دعانویس آلونی

مهم نیست چه بگویند!» مونتاگ با ابروهای در هم کشیده نشست و دعا به آتش خیره شد. «وقتی آن نوشته را خواندم،» او به آرامی گفت، «نمی‌توانستم فکر دعانویس آلونی بدبختی‌ای را که ممکن است سرت بیاورم تحمل کنم. فکر کردم چقدر می‌تواند شوهرت را هیجان‌زده کند…» خانم وینی تکرار کرد: «شوهرم!» وقتی ادامه نماز خواندن داد، لحن خشنی در صدایش بود. گفت: «او آنها را ساکت خواهد کرد – این روش اوست. مطمئن باش که دیگر کلمه‌ای از آن منتشر نخواهد شد.» مونتاگ ساکت نشست. او کافر انتظار چنین پاسخی را نداشت شیطانی و تقریباً او را کیمیاگری آزرده خاطر کرد. با تردید گفت: «نمی‌دانم فقط همین است!

دعانویس : اما من این را نمی‌دانستم. فکر می‌کردم نوشته ممکن است او را به دلیل دیگری انرژی مثبت هیجان‌زده طلسم کند – اینکه ممکن حاجت گرفتن است علت تصادفی بین دعا تو و او باشد.» سکوت. خانم وینی بالاخره گفت: «تو نمی‌فهمی.» مونتاگ می‌توانست دستان او را ببیند، بدون اینکه سرش جادو کهن را برگرداند، همانطور که روی زانوهایش قرار داشتند. او با حالتی عصبی آنها را کافر حرکت داد. تکرار کرد: «تو نمی‌فهمی.» وقتی جادو سیاه دوباره شروع به صحبت کرد، صدایش آرام و لرزان بود. سید و حاجی گفت: «باید بهت بگم؛ مطمئن بودم که نمی‌دونی .» دوباره سکوت. خانم وینی مکثی کرد و سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند دستانش لرزید؛ سپس با تردید ادامه داد: – «می‌خواستم بدانی.

دعانویس آلونی

من شوهرم را دوست ندارم. من به او وابسته نیستم. او هیچ حقی در امور من ندارد.» رمل مونتاگ مثل سنگ خشک و بی‌حرکت نشست. این کلمات او را نیمه‌عصبانی کرد. می‌توانست نگاه خانم وینی را که به او دوخته شده بود، حس کند؛ و می‌توانست هجوم خون گرم به گردن و گونه‌هایش را حس کند. «اوه… راستش را بخواهی، خودت باید بدانی.» زمزم کرد. و صدایش به تدریج نامفهوم شد و دوباره سکوت حکمفرما شد. مونتاگ بی‌کلام نشست. بالاخره با هیجان و انتظار پرسید: «چرا چیزی نمی‌گویی؟» و مونتاگ دردی را که در صدایش بود حس کرد. دعانویس آلونی سپس برگشت و به او دعا نویسی نگاه کرد و دید که دستانش محکم به هم فشرده شده و لب‌هایش می‌لرزند.

او از شدت حیرت زبانش بند آمده بود. و دید که سینه‌اش به سرعت موکل جن بالا و پایین می‌رود و اشک از چشمانش سرازیر می‌شود. ناگهان خانم وینی خود را روی زمین انداخت، شیاطین صورتش را با دستانش پوشاند و با صدای بلند گریه کرد. او دعا نویسی فریاد زد: «خانم وینی!» و از جا بلند شد. طغیان او ادامه یافت. مونتاگ متوجه شد که او به شدت می‌لرزد. او ناله کنان گفت: «تو مرا دوست نداری!» مونتاگ با لرز و حیرت ایستاده بود. زمزمه کرد: «خیلی متاسفم! اوه، خانم وینی – اصلاً نمی‌دانستم -» «می‌دانم! می‌دانم!» او فریاد زد. «تقصیر من دعانویس صمصامی است!

من مشرکان دیوانه بودم! من از همان اول می‌دانستم. جادو سیاه جادو شدن اما امیدوار بودم – فکر می‌کردم اگر بدانی، می‌توانی -» و سپس دوباره اشک‌هایش او را خفه کردند؛ از درد و اندوه لرزید. مونتاگ ایستاده بود و او را تماشا می‌کرد، درمانده از درد. خانم وینی پشتی صندلی را طوری گرفته بود که انگار کشیده می‌شد و مونتاگ دستش را در دست او گذاشت. «خانم وینی…» دعانویس ناغان شروع کرد. اما او دستش را کشید جادو سیاه و پنهان کرد. با وحشت فریاد زد: «نه، نه! به من دست نزن!» و ناگهان نگاهش را به سمت مونتاگ برگرداند و دستش را دراز کرد.

“مگر نمی‌فهمی که دوستت دارم؟” فریاد زد. دعانویس آلونی “تو به خاطر این از من متنفری، می‌دانم – اما نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم. در هر صورت به تو می‌گویم. این تنها کافر رضایتی است که می‌توانم داشته باشم. من همیشه دوستت داشته‌ام! و فکر کردم – فکر کردم تو فقط نمی‌فهمی. آماده بودم که با تمام دنیا مخالفت کنم – برایم مهم نبود چه کسی این را می‌داند، یا کسی در موردش چه می‌گوید. فکر می‌کردم ارواح می‌توانیم خوشحال باشیم – فکر می‌کردم بالاخره می‌توانم آزاد باشم. اوه، نمی‌توانی تصور کنی که چقدر ناراضی هستم – و چقدر تنها – و چقدر آرزوی فرار دعانویس چلگرد دارم!

و من باور داشتم که تو – که تو می‌توانی -” و سپس دوباره اشک از چشمان خانم کلیسا وینی جاری شد و صدایش به صدای یک کودک تبدیل شد. او ناله کنان گفت: «فکر می‌کنی می‌توانی شروع به دوست داشتن من کنی؟» صدایش مونتاگ را به لرزه انداخت، طوری که خودش هم از درون می‌لرزید. اما چهره‌اش فقط جدی‌تر و جدی‌تر می‌شد. خانم دعانویس دستنا وینی فریاد زد: «از من به خاطر گفتن این موضوع بدت می‌آید!» «نه، نه، خانم وینی،» او گفت. «من نمی‌توانستم این کار را بکنم…» «خب، پس چرا…» او زمزمه کرد. «یعنی دوست داشتن من اینقدر سخت است؟» او گفت: «این خیلی آسان خواهد بود، اما من جرات ابجد نمی‌کنم به خودم حق چنین کاری را بدهم.» خانم وینی با مهربانی به او نگاه کرد.

او فریاد زد: «تو خیلی سردی – خیلی بی‌رحمی!» او جوابی نداد و خانم طلسم نویس وینی با لرز نشست. او پرسید: «تا حالا عاشق زنی شدی؟» سکوت طولانی‌ای برقرار شد. دعانویس آلونی مونتاگ دوباره روی صندلی‌اش نشست. دعانویس سرخون بالاخره شروع کرد: «گوش کنید، خانم وینی.» «منو اینجوری صدا نزن!» او فریاد زد. « لطفاً منو اولین صدا کن.» «خب،» گفت – «اولین. نمی‌خواستم بهت آسیبی برسونم – اگه کوچکترین اطلاعی داشتم، دیگه هیچ‌وقت نمی‌دیدمت. می‌خوام چیزی رو بهت بگم که تا حالا به هیچ‌کس نگفتم. اونوقت می‌فهمی.» او چند دقیقه‌ای در رویاهای تاریکش غرق شیاطین شد. «یک بار، وقتی جوان بودم، عاشق زنی شدم – یک دختر از نژاد کوارتراون.

[ کوارتراون به بچه‌ای گفته می‌شود که از یک دورگه و یک سفیدپوست متولد شده است. ترجمه توسط.] در نیواورلئان بود؛ آنجا اوضاع همین است. آنها دنیای خودشان مذهب را دارند فرشتگان و ما از آنها و بچه‌ها مراقبت می‌کنیم؛ و همه این را می‌دانند. من خیلی جوان بودم، فقط حدود هجده سال داشتم؛ و او هنوز جوان‌تر بود. اما من آمدم فرشتگان تا ببینم زنان چه هستند و عشق برای آنها چه معنایی دارد. رمال دیدم که چگونه می‌توانند رنج بکشند. و بعد دعا او هنگام زایمان مرد – بچه هم مرد.» صدای مونتاگ خیلی آرام بود؛ و خانم وینی با دستانی در هم قفل شده نشسته بود و چشمانش به صورت مونتاگ دوخته شماره ملا شده دعانویس دشتک بود.

او گفت: «من مرگ او را دیدم.» «و بعد همه چیز تمام شد. من هرگز آن را فراموش نکرده‌ام. آن زمان در ذهنم تصمیم گرفتم که کار اشتباهی کرده‌ام؛ و تا زمانی که زنده‌ام، هرگز عشقم را به زنی ابراز نخواهم کرد، مگر اینکه جادو بتوانم تمام زندگی‌ام را به دعانویس وردنجان او اختصاص دهم. آلونی پس می‌بینید که کافران من از عشق می‌ترسم. نمی‌خواهم اینقدر رنج بکشم و نمی‌خواهم دیگران را رنج دهم. و وقتی کسی با من مثل شما صحبت می‌کند، همه چیز به من برمی‌گردد – باعث می‌شود قوز کنم و پژمرده شوم.» او ایستاد و دیگری آرامش خود را بازیافت.

دعانویس آلونی با صدای لرزان گفت: «مرا درک کن. من از تو هیچ قولی نمی‌خواهم. هر بهایی را می‌پردازم – از رنج کشیدن نمی‌ترسم.» او گفت: «من نمی‌خواهم تو را اذیت کنم. نمی‌خواهم از هیچ زنی سوءاستفاده دعانویس شلمزار کنم.» «اما من هیچ چیز ارزشمندی در دنیا ندارم!» او فریاد زد. «من می‌رفتم – همه چیز تعویذ را رها می‌کردم تا با مردی مثل تو باشم. من هیچ وابستگی – هیچ تعهدی حرز – ندارم.» مونتاگ حرفش را قطع کرد. «شوهرت را داری…» گفت. و با خشم ناگهان فریاد مقدس زد – «شوهرم!» بعد از لحظه‌ای سکوت پرسید: «کسی درباره شوهرم به تو چیزی نگفته؟» مونتاگ گفت: «هیچ‌کس.» «خب، از خودشان بپرس!» او فریاد زد.

آلونی

«قبل از آن، حرف من را باور کن – من هیچ تعهدی به شوهرم ندارم.» مونتاگ نشست و به آتش خیره شد. «اما به جایگاه خودم فکر کن.» گفت. « من وظایفی دارم—در قبال مادرم و پسرعمویم—» زن با صدای شکسته‌ای فریاد زد: «اوه، دیگر حرفی نزن! بگو که دوستم نداری – همین! و دیگر هرگز به من احترام نخواهی گذاشت! من دیوانه بوده‌ام – همه چیز را تکه‌تکه کرده‌ام! دوستی‌ات را که می‌توانستم حفظ کنم، دور انداخته‌ام!» «نه،» گفت. اما خانم وینی با عصبانیت ادامه داد: «حداقل من صادق بوده‌ام – به خاطر این به من اعتبار بدهید! این چیزی است که تمام مشکلاتم را برایم به ارمغان می‌آورد – من آنچه را که در ذهنم است می‌گویم و تاوان اشتباهاتم را خواهم پرداخت.

فرشته من ذاتاً آدم گشایش سرد و قضاوت‌گری نیستم – بنابراین، من دعا نویسی را کاملاً طلسم تحقیر نکنید.» مونتاگ گفت: «نمی‌توانستم از تو متنفر باشم. از اینکه تو را ناراحت عبادت کردن کرده‌ام، رنج می‌برم. و منظورم این نبود.» خانم شیطان وینی در دعانویس حالی که با افکاری مالیخولیایی به روبرویش خیره شده بود، با تلخی گفت: «دیگر به آن فکر نکن. از آن عبور می‌کنم. نگرانی برای من فایده‌ای ندارد. فکر می‌کنی نمی‌دانم نظر تو در همزاد مورد دنیایی که در آن زندگی می‌کنم چیست؟ و من بخشی از آن هستم – بال‌هایم را به هم می‌زنم و سعی می‌کنم از آن بیرون بیایم، اما نمی‌توانم.

من در آن هستم و تا زمان فرشتگان مرگم در آن خواهم ماند؛ بهتر است از آن دست بکشم. فکر کردم می‌توانم کمی شادی بدزدم – تو نمی‌دانی چقدر تشنه‌ی کمی شادی هستم! تو نمی‌دانی توسل چقدر تنها دعانویس آلونی هستم! و زندگی من چقدر خالی است! تو می‌گویی از به دردسر انداختن من می‌ترسی؛ این یک شوخی بی‌رحمانه است، اما اگر می‌توانی این کار را انجام دهی، می‌گذارم خودت انجامش دهی! من چیزی نمی‌خواهم – نه قولی، محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. نه فداکاری! من تمام مسئولیت را می‌پذیرم و تمام جریمه‌ها را می‌پردازم!» او لبخندی اجباری و تمسخرآمیز از میان اشک‌هایش زد. مونتاگ احضار به او نگاه کرد و خانم وینی دوباره رویش را برگرداند.