دعانویس ‌منوجان

در لحظه فرود آمدن دوکوس بر روی آن، گروه در حالت سکوت و بی‌حرکت قرار گرفت، سید و حاجی گویی در آستانه‌ی دعا موجی از شور و اشتیاق قرار گرفته بود. و سپس، در دعانویس ‌منوجان یک لحظه، صدایی غرش‌مانند او را فرا گرفت. «اعتراف کن!» با لرزش فریاد دعا زد: «همان کسی که با او پای چوبه دار دیده شدی؛ همان کسی که تو، ای دعا نویسی وصف‌ناپذیر، طلسم ای عروسک شیطان! به کانگرخوی بی‌خبر تحمیل کردی؛ همان، آن دلاور و جاسوس فرانکی تو» (صدا قطع شد و سپس، با اوج گرفتن، شعله‌ور شد) – «با او چه کردی؟ کجا پنهان شده؟ سریع و با حقیقت صحبت کن، اگر، هرچند خائن باشی، از شر خیانت خائن در امان خواهی بود.» «آلگوزیل، نمی‌توانم بگویم.

دعانویس : به من رحم کن!» دوکوس به سختی می‌توانست کودک را در آن لحن‌های دردناک تشخیص دهد. بازپرس، با سوگند، نیم چرخید. «پیگناتلی، پدر این ملعون – آیا می‌توانی به وظیفه‌اش عمل کنی؟» شخصی – آشفته، جسدمانند، دعا نویسی به طرز باشکوهی غیرانسانی مانند بروتوس – از کنار کانگرخو بیرون آمد و یک بازوی گره‌دارش را بالا برد. با کافران فریادی گوشخراش و گوشخراش اعلام کرد: «فرزندی از من نیست، آلگوزیل! بگذار همانطور که کاشته است، درو کند، آلگوزیل!» کانگرخو از جا دعانویس پرید و خودش را روی زانوهایش کنار دختر انداخت. «به دان مانوئل بگو، چیکیتا. خدایا! پسر کوچولو، که دختر بودن (آه، شیطون!) تا حدی تبرئه شده است.

دعانویس ‌منوجان

به او بگو، به او بگو – آه، آنجا – حالا، حالا، حالا! او، معشوق نسخ خطی تو، در کلبه بود. من او را در حالی که به سختی می‌توانست حرکت کند، رها کردم. وقتی شورا برای جستجوی او می‌آید، او رفته است. می‌گویی رفته؟ آه، فرزندم، اما من باید بهتر بدانم! نمی‌تواند دور باشد. دعانویس ‌منوجان بگو کجا – او را رها کن – بگذار فقط خودش را دعانویس عنبرآباد نشان دهد، چیکیتا، و شیاطین آلگوزیل خوب تو را نجات خواهد داد. چه خائن، آه، دیوس! و با این حال من هم دوست داشته‌ام.» او هق هق می‌کرد و با بی‌ادبی او را چنگ می‌زد.

دوکوس، در لانه‌اش، با خودش می‌خندید و آرام دست می‌زد و با ناخن‌های شستش سنج‌های کوچکی درست می‌کرد. با سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند خود فکر کرد: «اما او او را تکان نخواهد داد.» و با این فکر، حرز از جا پرید؛ زیرا از بالای بلندی که ایستاده بود، ناگهان چشمش به درخشش سرنیزه فرانسوی در جاده‌ی پایین افتاد، کلیسا مطمئن بود. آنیتا با صدایی دلخراش فریاد زد: «استاد! او رفته است – آنها نمی‌توانند او را ببرند. اوه، نگذارید به من آسیبی برسانند!» آلگوازیل علامتی داد. کانگرخو، در حالی که تقلا می‌کرد و مقاومت می‌کرد، کشیده شد و با خود برد. کمی صدای خش‌خش و سکوت در اطراف دختر پیچید؛ و در یک لحظه، گروه از هم پاشید تا تماشا جادو سیاه کند که طلسم گشایش او را با شست‌هایش به سمت شاخه می‌کشند.

دعانویس دوکوس با حرص و طمع نگاه می‌کرد. با خود فکر کرد: «چقدر طول می‌کشد تا جیغ بزند تا بتوانم از آن فرار کنم؟» آنقدر طولانی که او به طرز غیرقابل تحملی بی‌قرار شد – وحشی و خشمگین. می‌توانست پیشینه تاریخی دعا نویسی طلسمات او کافران را به خاطر تحملش نفرین کند. اما به دعانویس کهنوج زودی فرا رسید، در حالی که تمام درد و رنج را با شیاطین ناله به تصویر می‌کشید. و در آن لحظه، او مانند موشی که در حال دویدن است، دزدکی به سمت جاده رفت – تا با د کافر لا پلاتیِر و افرادش که از قبل بی‌صدا از آن جدا شده بودند، روبرو شود.

جادو سیاه و در همان لحظه، اسپانیایی‌ها آنها را دیدند. دعانویس ‌منوجان زمزمه کرد: «طاعون!» «اگر این کار را نمی‌کردیم، می‌توانستیم همه‌شان را با یک رگبار بزنیم!» بین نیروهای فرانسوی که پشت صخره‌هایی که دوکوس آنها را به آنجا هدایت کرده بود، پناه گرفته بودند و اسپانیایی‌هایی که کاملاً غافلگیر شده عبادت کردن و احمقانه زیر فانوس جمع شده بودند، جسد آنیتا آویزان بود، شکنجه‌اش فعلاً به حالت تعلیق درآمده بود زیرا عقلش از کار افتاده بود. دوکوس فریاد زد: «چطور، دوست من! اما برای چه؟» «دختر، همین.» «او هیچ احساسی نخواهد داشت. بدون شک او همین الان هم نیمه جان دعانویس نجف شهر است.

یک لحظه، و خیلی دیر خواهد شد.» شیاطین دِ لا پلاتیِر گفت: «با این وجود، این کار را نخواهم ذکر کرد.» اعمال مربوط به جادو دوکوس با خشم پا کوبید. «به من خبر بده. او باید دعا نویس شانس خودش را امتحان کند. به خاطر امپراتور!» او خفه شد – سپس فریاد زد، «آتش!» انفجار در میان تپه‌ها رخ داد و پژواک آن بلند شد. توده‌ای تیره که در ورای درخشش فانوس پیچ و تاب می‌خورد و فرو می‌نشست، گویی لرزش کوچکی از شادی را جادو در پیکر تاب‌خورده برمی‌انگیزد. آن لحظه‌ای لرزید و منقبض شد؛ سپس آرام گرفت و بی‌حرکت آویزان ماند. آستین چین‌دار خواب، که تار و پودِ درهم‌تنیده‌ی نگرانی دعانویس را به هم می‌بافد.

دعانویس دهگلان مایلم موضوع خود را با یک شخصیت ، به سبک لا برویر، به شرح زیر آغاز کنم: پامفیلوس کسی است که لیبرال‌ها او را مردی تودار و افراد متعصب او را فردی پنهان‌کار می‌نامند. او مطمئناً به طرز زننده‌ای وانمود می‌کند که از امور عادی زندگی، اسرار آسیایی می‌سازد. او در سکوت، دعانویس ‌منوجان همانطور که دیگران در غیبت کردن رفتار می‌کنند، عمل می‌کند. «ها!» گفتن او هنگام پذیرش واقعیت یا حدس شما، به نظر می‌رسد که هم از جانب او نشان دهنده‌ی زیرکی بیش از حد معمول او در مورد موضوع مورد بحث و هم از سوی او نشان دهنده‌ی کنجکاوی او برای مطالعه‌ی دیدگاه رایج در مذهب شماست.

در کنار او، فرد به طرز عجیبی سطحی احساس می‌شود و از این تحمیل رنجیده، به ابتذال‌های خودپسندانه‌ای کافر دست جادو شدن می‌زند که می‌داند تحریف خود اوست. آیا آب‌های آرام همیشه عمیق هستند؟ به نظر می‌رسد پامفیلوس رفتار خود را بر این مغالطه بنا کرده است، گویی هرگز آب‌های آرام راین را که از سطوح کم‌عمق خود می‌لغزند، ندیده است. انسان در این فکر فرو می‌رود که آیا اگر کسی ناگهان اسرار حسادت‌آمیز سینه‌ی پامفیلوس را آشکار کند، تحت تأثیر چیزی جز بی‌اهمیتی آنها قرار خواهد گرفت. با این حال، به طرز عجیبی، با وجود شک فرشتگان و تردید و آزردگی، آدم او متون کهن را دوست دارد و از مصاحبتش لذت دعانویس بافت می‌برد.

احتمالاً این واقعیت که شیطانی او دوستان بسیار کمی دارد، ترجیحات تنهایی‌اش را به یک اعمال صالح تملق تبدیل می‌کند. از این گذشته، پرحرفی همیشه سرریز شیطانی عقل نیست. در حاجت گرفتن کل، اگر کسی حرف زیادی برای دعانویس دیواندره گفتن ندارد، بهتر است آن اندک را برای روز مبادا نگه دارد. بسیاری از ما، با غرور نسبت به میراث خود، فکر می‌کنیم که می‌توانیم با پنج نان و چند ماهی، جمعیت زیادی را سیر کنیم. اما برای انجام این کار، باید تا حد زیادی تقلب کنیم. پامفیلوس، باز جفر هم «حضور» گیرا و متقاعدکننده‌ای دارد. او سی و سه ساله است، اما هنوز از نظر جسمی و ذهنی، پسری با چشمانی بزرگ و کنجکاو است.

شما نمی‌توانید هیچ چیز معمولی را به او شیاطین بگویید، دعانویس ‌منوجان اما «بله؟ بله؟» مشتاقانه‌اش شما را به وحشت می‌اندازد و سعی می‌کنید دعانویس ‌منوجان تعویذ با کمی شوخ‌طبعی، فرشتگان گله‌ای از مشاهده، به خاطر لذت نادرش، موضوع دعانویس بروات خود را بهبود بخشید. آیا او ارزش تلاش را دارد؟ نمی‌دانید. نمی‌دانید که آیا او می‌خواهد شما اینطور فکر کنید یا نه، یا واقعاً به طور غریزی حریص خوش‌مشربی روان‌شناختی جادو است . او قدبلند و لاغر و از نظر ظاهری جالب است. خلاصه، او هیچ کمبودی جز صراحت ندارد؛ و من مطمئن رمل نیستم که این کمبود، یک لطف پنجم نباشد. او ابطال کردن جادو در نهایت «ولنتاین» و موضوع این «اخلاق» است.

شاید یک سال پیش بود که یک شب، ولنتاین بی‌صدا وارد اتاقم شد و با دیدنم، به طرز وقاری مرا آزرد. از اینکه اینقدر غافلگیر شوم متنفرم. به طور کلی، معتقدم توجه یک مرد به اعصاب همنوعانش، معیار سنجش هوش اوست. با این حال، ولنتاین، اگر بخواهیم حق مطلب را ادا کنیم، این ورودهای بی‌صدا را برای غافلگیر کردن کسی انجام نمی‌دهد، بلکه بیشتر برای سرگرم کردن خودش با دغدغه‌های دیگران است. اتفاقاً، ورود من روزنامه عصر بود. «آه!» او فریاد زد و ناگهان مثل یک روح روشن ضمیر، بالای شانه‌ام تک‌هجایی را با صدای بلند خواند. حدس زدم که نُتِ مشخصه‌ی جمله، فرشته اشاره‌ای به پاراگرافی بود که در آن لحظه توجهم را جلب کرده بود.

منوجان

عنوانش این بود: «دختر خفته‌ی برومپتون». البته که شروع کردم؛ و در یک واکنش آنیِ عصبی، به نهایتِ بی‌ادبی مقدس رسیدم. «بله،» با لحنی کشیده گفتم، «مورد جالبی است، نه؟ فرض کنید یک نامه خصوصی بود، چقدر طول می‌کشید تا حضورتان را این‌طور توی گوشم فریاد بزنید؟» او در حالی که دور می‌شد خندید (راستش را بخواهید، اصلاً فریاد نزده بود)؛ سپس، همین که در سایه روبروی من نشست، برای اولین بار ظاهر شد تا متوجه منظورم محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. شود. «فقط به اندازه کافی طولانی که واقعیت را تشخیص بدهم.» او آرام گفت. «منظورت از این سوال چیست؟» با این حرف، از گستاخی خودم شرمنده شدم.

هیچ توجیه واقعی برای فرشتگان توهینم نداشتم، هرچند می‌توانستم به عنوان مدرک ارائه دهم. با دستپاچگی زیر لب گفتم: «اوه، هیچی! فقط کاری کردی که از تعجب شاخ دربیارم.» از ویژگی‌های بارز او بود، و این خود معمایی دیگر، که با وجود خودآگاهیِ خودانگیخته‌اش از برتری، به راحتی از یک بی‌اعتنایی منزجر می‌شد. مدتی در سکوتی خشم‌آلود نشستیم، و شاید با احساسی متقابل از رنجش. او با تلاشی طولانی گفت: «بله، مورد جالبی است. شیطانی یک خلسه، اینطور نیست؟» «یه همچین چیزی.» جواب دادم. «دیروز دختره رو دیدم.» او با علاقه سرش را بالا آورد. «بله؟» «او در بخش خصوصی بیمارستان ب بستری است.