دعانویس عنبرآباد

آن بدبخت، از مچ دست و مچ پا، زیر آن پین شده بود. شنل را برداشت و با عجله به سمت چوبه دار برگشت. در آنجا با طلسم دعانویس عنبرآباد احتیاط شیاطین اعمال مربوط به جادو از مازاد موجودی طناب، حدود دوازده فوت طلسم طول انتخاب کرد و در دو سر آن حلقه‌ای تشکیل داد. بنابراین، از نردبان بالا رفت، این طناب را از یک سر به قلاب بست و سپس، خود را تاب داد و از طناب پایین رفت تا جایی که توانست هر دو پایش را از طناب پایینی عبور دهد. « خب! » گفت. «بیا بالا و من را با چند تکه پارچه‌ی کوچک دور کمر، زانوها و گردنم به آن یکی ببند.» او در حالی که گریه می‌کرد اطاعت کرد.

دعانویس : عشق و وظیفه او به این شگفتی مردانگی بود، هر چقدر هم که نصیحت او وحشتناک بود. فوراً، طبق میل او، به او دستور داد شنل راهزن را بیاورد و دکمه‌های آن را روی همه چیز ببندد. او گفت: «حالا، یک جادو شدن بوسه‌ی آخرِ آیینی؛ و در حالی که پایین می‌روی و نردبان و همه چیز را مانند قبل قرار می‌دهی، در گودال جایی برای ایستادن خواهی داشت برای این رقص واقعی مرگ.» لحظه‌ای – و او آنجا آویزان بود، از همه نظر شیاطین دعانویس یک جسد. طناب کوتاه دور گردنش – یقه‌ی دومینو – آنقدر مرتب و گره خورده بود که انگار در انتهای افسار کشیده شده بود.

دعانویس عنبرآباد

موهای بلندش را روی چشمانش کشیده بود؛ سرش به یک طرف خم شده بود؛ زبانش بیرون زده بود. در بقیه‌ی مدت، شنل همه چیز را، حتی تا پاهایش، پنهان کرده بود. بزچران ناله‌ای کرد. دعانویس عنبرآباد «آه، حرز ای مقدسین، او مرده است!» سر، در حالی که پوزخند می‌زد، راست شد. «اوژنیو!» او فریاد زد؛ «ای دعانویس کهنوج خدای من! تو را پیدا خواهند کرد – خواهی لغزید و خفه خواهی شد! آه، کلاغ‌ها – بدن بدن من، کلاغ‌ها!» «احمق! مگر دست‌هایم را ندارم؟ ببین، یکی را برای تو می‌بوسم. حالا خورشید غروب می‌کند و شب‌زنده‌داری شبح‌وار من کوتاه خواهد بود. فقط از خدا بخواهید که آنها را در آن بوته‌زار فرود نیاورد.

ناریگویتا، قهرمان کوچک، این آخرین حرف من است. برو خودت را در بوته‌های بالا پنهان کن و ببین یک فرانسوی، حساس‌ترین انسان فانی، برای خدمت به امپراتورش چه اعمال صالح رنجی خواهد کشید.» در واقع، دوران شهوت‌های والا و فضایل وحشیانه بود، زمانی که مردان باید بر روی سنگ‌های پله، نه از خودِ مرده‌شان، بلکه دعانویس قروه از دشمنان منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند کشته‌شده‌شان، برای رسیدن به چیزهای والاتر سوار شوند. آنیتا، مانند دوکوس، فرزند نسل خود بود. از نظر او، هدف قهرمانانه این عمل بر تندی آن غلبه داشت. او پاهای معشوقش را بوسید؛ شنل را دور آنها محکم کرد؛ سپس برگشت و به مخفیگاه گریخت.

با صدای قدم‌هایی که از گذرگاه بالا می‌آمد، کلاغ‌ها پراکنده شدند. اوژن، با وجود تمام خودکفایی‌اش، از دعانویس پافشاری آنها عرق ریخته بود. یک حمله‌ی پرخورانه‌ی دیگر می‌توانست هر لحظه، با کور کردن او، او را در معرض حمله‌ای عمومی قرار دهد، پیش از آنکه کمکی از دعانویس بروات آشیانه به او فرشتگان برسد، جایی که عشق خستگی‌ناپذیر هر حرکت او را زیر نظر داشت. دعانویس عنبرآباد اکنون، نمونه‌ی رایجی از مشیت الهی که در انتظار جسارت است، بلند شدن و پراکنده شدن ناگهانی علوم غریبه دسته، شنوایی او دعا را به صدای جیرینگ جیرینگ افساری که از مسیر پایین به طور ریتمیک می‌آمد، حساس کرد.

او بلافاصله، با تمام وجودش، در حالت مرگ قرار گرفت. آهنگ هشدار آهنین چنان کم تغییر کرده بود، قدم‌ها چنان خفه جادو کهن و مرگبار به گوش می‌رسیدند که وقتی از میان پلک‌های بسته‌اش به دنبال ورود گروه می‌گشت، با دیدن کنگره‌ی شومی ارواح که بی‌صدا دور چوبه‌ی دار کشیده شده بود، اعصاب عصبی‌اش به لرزه افتاد. شاید برای اولین بار در این فضای راکد متوجه خطری شد که خود را به آن دعوت کرده بود. اما هنوز هم مشیت قمارباز با او یار بود. همه آنها زن بودند به جز دو نفر – قربانی، یک یانگوسی عبوس و ریش‌دار که به جادوگر طرز وحشیانه‌ای شیطان به قاطری بسته شده بود، و یک کارملیت شکم گنده با کلاه بیل که صلیبی را بین آستین‌های جادارش بغل کرده بود.

دوکو درباره این زنان جادو سیاه انتقام‌جوی دسته‌جمعی شنیده بود . حالا، او به اندازه کافی فرانسوی بود که اهمیت رفتار آنها را کاملاً درک کند، همانطور که در تاریکی زیر پایش جمع شده بودند، همچون انبوهی از اشباحِ پوشیده و بی‌صدا. او در حالی که از میان پرده همزاد افتاده موهایش نگاه می‌کرد، با خود فکر کرد: «این زنان دوست‌داشتنی چطور این کار را خواهند کرد؟» او تمایل هیستریکی به خندیدن داشت، و در آن لحظه راهب، دعانویس بردسیر با تصمیمی ناگهانی برای اقدام، به او برخورد کرد و او را به آرامی چرخاند تا اینکه رویش از نمایش برگردانده شد. بلافاصله – همانطور که او صداها را تفسیر می‌کرد – قاطر به زیر چوبه دار برده شد.

دعانویس دهگلان او صدای قرار گرفتن نردبان در موقعیت خود را شنید، صدای کشیده شدن شدید آن، شبیه به حرکت متمرکز آن را شنید. چیزی که (در حال حاضر) نمی‌شنید، دعانویس عنبرآباد فریاد یا اعتراضی از قربانی بود. تیر بالای آن جیرجیر جادو کرد، افساری به صدا دعا درآمد، صدای سم اسب‌ها دعا نویسی با شدت کمتری فروکش کرد. مکثی طولانی برقرار شد که تنها با صدایی خفیف، مانند خش‌خش یا لرزش، کافر شکسته شد – و سپس، در یک اجنه غیر مسلمان لحظه، با صدایی، پوزخندی، نفرت‌انگیز – صدای کشیش. جادو «چی! بی‌هیچ کلامی آنجا جادو معلق ماندن، کارلوس؟ می‌خواهی بروی و هرگز نپرسی که بر سر همان گنجی که روحت را به آن فروختی چه آمده است؟ شیطان تو را محاصره کرده است، کارلوس؛ زیرا بالاخره تو گم شده‌ای، نه گنج.

همه اینها کنار دعا نویسی گذاشته دعا نویسی شده است – آن را در گوش همسایگانت در آنجا فریاد بزن – همه اینها کنار گذاشته شده است، کارلوس، در معادن نمک کوهان کوچک، در امان است. اکنون آن را به تمام دنیا فریاد بزن. اگر می‌توانی، می‌توانی. در معادن نمک کوهان کوچک. می‌شنوی؟ آه، پس، باید تو را وادار به پاسخ کنیم.» با سخنان طلسمات او، گودال ناگهان در هیاهویی گوشخراش فرو رفت، صدایی وصف‌ناپذیر و دعانویس بافت وحشتناک، جیغ‌های هارپی‌هایی که طعمه‌هایشان را شکار می‌کردند. همهمه و غوغای شیطانی برخاست – گویی والپورگیس بود. دوکوس در حالی که آب دهانش را قورت می‌داد، با خود فکر کرد: «نه، نه.» او برای لحظه‌ای تقریباً عصبی شد.

«این غیرقانونی است – آنها حق ندارند این کار را بکنند!» کافر دوباره به خود می‌پیچید، با وجود تمام اراده‌ی دیوانه‌وار خود که مانع می‌شد. نمی‌خواست نگاه کند، اما نگاه می‌کرد. راهب، که مسحور شده بود، دعانویس بیجار با صلیبش زباله‌های پاره و لرزان را له می‌کرد. دیگران، که انگشتانشان مشغول تکه‌هایی بود که از شنل‌هایشان کنده بودند، برای لحظه‌ای کمی عقب‌نشینی کرده بودند. ناگهان مرد کارملی، گویی در جنونی مهارنشدنی فرو رفته باشد، سلاحش را انداخت و به سمت قاطر دوید، جایی که قاطر در دسترسش بود، عنبرآباد تپانچه‌ی اسبی بزرگی را از غلافش در میان تزئینات بیرون دعانویس کشید و آن را به سمت بدن بی‌حس او نشانه گرفت.

او دعانویس فریاد زد: «ای تفاله‌های شیاطین! در آتش، به سوی آتشی که جاودانه است، فرود آیید!» ماشه را کشید. برق و انفجار مهیبی رخ داد. زنبوری شعله‌ور پای دوکوس را نیش زد. احتمالاً از جا پرید و جیغ دعانویس کشید. هر فریاد یا حرکتی از او، در دعانویس عنبرآباد وحشت فریاد مانندی که از تصادف ناشی می‌شد، بی‌توجه می‌گذشت. با دستانش کافران به آن چسبید و جرأت کرد سرش را فرشتگان بالا بیاورد. دهانه‌ی گذرگاه، گرگ و میش بود و دامن‌هایش در هوا معلق بودند. روی شن‌های زیر پایش، بدن کشیش، هیکلی بی‌شکل، به آرامی فروکش می‌کرد و در جای خود قرار می‌گرفت، یک مشت تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد چاق از آن هنوز قنداق تپانچه‌ای را گرفته بود که از شدت پر بودن، هنگام شلیک ترکیده بود.

عنبرآباد

بوی بد آن تراژدی کوچک رمل به سختی از بین رفته بود که دوکوس خود را یافت. احساس شورش، که از انرژی مثبت شیاطین موقعیت درمانده‌اش ناشی می‌شد، در واقع فقط لحظه‌ای بود. احساس دسترسی خودش به شکنجه، شکنجه را برایش به عنوان یک دعا شهوت غیرانسانی ترسیم می‌کرد. با داشتن ابزارهایی برای مقاومت یا فرار، به دلخواه، می‌توانست مدت‌ها در کمین شیاطین بنشیند و آن را تماشا کند؛ حتی آن را به طلسم عنوان یک نمایش فرشتگان هنری اغراق‌آمیز تأیید می‌کرد. با قلبی سرشار از شادی از موفقیت ترفندش که برای لحظه‌ای درد زخمش را موکل جن فراموش کرد، با عجله گره‌های ریسمان‌های کوتاه‌تر اطرافش را باز کرد و با پریدن روی زمین، منتظر ماند تا سایه‌ی پیکری کوچک و فرشته افسرده، یواشکی از روی شن‌ها به سمت او آمد.

زمزمه کرد: «اوژنیو! چه اتفاقی افتاده؟ اوه! آسیبی دیده‌ای؟» او در حالی که هق هق می‌کرد، به آغوش او دوید. دوکوس گفت: «من آسیب دیده‌ام. زود باش عزیزم! این را از بازویم باز کن و دور ساق پایم ببند. شنیدی؟ اما فوق‌العاده بود! دو تیر با یک تیر. سکه‌های توی دعاگر خیارشور برای ما. روح علاوه بر این دیدی؟ امپراتور مقدس! خنده‌دار بود. حاضرم یک نشان افتخار بدهم تا شاهد ملاقات آن دو نفر شماره ملا بالای سرم باشم. به پول من باید یانگوزی باشد، چون حداقل دندان‌هایش باقی مانده است. ببین چطور آنها را دعا نشان می‌دهد، از شدت خشم منفجر می‌شود!

زود، زود، زود! باید بلند شویم متون کهن فرشتگان و برویم، قبل از اینکه دعانویس عنبرآباد هیچ‌کدام از آن دیگران به فکر بازگشت بیفتند.» «و اگر کسی باید،» او گفت، «و تیرک خالی را علامت بزند؟» «با این وجود چه اهمیتی دارد! من امشب باید بروم، بعد از اینکه به یک سوال من پاسخ دادی.» «خاموش؟ اوجینیو! اُ! بدون من نه؟»