دعانویس روانسر

حد به من فشار آوردی – واقعاً این کار را می‌کنی، وال؛ و این هم ادامه‌اش. ده دقیقه پیش او در این اتاق ظاهر شد و به من گفت که دلیل را کشف کرده دعانویس است – این جادوگر بار دلیل واقعی را.» «و همینطور بود؟» «بچه، نه کمتر.» دعانویس روانسر «چی! آیا او…؟» «از آدام نمی‌دونم. داشتم به جوابم فکر می‌کردم؛ و وقتی سرم رو بالا آوردم، رفته بود.» «و تو هیچ جوابی آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند بهش ندادی؟» «بله! به او گفتم که کاملاً با او موافقم. باید صادق فرشتگان می‌بودم.» «ای جناب کشیش! تو باید با من بیایی!» اجنه غیر مسلمان «برو با تو!» «تو آهنگ را ساخته‌ای؛ باید به نوازنده‌ی نی هم پول بدهی.» «منظورت را نمی‌فهمم.

دعانویس : اول جسدت را می‌سوزانم تا ببینمت!» لحظه‌ای به من خیره شد، دندان‌هایش نمایان شد، چشمانش در تاریکی گرد شد، طلسم مشت‌هایش گره شد و باز شد؛ دین سپس او روح نیز رفت. و من رفتم و کنار پنجره ایستادم، یواشکی پرده‌ها را قدیس کنار زدم و احساس کردم که مورد آزار و اذیت‌ترین دختر لندن هستم. پنجم این حالت به مدت دو هفته در من ادامه شیطان داشت، با تناوب‌هایی از افسردگی، خود-اتهام‌زنی و طغیان‌های وحشیانه. در روز شانزدهم، یادداشت کوتاهی از ولنتاین به دستم رسید که التماس مذهب می‌کرد به اتاقش بروم. از میان دندان‌هایم قسم خوردم: «من نمی‌روم.» و هوس کردم کاغذ را با دندان‌هایم پاره کنم؛ و پنج دقیقه بعد، راه افتادم.

دعانویس روانسر

با خودم فکر کرده بودم: «او مرا پیش خودم توجیه خواهد کرد. دیگر وجدانم را زیر پای او نخواهم گذاشت.» آن مرد در پیکدیلی به عنوان شاهزاده زندگی ذکر می‌کرد . او را در میان انبوهی از زباله – جعبه‌ها و بسته‌ها و کف‌های ریخته و پاشیده – پیدا کردم، ظاهراً در آستانه‌ی سفر. دعانویس روانسر او با هیجان فراوان و برق زنان به من سلام کرد – هیچ اثری از شکایت یا ابجد خجالت در رفتارش دیده نمی‌شد. به پیشخدمت موقرش گفت: «فیلیپس، این چیزها را کافران بگذار کنار. همین ارواح الان کار را تمام می‌کنیم.» مرد از اتاق بیرون رفت؛ و اربابش آستینم را گرفت، در حالی که من خودم را کنترل می‌کردم – و در عین حال ناخودآگاه، با خوشرویی او نرم دعانویس کنگاور می‌شدم.

او گفت: «ما بعد علوم غریبه از جادو تابستان آخرمان با پرستوها، داریم می‌رویم کاپری – مصر.» پرسیدم: «تو و… فیلیپس؟» او با خنده گفت: «من و همسرم. هیس! شماره ملا او دارد بچه را می‌خواباند.» او می‌توانست این را بدون خجالت بگوید؛ و همانطور که بعداً فهمیدم، آنها فقط یک هفته بود که ازدواج کرده بودند! او مرا روی نوک پا به اتاقی دوردست برد و از من خواست که از در باز نگاه دعانویس نجف شهر کنم. دایه، تاج بر سر، مغرور مانند هر ملکه جوانی، با حس مادرانگی آگاهانه، خم شده بود و آرام آواز می‌خواند، بالای یک تخت کوچک. دیدن او – همسر وال – فوراً عزت نفسم را به من بازگرداند.

به طلسم نظر می‌رسید رمال که من هیچ کاری نکرده بودم، جز اینکه به تسریع رویدادی که فرشتگان از آن متنفر بودم، جادو سیاه کمک کرده باشم. فریاد من بهمن را فرو ریخته بود. از آن پس، جایگاه من جایگاه یک ناظر سرگرم بود. گذاشت خیره نگاهم کند؛ سپس با تمام آن تظاهر همیشگی و مرموزش مرا به بیرون هدایت کرد. با هم شیطانی بیرون رفتیم – نمی‌دانم چرا – به گرین پارک. آنجا دورافتاده و ساکت به نظر می‌رسید و سایه‌های زیباتر شب داشتند زیر درختانش جمع می‌شدند. سپس با من اینطور صحبت کرد: «ورندر، حق داری بدونی. یادت هست اون شب چی بهم گفتی؟ شاید من فقط برای تو دعانویس کوهبنان نبودم.

من مسائلی رو پیش‌بینی کرده بودم که تو حتماً باید نسبت جادو بهشون بی‌اطلاع باشی. گفتی بچه بین ما قرار گرفت. فرشتگان همینطور هم شد، اما نه به اون شکلی که تو می‌خواستی بگی. من پدرشم.» من کاملاً ساکت و بسیار جدی گوش می‌دادم، همانطور که با هم قدم برمی‌داشتیم. دعانویس روانسر ادامه داد: «من در مورد خودم، نه برای خودم، می‌گویم که هیچ چیز از ثمرات یک شب‌نشینی کوچک زیر نور مهتاب در آن روستای کنت نمی‌دانستم. من هم مثل او مشغول چیدن میوه بودم، اما به دعانویس بروات دلیلی بدتر. برخورد ما در بیمارستان ب—— اولین نشانه‌ی حقیقت برای من انرژی مثبت بود. تا آن لحظه هرگز به دنباله‌ای برای طلسم آن فکر نکرده بودم، حداقل بی‌خیالش شده بودم؛ البته هرگز ذره‌ای فکر نکرده بودم که بیمار را با قربانی‌ام یکی بدانم.

سپس در یک لحظه – ورندر، درماندگی‌اش تمام آن چیزی را که در من بد نبود، پیدا کرد. او مرا نمی‌شناخت – پرده خیلی ضخیم بود. من تصمیم گرفتم به عنوان یک غریبه، چیزی را که از قبل مال خودم بود، به دست بیاورم و از آن خود کنم. درست می‌گفتم؟» «بله، حق با تو بود.» سرم را تکان دادم. «بعد قسمت عجیب ماجرا از راه رسید،» او گفت، «نوعی ناخودآگاه از مانعی که نمی‌توانست تعریفش کند. این بی‌آبرویی او بود، ورندر – خدای من! ورندر، بی‌آبرویی او ! – که به طرز ظریفی در زندگی کوچکی که فرشته به خانه‌اش وارد شده بود، بیان می‌شد.

او همیشه از بچه می‌ترسید و به او اعتماد نداشت؛ و به شما می‌گویم که من در وحشت زندگی می‌کردم که روزی بی‌خردی‌اش دست مهربانش را برای آسیب رساندن به او باز کند. زیرا دعانویس گلباف او می‌خواست پیش من بیاید، ورندر، می‌خواست بیاید، و انگار نمی‌توانست، و هیچ‌کس هم به او نمی‌گفت چرا.» « بهش گفتی ، ای پیرِ رذل! و فکر می‌کنی نتیجه‌اش چه شد؟ وقتی دنبالش رفتم، دیدم جفر رفته – بچه را از گهواره برداشته و با عجله بیرون رفته بود. پیرزن هارپی آنجا بود، هذیان می‌گفت و بیش از حد معمول حرف می‌زد. او را به زانو درآوردم تا اعتراف کند.

اعتراف کرد که دختر با تب و تاب آمده بود تا از ماجرای باری که ما را از هم جدا می‌کرد، خبر بدهد. ظاهراً دایه به او حمله کرده و او، عمه میم، را متهم کرده دعانویس بردسیر که بی‌جهت باعث رسوایی‌ای شده که این سایه را به زندگی‌اش آورده است. و بعد – شاید جای تعجب نبود – عمه متون کهن از کوره در رفت و همه چیز را رها کرد.» «حقیقت؟» «همه اینها را می‌دانست، جز چیزی که خود پیرزن نمی‌دانست – نام آن شرور. دعانویس روانسر می‌بینید، شرایط مانع از آن شده بود. او بی‌خیال شد، عمه – کمی حق به جانبش بود؛ اینکه این‌طوری تحملش به توسل خودش برگردد، می‌دانی!

– و به دختر فریاد زد که زباله‌هایش را جمع کند و جای دیگری بریزد. و دایه بالاخره فهمید و رفت.» «کجا؟» «آه، کجا؟ سوال این بود. من فقط یک سرنخ داشتم – اسکن و رودخانه؛ اما آن را قاپیدم جادو شدن و الهامم درست از آب درآمد. او به طور غریزی دعانویس ‌منوجان به گشایش تنها جایی رفته بود که به نظر می‌رسید مشکلش می‌تواند حل شود. می‌بینی، او هنوز نیامده بود که من را با آن بشناسد. اما من دنبالش رفتم و به موقع او را گرفتم.» سرش را پایین انداخت و خیلی آرام صحبت کرد. «با آخرین قطار ممکن به سمت اسکنه رفتم.

ورندر، من صحبت نمی‌کنم. این یکی از آن تجربه‌های غش‌آلود و غیرقابل توصیف بود، مانند صدایی که در بوته‌زار سوزان می‌پیچید. سپیده‌دم سردی بود، با علوم غریبه رودخانه‌ای سفید و قلقلک‌دار و شبح یک ماه پیر. او قصد داشت آن را به آب بسپارد – دعانویس روانسر جادو کهن مه جادو هنوز از ذهنش بیرون نرفته سید و حاجی بود – و سپس، در یک لحظه، مادر به او رسید، و خاطره من را به یاد آورد؛ و او دوید تا خودش را به جای من در آب بیندازد، و من را دید که دارم می‌آیم.» پس از آن سکوت طولانی برقرار شد. با لحنی خشک پرسیدم: «و عمه میم؟» مخصوصاً برای اینکه شخصیتم را حفظ دعانویس راور کنم.

روانسر

او خندید. «اوه! ما یک بخش آبرومندانه به یک مستمری ننگین دعا نویسی اضافه کردیم و او را تسویه حساب کردیم.» سکوت دیگری شیاطین برقرار شد. با طلسم عصبانیت گفتم: «خب، من عذرخواهی می‌کنم.» روح پروفسور جان شیاطین به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند. استناری با ولع در آزمایشگاهش قدم می‌زد و منتظر رسیدن زمان مورد انتظار بود. تاجی درخشان از شمع‌ها، که در سایه‌ای متمرکز شده و از پرتوی سیاه بالای میز تشریح آویزان بود، مرتباً او را هنگامی که در تابش آن قرار می‌گرفت، شناسایی عبادت کردن می‌کرد و به همان ترتیب، هنگامی که از آن عبور می‌کرد، به بررسی دقیق تخته خالی زیر آن بازمی‌گشت، گویی سعی داشت روی آن سطح خالی، هیروگلیف‌های نانوشته رشد او را ردیابی دعاگر کند.

با این حال، اگر هر یک از زبان‌های آتشین آن به اندازه زبان‌های شعله حواریون چندزبانه بود، نمی‌توانست در میان همه آنها صدایی برای مخالفت با ثبات مادام‌العمر او با خودش پیدا کند. از کودک سخت‌گیر و بی‌رحمی دعانویس روانسر که از آشفته کردن عشقی که می‌خواست او را از خود دور کند، شادمان شده بود؛ از دانش‌آموز بدبینی که بیدار کردن و تحلیل درد در دعا زندگان تنها سرگرمی جذاب برایش بود؛ فرشتگان از دانشجوی بی‌احساسی که مانند شبحی از بی‌احساسی اخلاقی در بیمارستان‌ها قدم می‌زد؛ از آن اعمال مربوط به جادو عیاشِ حسابگر که دوران تجربیِ حیوانی‌اش به همان کوتاهیِ وحشیگری‌اش بود؛ از شهوتِ زندگی که زود تمام شد، تا تحلیلِ بی‌رحمانه‌ی انگیزه‌های ارگانیکش؛ از کودکِ بی‌روح تا هیولایِ مردانه‌ی علم؛ از نیستی تا شهرتِ بزرگِ دعا نویسی زودهنگام، تا افتخارات، تا خانه‌ای مجلل، تا خود و شرایطِ تعویذ فعلی‌اش، خلاصه، پیشرفتِ پروفسور استانری کاملاً و بی‌هیچ خطایی منسجم بود.

او یکی از کسانی بود که برایِ توجیهِ طلسم نتایج زاده شده بود، نه به نماز خواندن هیچ وجه با این هدف که جریانِ تمایلات را با پاکسازیِ منبعِ آن پاک کند. برعکس، او هرگز در آلوده کردنِ آن تردید نمی‌کرد، اگر کلیسا می‌توانست با این کار نوعی بیماریِ همه‌گیرِ جدید را پرورش دهد.