دعا برای درد دست و شانه

شدن و تجدید قوا در بوته‌ها دراز می‌کشید و از این رو گفته می‌شود که برنده مسابقه دیگران را «به بوته‌ها» می‌فرستد. سخنان اولیه فیل مطمئناً دعا برای درد دست و شانه رفقایش را خشمگین می‌کرد و آنها را به تکاپو می‌انداخت. آنها بی‌صدا تصمیم می‌گرفتند که او را “هل دهند” و نهایت هوشیاری استاد برای شیوه‌های سنتی طلسم در سوابق فولکلور ظاهر شده‌اند جلوگیری از دعانویس فشار بیش از حد و خطرناک به کار گرفته می‌شد. اگر دروگران نیم ساعت تنها می‌ماندند، دعا مطمئناً چند نفر از آنها از قدرت خود فراتر می‌رفتند و خسته به سایه دوستانه نزدیکترین بیشه پناه می‌بردند. اما آنها هرگز موفق نشدند به فیل برسند، یا او را آنقدر خسته کنند که وقتی شب فرا رسید، آماده رقص یا قدم زدن نباشد.

دعانویس : او مرد قوی‌ای بود و همیشه از قدرتش شادمان بود؛ اما یک کار بود که انجام نمی‌داد – برای خودش کار نمی‌کرد. ارباب او یکی از کسانی بود که مانند بسیاری از ویرجینیایی‌ها به رهایی تدریجی امیدوار بود و وظیفه خود می‌دانست که سیاه‌پوستانش را آماده کند.[245] برای آزادی، تا جایی که برایش ممکن بود. از جمله راه‌های دیگر دین برای رسیدن به این هدف، او هر کس را تشویق می‌کرد که به حساب خودش پول دربیاورد و پس‌انداز کند. از هر کس انتظار می‌رفت که شیاطین «زمینی» برای خودش کشت کند. اربابشان هر زمان که محصولاتشان نیاز به رسیدگی دعا نویسی داشت، به آنها زمان لازم و استفاده از قاطرها را می‌داد.

دعا برای درد دست و شانه

او به این طریق فکر می‌کرد که می‌تواند آنها را به عادت‌های کار داوطلبانه و صرفه‌جویی عادت دهد؛ و برخی از آنها، که هیچ هزینه ضروری برای تحمل نداشتند، هر ساله دعانویس روانسر از فروش محصولات خود اندوخته‌های بسیار کوچکی از پول کیمیاگری نقد جمع می‌کردند. اما فیل حاضر نبود برای خودش محصولی بکارد. «برای چی می‌خوام محصول پرورش جادو بدم؟» دعا برای درد دست و شانه می‌پرسید. «پول نمی‌خوام، گاهی یه سکه بیست سنتی می‌خوام که شیطانی باهاش ​​یه نخ بانجو یا یه قلاب دعا نویس ماهیگیری بخرم، و وقتی شلنگ‌های آقایون رو نگه می‌دارم کلی سکه بیست سنتی بهم پرتاب می‌شه. پول نمی‌خوام، و اگه داشتم نمی‌دونستم باهاش ​​چیکار کنم.

ماشه‌ی من خیلی ازم مراقبت می‌کنه، و تا وقتی که یه تیکه گوشت ذکر تو دودخونه باشه، فیل می‌دونه که می‌خواد کلی غذا برای دعا خوردن داشته باشه. من نمی‌خوام پول دربیارم و روی ماشه‌ی من تأثیر بذاره. ماشه‌ی من بهم لباس‌های زیادی می‌ده و من نمی‌دونم دعا نویسی برای چی می‌خوام پول دربیارم.» بحث کردن در این مورد فایده‌ای نداشت.[246] تصمیم قطعی گرفته شده بود و هیچ امکانی طلسمات برای تغییر آن وجود نداشت. فلسفه زناشویی فیل منحصر به فرد بود. او در مدتی که من او را می‌شناختم، شش بار مقدس همسر عوض کرد، اما در هر مورد یک سری قوانین بر انتخاب او حاکم بود.

شرایط خاصی از نوع نسبتاً منحصر به فرد وجود داشت که او آنها را برای یک همسر ضروری می‌دانست. او نباید به یک دلیل در مزرعه یا یکی از مزارع مجاور زندگی می‌کرد، “چون ما نباید زیاد همدیگر را ببینیم و از کافر رفت و آمد خسته شویم.” در وهله دوم، او با هیچ کس جز زنان دعانویس کامفیروز مسن ازدواج نمی‌کرد ، “چون به هر حال جوان‌ها مهم نیستند. آنها نباید پیشینه تاریخی جوراب و چیزهای شوهر خود را بردارند. گشایش اگر می‌خواهی جورابت سوراخ باشد و دکمه‌های شلوارت بسته باشد، دعا برای درد دست و شانه باید با یک دختر جوان ازدواج کنی.” شرط سوم این بود که همسر باید برده باشد و از هر دو طرف دختر برده باشد.

او جادو سیاه حتی در انتخاب شرکای مرد نیز بر این شرط اصرار داشت. تحقیر او نسبت به «سیاه‌پوستان آزاد» بسیار زیاد و تقریباً بی‌نهایت بود. او از هیچ فرصتی برای بدنام کردن آنها غفلت نمی‌کرد و در ناسزاگویی به آنها هیچ نوع صرفه‌جویی به خرج نمی‌داد. بیشتر سیاه‌پوستان – حداقل در ویرجینیا – بسیار مذهبی بودند. طبیعتاً دین آنها ماهیتی به شدت احساسی داشت – شورانگیز، غم‌انگیز، غم‌انگیز – و کاملاً طبیعی بود[247] این مذهب عمدتاً رنگ و بوی خرافات داشت. اما این نوع مذهب برای فیل جذابیتی نداشت، چرا که همانطور که خواننده احتمالاً حدس زده است، او به منطقی بودن محض در تمام دیدگاه‌ها و اعمالش افتخار می‌کرد.

یک روز به یکی از رفقایش گفت: «داداش بن، تو که دین داری، ها؟ به هر حال، صورتت آنقدر که باید کشیده است. برای خودت هم دین داری؟» «حالا، فیل، من هیچ چیز از شرارت تو نمی‌خواهم. خدا تو را حفظ کند، ایز دین دارد .» «اوه، قدیس فهمیدی ، نه؟ حالا بذار یکی دو تا سوال ازت بپرسم. می‌گی دین داری؟» بن: «بله، ایسه دین داره.» فیل: «خب، دن، بعد از مدتی… طلسم نویس وقتی بمیری، به بهشت ​​می‌روی؟» بن: “بله، ایس مطمئن شد، برادر فیل.” فیل: «و اگر به قول خودت «دی ‘تورانس» دعا برای درد دست و شانه (یا «دی ‘وِرانس») نداشتی، حتماً جفت روحی به جهنم می‌رفتی، نه؟» بن: «اگر در گناهانم بمیرم، معلوم است که به جهنم می‌روم.» فیل: «خب، حالا برای یه سیاه‌پوست شیطانی که چی؟» شیاطین نقشه‌اش رو کشیده که از جهنم دور بمونه و بره بهشت، تو بیشتر از هر قیافه‌ی درمونده‌ای که تا حالا دیدم، داری، و همه‌ش همینه.»

وقتی بن با انزجار کافران بازنشسته شد، طلسم من به فیل اعتراض کردم. [248]پرسیدم: «فیل، بن را برای چی اذیت می‌کنی؟ خودت بهتر از این بلدی که دین را مسخره کنی.» «البته که همینطوره، مسته، و این درسته. بن دین نداره، و من اینو می‌دونم. اون با قیافه جدی این کارو می‌کنه تا خدای خوب رو گول بزنه. بن هر وقت یه فرصتی پیدا کنه، مسته، دزدی می‌کنه. اون هیچ دینی نداره جادو و یه خوکه. شو. چیزی که اون از دین می‌دونه، اینه که بره زیر تپه دعا کنه، و از این مزخرفات؟ نمی‌تونم بهش بگم که یه آهنگ بخونه یا یه شیاطین سوت بزنه، به هر حال، اما اون برای این کار سیاه‌پوست بهتری سید و حاجی نیست.

ندیدم؟ دیشب خیلی بلند فریاد زد، اما واکش رو تکون داد و تعویذ قاطرهاش رو نصفه نگه نداشت؛ و دینی که باعث نمیشه یه سیاه‌پوست ماشین خوب یا الاغ‌های احمق رو ببره، مثل قاطرها که اصلاً هیچی نمی‌دونن، به هیچ وجه.» می‌تونی درستش کنی. وقتی اوضاع رو یه کم اعمال صالح بهتر می‌کنن، علف‌های هرز رو نمی‌پوشونن، نباید هرس کنن، ماشین خوب یا قاطر برمی‌دارن، دزدی رو کنار می‌ذارن، و کم‌کم دارم بهشون نگاه می‌کنم که دین واقعی دارن. اما نمی‌تونن فیل رو با این تشریفات الکی گول بزنن. دعا درد شانه شاید فیل در قضاوت‌هایش نسبت حاجت گرفتن به همنوعانش در چنین مواردی کمی سخت‌گیر و بی‌رحم بود؛ اما به هر حال، هیچ ریاکاری در رفتارش وجود دعا برای زنگ زدن طرف مقابل نداشت.

و از همه عجیب‌تر، من هرگز نتوانستم هیچ اثری از خرافات در رفتارش پیدا کنم. او با خنده علائم و نشانه‌ها را مسخره جادو می‌کرد.[249] که سایر سیاه‌پوستان دائماً تشویق یا وحشت‌زده می‌شدند. جمعه به این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل دعا برای درد دست و شانه یابد. اندازه هر روز دیگری در تقویم او مذهب فرخنده بود. او حتی آتش خود را علوم غریبه با فرشتگان چوب درختی که از رعد و برق آسیب دیده بود، روشن می‌کرد، و از طلسم همه عجیب‌تر، او برخلاف بقیه، در مراسم تشییع جنازه، از آوردن بیل‌های مورد استفاده جفر در حیاط کلیسا، بدون اینکه منتظر بماند تا ماه و ستارگان بر آنها بدرخشند، نمی‌ترسید. یک بار از او پرسیدم: «فیل، چطور به هیچ یک از نشانه‌های شانس اعتقاد نداری؟» او در روح پاسخ کلیسا پرسید: «به آنها ایمان داری، مسته؟» «نه، معلومه که نه، اما همه سیاه‌پوست‌ها این کار رو می‌کنن، به جز تو.» «مسته، مگه نمی‌دونی این سیاه‌پوستا احمقن؟ وقتی مست من می‌خواد خوک‌ها

دعا درد شانه

دعا نویسی رو از یه تیکه چوب به یه تیکه دیگه تبدیل کنه، نمی‌ره بهم علامت بده، بلکه میاد و دعانویس بهم می‌گه چی می‌خواد؛ و خدای من چی باعث شده که بشه، اون نمی‌خواد هیچ علامتی بده، نه. اون به ما توی دعانویس کتاب خوب و در تمام چیزهایی که دور و برمون هست گفته که چیکار کنیم. اون به ما فهموند که منظورش چیه، و اون نمی‌تونه مثل یه سیاه‌پوست با کلی علامت شانس، بر کل جهان حکومت کنه. «به هر حال، من همه جور بدشانسی رو بار‌ها و بار‌ها تجربه کردم، دعانویس و هیچ‌وقت بدشانسی نداشتم.» دعاگر وقتی جنگ شد، فیل یک نگهبان وفادار بود[250] با تمام وجودش یک جنوبی بود و حتی تا پایان، ایمان راسخ خود را به موفقیت تیمش حفظ کرد.

پایان کار او را کاملاً در هم شکست. وقتی اربابش شرایط جدید آزادی رنگین‌پوستان را برای آنها توضیح داد و پیشنهاد داد که با آنها در ازای دستمزد قرارداد ببندد، فیل قاطعانه امتناع کرد. «آدم‌های دیگه هر حرز کاری دعا برای درد دست و شانه دلشون بخواد می‌کنن، مسته، اما فیل می‌خواد مثل همیشه سیاه‌پوست تو باشه. دعانویس فاروق من به هیچ وجه نمی‌خوام آزاد باشم. من خون سیاه‌پوست آزاد تو رگ‌هام ندارم. من هیچ سیاه‌پوست آزادی رو ندیدم که گرسنه نباشه؛ و هیچ سیاه‌پوست آزادی رو نمی‌شناسم که چی ندزده باشه ؛ و از این گذشته، من هیچ سیاه‌پوست آزادی رو نمی‌شناسم که چی دزدکی به پرنده‌ها نزدیک نشه و تو زمین بهشون شلیک نکنه .

بهت می‌گم، من واقعاً نمی‌خوام مثل جادو شدن اونا باشم. این سیاه‌پوست توئه، و این منم که اون. من کار خودمو می‌کنم و قرار نیست دستمزدی بگیرم، و تو هم مثل همیشه ماشین منو بگیر، توسل طلسم تو هیچ‌وقت به من سیاه‌پوست آزاد نگو. من یه برده‌ام، هستم، و این شیطانی یه مسته توئه.» خدای من، ویرجین، من جادو سیاه آنقدر احمق نیستم که بخواهم موقعیت را عوض کنم. اربابش ضرورت این کار را برایش توضیح داد و به او نشان داد که تغییر واقعیت آزادی یا فرار از عواقب آن، با هرگونه توافق دوجانبه، چقدر غیرممکن است. فیل، تو باید دستمزد بگیری، چون ممکن است من بمیرم یا ورشکست شوم، و تو ممکن است پیر شوی یا بیمار شوی؛ و اگر من فقیر شوم یا بمیرم.