دعانویس مراوه

نگاه کرد و کسی را نیافت که با یک حرکت دعانویس دستش، شش ماهی تنومند گرفته باشد. آنها و انبه را زیر برنج داخل دعانویس مراوه کلیسا سبدش پنهان کرد و خوشحال از اینکه دستگیر نشده بود، به خانه بازگشت. حالا او علاقه‌ی خاصی به ماهی داشت و وقتی به خانه‌اش رسید، آنچه را طلسم که آورده بود به همسرش نشان داد و از او خواست تا با ماهی تازه صید شده و انبه‌ی هرگز نخورده، غذایی درست کند. در همین حال، او مجبور بود باغش را آب بدهد و برای این کار به حیاط خلوت رفت. آبیاری توسط یک پیکوتا انجام می‌شد .

دعانویس : طلسم او عادت داشت از تیرک بالا و پایین برود در حالی که یکی از دوستانش، [ 259 ]پسر همسایه‌اش، آب را بالا کشید و باغ را آبیاری کرد. در همین حال، همسرش غذای انبه و ماهی را در ماهیتابه می‌پخت و طعم آن را ارواح چنان شیرین یافت که حتی با دعا نویسی اینکه ماهی هنوز نیم‌پز بود، شروع به چشیدن تکه‌های آن آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند کرد تا اینکه بیش از نیمی از آن از گلویش پایین رفت! بالاخره غذا پخته شد و چند تکه باقی‌مانده در دعا نویسی ماهیتابه از روی آتش برداشته شد، بنابراین او به ایوان رفت و از آنجا شوهرش را دید که در دعانویس پیکوتای جادو شدن بالا و پایین می‌دود .

دعانویس مراوه

او به او اشاره کرد که غذا آماده است و باید داخل بیاید و آن جادو را بچشد. با این حال، او هرگز متوجه او نشد، بلکه همچنان در پیکوتای بالا و پایین می‌دوید دعا دعانویس گتوند و در حین دویدن مجبور شد دستانش را تکان دهد و همسرش این را به عنوان نشانه‌ای کافر مبنی بر اینکه ممکن است سهم خود دعا نویسی را از احضار غذا بخورد، اشتباه گرفت. دعانویس مراوه به هر حال، تخیل او باعث شد که چنین فکری کند. او وارد شد و یک تکه خورد و سپس دوباره به ایوان رفت تا شوهرش را که هنوز در پیکوتای بالا و پایین می‌دوید، صدا کند .

دوباره، به گمان او، شوهرش دست‌هایش را به نشانه‌ی علوم غریبه اجازه تکان داد تا به شامش ادامه دهد. دوباره وارد شد و یک تکه‌ی دیگر خورد. به همین ترتیب، یک گاتیکای کامل خورد تا اینکه آخرین تکه هم جادو سیاه خورده شد. با توسل خودش فکر کرد: «افسوس! شوهرم با چه اشتیاقی ماهی و انبه را آورد، و من با چه تاسفی، از دعانویس باغ ملک روی حرص و طمع، او را ناامید کردم!»[ 260 ]مطمئناً وقتی از راه برسد، خشم او حد و مرزی نخواهد شناخت. من باید مذهب به زودی چاره‌ای برای نجات خودم بیندیشم. بنابراین او تابه ای را که در آن ماهی و انبه می پخت از خانه بیرون آورد و روی آن را با طلسم تابه دیگری به همان اندازه پوشاند و جلوی آن نشست.

سپس موهایش را باز کرد و آن را دور سرش پیچاند تا ژولیده شود. سپس شروع به ایجاد صدای بلندی کرد. این عمل توسط زنی در یک خانواده بی سواد از طبقه پایین همیشه نشان دهنده ملاقات یک ابجد الهه فرشتگان و یک دیو است. بنابراین وقتی شوهرش از درخت پیکوته وضعیت همسرش را دید، وجدانش او را عذاب داد. تغییر در همسرش او را نگران کرد و ناگهان پایین آمد و جلوی او ایستاد. به محض اینکه زن او شیطان را دید، با فریاد جادو سیاه دعانویس رامشیر گفت: «چرا امروز با غارت انبه و ماهی من به من آسیب رساندی؟ چطور جرأت کردی چنین عمل غیرمذهبی انجام دهی؟ به زودی نتیجه گستاخی خود را خواهی دید!» مرد فقیر با خود فکر کرد: «الهه به طرز وحشتناکی به همسرم حمله کرده است.

قدرت الهی او ممکن است به زودی او را بکشد! چه کار کنم؟» پس او به پای آن دیدار الهی، چنانکه می‌پنداشت، افتاد و گفت: «ای خدای بسیار مقدس من، سگ بنده‌ات امروز از راه راست منحرف شده است.» دعانویس مراوه این بار او را ببخش، و او دیگر هرگز این کار را برای بار دوم انجام نخواهد داد. «پس با ماهیتابه ای که میوه های دزدی ات در آن است، برو و آن را تا ته در مخزن من فرو نسخ خطی کن. آن وقت ماهی زنده خواهد شد و انبه جایش را روی درخت خواهد گرفت.» باغبان با نهایت فروتنی دستور را پذیرفت و قابلمه را در دست گرفت و به سمت حوض پرید.

در آنجا آن را در آب فرو برد و با این باور کامل که گناه آن روزش بخشیده شده و ماهی پخته دوباره زنده شده و انبه زنده شده است، به شیاطین خانه‌اش بازگشت. بدین ترتیب زن حیله‌گر خود را از خشم شوهرش نجات داد![ 262 ] [ مطالب ] بیست و دوم. آن را برای گدا نگه دار. وقتی در یک شب خاص، شیرینی در خانه آماده می‌شود، و وقتی شیاطین بچه‌ها پس از سیر شدن، به مادر می‌گویند: مادر فوراً می‌گوید: «آما، این پودینگ شیرین است؛ کافران آن را برای صبح نگه دار.» «از من بخواه که آن را برای گدا نگه دارم، و من این کار را خواهم کرد.» بچه‌های کنجکاو پرسیدند: «آما، چرا نباید بگویم برای صبح نگهش دارید؟» و مادر اهل جنوب هند داستان زیر را برای فرزندانش که به او گوش می‌دادند تعریف کرد: در روستایی، زن فرشتگان و شوهری مهربان زندگی می‌کردند.

شوهر برای رسیدگی به مزارع و باغ می‌رفت و با سبزیجات فراوان به خانه برمی‌گشت. زن آشپزی می‌کرد و از اربابش به اندازه کافی حاجت گرفتن پذیرایی می‌کرد. کافر صبح‌ها قبل از بیرون رفتن، شیطانی شوهر هر کیمیاگری چه از غذاهای دیشب سرد شیاطین مانده بود را برای صبحانه‌اش برمی‌داشت. شوهر، عاشق سوپ دال (نوعی سوپ هندی) بود . [ 263 ]هر شب زن مقدار زیادی از آن را آماده می‌کرد و بخش خوبی از آن را فرشته برای صبحانه‌ی صبح اربابش می‌گذاشت. و او نیز به دلیل علاقه‌اش به برنج سرد، به همسرش هشدار می‌داد پیشینه تاریخی – هرچند که او بسیار محتاط بود – و می‌گفت: «یه کم از این سوپ رو برای صبح روز بعد نگه دار.» زن می‌گفت: دعانویس مراوه «بله، شوهر عزیزم، این کار را خواهم کرد.» این روند چندین سال ادامه دعانویس خرمدره داشت.

هر روز سوپ دال برای غذای شب آماده می‌شد و بخش زیادی از آن برای برنج مقدس سرد کنار گذاشته می‌شد. هر شب، شوهر، بدون اینکه حتی یک روز را فراموش کند، از دعانویس مراوه همسرش می‌خواست که مقداری از آن را کنار بگذارد. به این ترتیب، همانطور که قبلاً گفتیم، رمال چندین سال گذشت. یک شب این شوهر شامش را خورد. زن بعد از اینکه اربابش شامش را خورد، برای خوردن طلسم فراری دادن دشمن شامش به خانه شوهرش رفته بود. آن شب هم قهرمان ما، طبق معمول، تکرار کرد: «عزیزم، یه کم از این سوپ رو برای صبح نگه دار.» ناگهان صدای خنده‌ی بلندی از نزدیکی درگاه خانه‌شان شنیده شد.

آن دو شگفت‌زده شدند و تمام خانه را گشتند. کسی پیدا نشد. شوهر دوباره گفت: «عزیزم، یه کم از این سوپ رو برای صبح نگه دار.»[ 264 ] دوباره صدای خنده شنیده شد. شوهر که متوجه شد خنده بلافاصله پس از دستور او شروع شد، آن را برای سومین بار تکرار کرد. بار سوم نیز خنده بلند شد. آنها شگفت زده شدند. سه بار صدای خنده در خانه آنها شنیده شده بود، اما آنها هنوز کسی را نمی دیدند. با دعانویس حمیدیه این فکر که حتماً کسی از خانه های همسایه او را مسخره کرده است، با دقت تحقیق کرد و مطمئن شد که هیچ یک از همسایگانش او را مسخره نکرده مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند.

دعانویس مراوه

اند. دعانویس او از طلسم خنده ای که سه بار از قسمتی از خانه اش بلند شد، ترسید، زیرا آن را به وضوح شنیده بود. همان شب قهرمان ما دچار فاجعه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده شد و درست زمانی که داشت چفت دعاگر در حیاط خلوتش را می‌کشید، ماری انگشتش را نیش زد. همسایه‌ها که از وجود این خزنده‌ی سمی در خانه‌ی کناری‌شان باخبر شده بودند، دعا با چماقی محکم به سمتش دویدند. اعمال مربوط به جادو صاحب خانه که عاشق سوپ دال بود ، از حال رفته بود. همسرش در کنارش سوگواری می‌کرد و می‌گفت: «شوهر عزیزم. چطور سوپت را به این زودی فراموش کردی و همه ما را به دنیای دیگر بردی؟ همین الان به من دستور دادی و قبل از اینکه آن را بچشی، خودت مُردی.» همسایه‌ها شروع به جستجوی مار کردند، اما موفق نشدند.

و دوباره صدایی از خلاء فریاد زد: «سرنوشت این شوهر در دوازدهمین روز به پایان رسید.»[ 265 ]«غاتیکای این شب. یاما متون کهن به من دستور داد که بروم و او را به دنیایش بیاورم. پایین آمدم و در غاتیکای هشتم به نماز خواندن این خانه رسیدم ، زمانی شیاطین که شوهر دستور می‌داد سوپ دال عزیزش را برای وعده غذایی صبح نگه دارند . نتوانستم جلوی شماره ملا خنده‌ام را بگیرم و با صدای قل قل از جا پریدم. از آنجایی که من الهی هستم، هیچ فرشتگان کس نمی‌توانست مرا ببیند. و بنابراین هیچ کس پس از شنیدن خنده، مرا در این خانه پیدا نکرد.

سپس خودم را به مار تبدیل کردم و منتظر ساعت شدم تا وظیفه مرگبارم را انجام دهم. مرد بیچاره اکنون دیگر نیست. چهار غاتیکا پیش او معتقد بود که زنده خواهد ماند و فردا صبح برنج سردش را خواهد خورد. مردم دعانویس مراوه تعویذ در این دنیای عدم قطعیت چقدر خوش‌بین هستند. علت خنده من یقین شوهر بود وقتی که دستور داد سوپ دال را برای صبحانه نگه دارند.» بدین ترتیب کار پیک به پایان رسید و البته ناپدید شد تا به اربابش اطلاع دهد که چگونه دستوراتش را اجرا کرده شیاطین است. و از آن روز، فرزندانم، این امر قطعی شد که زندگی ما در این دنیا همیشه دعا نویسی نامطمئن است و کسی که در این لحظه زندگی می‌کند.