دعا برای ذهن خوب

آنقدر عجیب و غریب و بی‌شباهت به یک عقاب به نظر می‌رسید که شاهزاده با تعجب بی‌حرکت ایستاد و پرنده او را دید و به زمین پرواز طلسم کرد. به محض اینکه پاهایش به زمین رسید، به دعا برای ذهن خوب یک پادشاه تبدیل شد. «چرا اینقدر متعجب به نظر می‌رسی؟» پرسید. شاهزاده پاسخ داد: «داشتم فکر می‌کردم چرا شاخه‌ها را آنقدر محکم تکان دادی.» پادشاه عقاب‌ها پاسخ داد: «من محکوم به انجام مذهب این کار هستم، زیرا نه من و نه هیچ یک از خویشاوندانم تا زمانی که این درخت بزرگ را ریشه‌کن نکنم، نمی‌توانیم بمیریم. اما فرشته اکنون عصر است و من دیگر امروز به کار نیاز ندارم.

دعانویس : با من به خانه‌ام بیا و امشب مهمان من باش.» کافران شاهزاده با سپاسگزاری دعوت عقاب طلسم را پذیرفت، زیرا خسته و گرسنه بود. دختر زیبای پادشاه از آنها در جادو سیاه کاخ پذیرایی کرد و دستور داد که فوراً برایشان طلسمات شام آماده شود. در حالی که آنها مشغول غذا خوردن بودند، عقاب از مهمانش در مورد سفرهایش پرسید و اینکه آیا برای لذت یا هدف خاصی سرگردان است. سپس شاهزاده همه چیز را به او گفت و اینکه چگونه تا زمانی که سرزمین جاودانگی را کشف نکند، هرگز نمی‌تواند برگردد. عقاب گفت: «برادر عزیزم، تو قبلاً آن را کشف کرده‌ای، و این باعث خوشحالی من است که فکر کنم با ما خواهی ماند.

دعا برای ذهن خوب

مگر همین الان نشنیدی که گفتم مرگ هیچ قدرتی بر من یا هیچ یک از خویشاوندانم ندارد تا زمانی که آن درخت بزرگ ریشه کن شود؟ برای انجام این کار ششصد سال کار سخت لازم است. پس با دخترم ازدواج کن و بگذار همه ما اینجا با خوشحالی زندگی کنیم. از شیطانی این گذشته، ششصد سال ابدیت است!» مرد جوان پاسخ داد: تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد «آه، پادشاه عزیز، پیشنهاد شما بسیار وسوسه‌انگیز است! اما در پایان ششصد سال ما باید بمیریم، بنابراین وضع ما بهتر نخواهد شد! نه، دعا برای ذهن خوب من باید ادامه دهم تا کشوری را پیدا کنم که در آن اصلاً مرگی وجود ندارد.» سپس شاهزاده خانم صحبت کرد و سعی کرد مهمان را متقاعد کند که نظرش را عوض کند، اما او با ناراحتی سرش را تکان داد.

سرانجام، وقتی دید که تصمیم او قطعی شده است، جعبه کوچکی را که عکس خودش در آن بود از کابینت بیرون آورد و به او داد و گفت: «از آنجایی که شاهزاده، با ما نخواهی ماند، این جعبه را بپذیر، که گاهی ما را به یاد تو می‌آورد. اگر پیش از رسیدن به سرزمین جاودانگی از سفر خسته شده‌ای، این دعا برای زنگ زدن شخصی جعبه را باز کن و به تصویر شیاطین من نگاه کن، آنگاه خواه در زمین و خواه در هوا، به سرعت فکر، یا به سرعت گردباد، به این سو و آن سو رانده خواهی شد.» شاهزاده شیاطین از او به خاطر هدیه‌اش تشکر کرد و آن را در لباس خود گذاشت و با اندوه از عقاب و دخترش خداحافظی کرد.

هیچ هدیه‌ای دعانویس در دنیا به اندازه آن جعبه کوچک مفید نبود، و او بارها از فکر مهربان شاهزاده خانم تشکر کرد. یک شب، آن جعبه او را به بالای کوهی بلند برد، جایی که مردی با سر طاس را دید که مشغول کندن بیل‌های خاک و ریختن آنها در سبد جادو بود. وقتی سبد پر شد، آن را برداشت و با بیل خالی برگشت و آن را نیز پر کرد. شاهزاده ایستاد و ذکر کمی او را تماشا کرد، تا اینکه مرد طاس به او نگاه کرد و گفت: «برادر عزیزم، چه چیزی تو را دعا اینقدر متعجب کرده است؟» دعا برای ذهن خوب شاهزاده پاسخ داد: «داشتم فکر می‌کردم چرا سبد را پر می‌کنی.» مرد پاسخ داد: «اوه!

من محکوم به انجام این کار هستم، زیرا نه من و نه هیچ یک از خانواده‌ام نمی‌توانیم بمیریم تا زمانی که تمام این کوه را کنده و آن را با دشت همسطح کنم. اما، بیا، تقریباً تاریک است و من دیگر کار نخواهم کرد.» و او فرشتگان برگی از درختی در همان نزدیکی کند و از یک بیل مکانیکی خشن به یک پادشاه طاس و باشکوه تبدیل شد. او اضافه کرد: «با من به حرز خانه بیا. همزاد موکل جن تو حتماً خسته و گرسنه هستی و دخترم برای ما شام آماده خواهد کرد.» شاهزاده با خوشحالی پذیرفت و آنها به کاخ بازگشتند، جایی که دختر پادشاه طاس، که دعانویس هنوز از شاهزاده خانم دیگر زیباتر بود، در ورودی از آنها استقبال کرد و آنها را به یک تالار بزرگ و میزی که با ظروف نقره پوشیده شده بود، راهنمایی کرد.

در حالی که آنها مشغول غذا خوردن بودند، پادشاه طاس از شاهزاده پرسید دعا که چگونه تا این حد سرگردان شده است و مرد جوان همه چیز را در مورد آن و اینکه چگونه به دنبال سرزمین جاودانگی است، برایش تعریف کرد. پادشاه ارواح پاسخ داد: «تو همین الان آن را پیدا کرده‌ای، زیرا همانطور که گفتم، نه من و نه خانواده‌ام تا زمانی که این کوه بزرگ را صاف نکنم، نخواهیم مرد؛ و این هشتصد دعانویس پیرانشهر سال دیگر طول خواهد کشید. اینجا پیش ما بمان و با دخترم ازدواج کن. دعا نویسی هشتصد سال مطمئناً برای زندگی کردن کافی است.» شاهزاده پاسخ داد: «اوه، البته، اما با این حال، من ترجیح می‌دهم بروم و سرزمینی را جستجو کنم دعا برای ذهن خوب که در آن جادو شدن اصلاً مرگی نباشد.» بنابراین صبح روز بعد با آنها خداحافظی کرد، هرچند شاهزاده خانم با تمام وجود از او جادو سیاه التماس کرد که بماند؛ و وقتی دید که نمی‌تواند

او را متقاعد کند، به عنوان یادگاری یک انگشتر طلا به او داد. این انگشتر حتی از جعبه هم مفیدتر بود، زیرا وقتی کسی آرزویی داشت، مستقیماً در همان مکان بود، بدون اینکه حتی زحمت دعانویس پرواز به سمت آن را بکشد. شاهزاده انگشتر را در انگشتش کرد و با تشکر فراوان از او، به راه خود ادامه داد. او مسافتی را پیاده رفت و سپس انگشتر را به یاد آورد و با خود فکر کرد که آیا شاهزاده خانم واقعاً در مورد قدرت آن صحبت کرده است یا خیر. او گفت: «کاش علوم غریبه من در آخر دنیا بودم.» و چشمانش را بست و وقتی آنها را باز کرد، در خیابانی پر از کاخ‌های کافر مرمر ایستاده اجنه غیر مسلمان بود.

مردانی که از کنارش می‌گذشتند قد بلند و قوی جادو کهن بودند و لباس‌هایشان باشکوه بود. او جلوی برخی از آنها را گرفت و به بیست و هفت دعا برای ذهن خوب زبانی که می‌دانست، نام شهر را پرسید، اما هیچ کس به او پاسخی نداد. سپس قلبش فرو ریخت؛ اگر کسی نمی‌توانست چیزی بفهمد، در این مکان عجیب چه باید می‌کرد؟ ناگهان طلسم چشمانش به مردی افتاد که دعانویس درگز لباس‌های کشور زادگاهش را پوشیده بود و به سمت او دوید و به زبان خودش با او صحبت کرد. او پرسید: «این چه شهری است، دوست من؟» مرد پاسخ داد: «این شهر پایتخت پادشاهی آبی است، اما خود پادشاه مرده است و دخترش اکنون حاکم است.» شاهزاده با شنیدن این خبر خوشحال شد و از هموطنش التماس کرد که فرشتگان راه کاخ ملکه جوان را به او نشان دهد.

مرد او را از میان چندین خیابان به میدانی بزرگ هدایت کرد که یک طرف آن را ساختمانی باشکوه اشغال کرده بود که روح به نظر می‌رسید بر ستون‌های باریکی از مرمر سبز شیاطین نرم استوار است. در مقابل، پلکانی بود و ملکه روی آنها در پرده‌ای از غبار نقره‌ای درخشان نشسته بود و به شکایات مردمش گوش می‌داد و عدالت را دعانویس طلسم اجرا می‌کرد. وقتی شاهزاده بالا آمد، مستقیماً دید که اعمال مربوط به جادو او مرد معمولی نیست و به حاجت گرفتن پیشکارش گفت که بقیه شاکیان او را برای آن روز مرخص کند، به شاهزاده اشاره کرد که به دنبالش به دین کاخ بیاید.

ذهن خوب

خوشبختانه او زبان او را در جادوگر کودکی آموخته بود، بنابراین آنها در صحبت کردن با هم مشکلی نداشتند. شاهزاده تمام داستان خود و چگونگی سفرش در جستجوی سرزمین جاودانگی را تعریف کرد. وقتی داستانش تمام شد، شاهزاده خانم که با دقت گوش داده بود، بلند شد و بازویش را گرفت و او را به سمت در اتاق دیگری برد که کف آن تماماً از سوزن ساخته ابجد شده بود و آنقدر به هم چسبیده بودند که جایی برای یک سوزن بیشتر وجود نداشت. او رو به شاهزاده کرد و گفت: «شاهزاده، این سوزن‌ها شیطانی را می‌بینی؟ خب، بدان که نه من و نه هیچ‌یک از خانواده‌ام سید و حاجی تا وقتی که این سوزن‌ها را در فرشتگان خیاطی فرسوده نکنم، نمی‌میریم.

حداقل نسخ خطی هزار سال طول می‌کشد تا این اتفاق بیفتد. اینجا بمان و تاج و تخت مرا به اشتراک بگذار؛ هزار سال برای زندگی کردن کافی است!» «مطمئناً،» او دعا برای ذهن خوب پاسخ داد. «با این پیشینه تاریخی حال، در پایان هزار سال من باید بمیرم! نه، من باید سرزمینی را پیدا چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند کنم که در طلسم آن مرگ نباشد.» ملکه دعانویس درچه تمام تلاشش جادو را کرد تا او را متقاعد به ماندن کند، اما وقتی حرف‌هایش بی‌فایده بود، بالاخره منصرف شد. سپس به او گفت: «چون نمی‌خواهی بمانی، این میله طلایی قدیس کوچک را به عنوان یادگاری از من بردار. این میله قدرت دارد که در مواقع نیاز به هر چیزی که می‌خواهی تبدیل شود.» بنابراین شاهزاده از او تشکر کرد و عصا را در جیبش گذاشت و به راه خود رفت.

به محض اینکه شهر را پشت سر گذاشت، به رودخانه‌ای پهن رسید که رمل هیچ‌کس نمی‌توانست از آن عبور کند، زیرا در انتهای دنیا جفت روحی ایستاده بود و این رودخانه‌ای بود که دور آن جریان داشت. چون نمی‌دانست بعد چه کار کند، کمی از ساحل بالا رفت و آنجا، بالای سرش، شهری زیبا در هوا شناور بود.