و بنابراین ذهنش زره‌پوش است، و امید، غلبه بر ترس است؛ وقتی که ببینی، افسونگر شیطانی خودش دارد نزدیک می‌شود! شمشیرش را از نیام بیرون می‌کشد، و قاتل را بزن و دعانویس بیستون بکش. دعانویس در اصفهان دامنه اما همچنان که موسیقی نواخته می‌شود، قدرت او از اوست که گریخته اجنه غیر مسلمان است. و از مسئله کوهستان انبوهی فرشتگان از اشکالِ تحریف‌شده، از کوتوله‌ها، بافتی بی‌کران دسته جادو سیاه دسته، جوشان و خروشان، گرد هم آیید.

جوانان، مسحور شده، می‌دوند همانطور که در میان جمعیت سراسیمه قدیس بود: زور و حیله بیهوده است؛ بیهوده است که با صدای بلند صدا کنیم. و با عجله از کنار قلعه می‌گذرد، از طریق برج کافر و شهر، جادو سیاه مسیر را هموار کنید؛ شیطان مانند بچه جن‌ها در کشتی جهنمی، با خنده و فریاد قهقهه. او نیز در تعویذ میان اراذل و اوباش است؛ نتواند در برابر نیروی آنها مقاومت کند، باید یاوه‌گویی‌های کرکننده‌شان را بشنوم، در دوره پرشور آنها شرکت فرشتگان کنید. اما اکنون تپه پدیدار می‌شود، و موسیقی از آنجا به گوش می‌رسد؛ و همانطور که اشباح آن را می‌شنوند، آنها می‌ایستند و فریاد می‌زنند.

کوه از هم می‌پاشد، جمعیتی رنگارنگ دیده می‌شود؛ به این سو و آن سو پرسه می‌زنند، با درخششی سرخ و آسمانی.[صفحه ۱۹۰] آنگاه شمشیر پهنش را از نیام کشید، و می‌گوید: «هنوز حقیقت دارد، هرچند گم شده است!» و با نیرویی دیوانه‌وار می‌تراشد از طریق آن میزبان جهنمی. جوانانش را می‌بیند (چه شادمانه!) فرار از میان دره؛ شیاطین دیوانه‌وار می‌جنگند، و تهدید به طلسم نویس غلبه. کوتوله‌ها، وقتی آسیب می‌بینند، به پایین پرواز می‌کنند، و پیشینه تاریخی دوباره شفا یافته برخیز؛ و جمعیت‌های دیگر به پیش می‌شتابند، و با قدرت و صلابت بجنگید. سپس او را از دور دید بچه‌ها سالم رسیدند و دعانویس در اصفهان دامنه فریاد زدند: «آنها به کمک من نیازی ندارند، برام مهم نیست چی میشه.

(or: برام مهم نیست چی میشه.) شمشیر پهن خوبش می‌درخشد و پرتو نورِ نیمروز را بتابانم؛ کوتوله‌ها، با ناله‌های تلخ، و زوزه می‌کشند، دور می‌شوند. در انتهای دره، امن و امان، جوانان را از دور زیر نظر دارد؛ سپس بی‌حال و زخمی، خمیده، قهرمان سقوط می‌کند و می‌میرد. پس آخرین ساعتش او را فرا گرفت، همچون شیر شجاع می‌جنگد؛ حقیقت او، هرگز او را ترک نکرد، او تا گور وفادار بود. اکنون که اکارت هلاک شده است، پسر بزرگتر حکومت را در دست داشت؛ یادش هنوز گرامی‌اش می‌داشت، با قلبی سپاسگزار می‌گفت: «از دشمنان و خرابی‌ها نجاتم ده، همچون جادو سیاه شیاطین موکل جن شیری عبوس جنگید؛ تخت سلطنتم، زندگیم، او به من داد، و با خون قلبش خریداری شده است.

دعانویس در عنبران اردبیل و به زودی شایعه‌ای شگفت‌انگیز دور و بر روستا پر شد، که وقتی طنزی ناامیدانه یکی را به تپه می‌فرستد، آنجا مستقیماً شکلی به استقبالش خواهد رفت، روح اکارت امین، و با التماس از او التماس کن برای اینکه بچرخی، و گم نشوی. آنجا او، اگرچه مرده، اما تا ابد نگهبانی و مراقبت حقیقی برقرار است؛ بر روی زمین هرگز نخواهد بود مرد باش، آنقدر صادق و جسور. [صفحه ۱۹۱] بخش دوم. بیش از چهار قرن از مرگ اکارت دعا نویسی معتمد می‌گذشت، دعانویس در اصفهان دامنه زمانی که طلسم یک تانن‌هاوزر نجیب، در مقام مشاور امپراتوری، با بالاترین احترام در دربار زندگی می‌کرد. پسر این شوالیه از نظر زیبایی از همه اشراف دیگر سرزمین پیشی گرفته بود و به همین دلیل مورد علاقه و احترام همه بود.

با این حال، ناگهان، پس از وقوع برخی اتفاقات مرموز برای او، مرد جوان ناپدید شد؛ و هیچ کس نمی‌دانست یا حدس نمی‌زد که چه بر سر او آمده است. از زمان اکارت معتمد، همیشه داستانی در مورد تپه زهره در سرزمین رواج داشت؛ و بسیاری می‌گفتند که او در آنجا سرگردان شده و برای همیشه گم شده است. یکی از کسانی که بیش از جفت روحی همه برای او سوگواری می‌کرد، دوست جوانش فریدریش فون ولفسبورگ بود. آنها با هم بزرگ شده بودند و به نظر می‌رسید که دلبستگی متقابلشان برای گشایش هر کیمیاگری یک از آنها به یک ضرورت زندگی تبدیل شده است.

پدر پیر تاننهاوزر درگذشت: فریدریش چند سال بعد ازدواج کرد؛ در آن زمان حلقه‌ای از طلسم فرزندان شاد دور طلسم او بودند و او هنوز هیچ خبری از دوست جوانش نمی‌شنید؛ دعانویس به طوری که در نهایت مجبور شد دعا نویسی او را مرده فرض کند. یک شب، او زیر دروازه قلعه‌اش ایستاده بود که از دور زائری را دید که به سمت عمارت می‌آمد. مرد رهگذر لباس رمل عجیبی پوشیده بود؛ و شوالیه راه رفتن و حرکاتش را بسیار عجیب می‌دانست. با نزدیک شدن او، دعا ولفسبورگ فکر کرد که او را می‌شناسد؛ و سرانجام متقاعد شد که غریبه کسی جز دوست گمشده‌اش، تانن‌هاوزر، نیست.

او شگفت‌زده شد و وحشتی پنهان وجودش را فرا گرفت، زیرا این ویژگی‌های بسیار تغییر یافته را به وضوح تشخیص داد. دو دوست یکدیگر را در آغوش گرفتند؛ سپس دعانویس در اصفهان دامنه لحظه‌ای بعد دوباره به راه افتادند؛ و با حیرت به یکدیگر، گویی به موجوداتی ناشناخته، جادو خیره شدند. پرسش‌ها و پاسخ‌های گیج‌کننده بسیار بود. فریدریش اغلب از نگاه وحشی دوستش که گویی از نوری ماوراءالطبیعه می‌سوخت، می‌لرزید. شیطانی تانن‌هاوزر دعانویس محلات یکی دو روز دعا نویس بود که استراحت می‌کرد که فریدریش فهمید که او در سفری زیارتی به رم است. آن دو دوست کم‌کم صمیمیت سابق خود را از سر گرفتند؛ دوباره به بحث‌های قدیمی خود پرداختند و داستان‌هایی تغییرات فرهنگی بر چگونگی درک شیوه‌های طلسم تأثیر می‌گذارند اصفهان دامنه از دوران علوم غریبه جوانی‌شان برای یکدیگر تعریف کردند؛ اما تانن‌هاوزر همیشه با دقت پنهان می‌کرد که از آن زمان به بعد کجا بوده است.

اصفهان دامنه

با این حال، فریدریش او را تحت حاجت گرفتن فشار قرار داد تا[صفحه ۱۹۲]حالا که دوباره در موقعیت محرمانه‌ی قدیمی خود قرار گرفته بودند، آن را فاش کرد: دیگری مدت‌ها تلاش کرد تا دعای دوستانه را دفع کند؛ اما سرانجام فریاد زد: «خب، باشد که چنین شود؛ اراده‌ی تو انجام شود! تو همه چیز را خواهی دانست؛ اما اگر داستان تو را پر از نگرانی و وحشت کرد، دیگر مرا سرزنش نکن.» آنها به فضای باز رفتند و کمی در جنگل سرسبز محوطه تفریحی قدم زدند، جایی که بالاخره نشستند؛ و حالا تانن‌هاوزر صورتش را در مشرکان میان چمن‌ها پنهان کرد و با هق‌هق‌های بلند، دست راستش را به سمت دوستش گرفت که آن را با طلسم محبت در دعا دست خود طلسم رزق و روزی فراوان فشرد.

زائرِ رنجور از جا برخاست و داستانش را با این کلمات آغاز کرد: «ای ولفسبورگ، باور کن، بسیاری از انسان‌ها در بدو تولد، روح شیطانی‌ای دارند که در تمام طول زندگی‌شان او را آزار می‌دهد و هرگز شیاطین نمی‌گذارند آرام بگیرد تا زمانی که به مقصد سیاه جادو شدن خود برسد. برای من نیز چنین بوده است؛ تمام وجودم چیزی جز درد زایمان مداوم نبوده است و بیداری من در جهنم خواهد دعانویس دامنه بود. به ابجد همین دلیل، تاکنون گام‌های خسته‌ی بسیاری را پیموده‌ام و هنوز گام‌های بسیاری در زیارتی که به سوی پدر مقدس برمی‌دارم، پیش روی من است تا بتوانم در رم بخشش حرز را به دست آورم.

در حضور او، بار سنگین گناهانم را زمین خواهم گذاشت؛ یا زیر آن خواهم افتاد و ناامید خواهم مرد.» فریدریش کوشید او را دلداری دهد، اما به نظر می‌رسید که تانن‌هاوزر به حرف‌های او شماره ملا دعانویس در اصفهان دامنه توجهی نکرد؛ و پس از مدت کوتاهی، با این کلمات ادامه داد: ذکر «افسانه‌ای قدیمی از شوالیه‌ای وجود دارد که گفته می‌شود قرن‌ها پیش، با نام اکارت امین، زندگی می‌کرده است. در اصفهان دامنه آنها می‌گویند که چگونه در آن روزها، نوازنده‌ای از تپه‌ای شگفت‌انگیز برخاست؛ و با نواهای جادویی خود، در قلب همه کسانی که صدایش را می‌شنیدند، چنان اشتیاق عمیقی، چنان آرزوهای وحشی‌ای را بیدار کرد که آنها را با موسیقی خود به طرز مقاومت‌ناپذیری هدایت کرد.