دعانویس قروه

ادبی نیز ابداع کردند. ایده اتصال تعدادی داستان نامرتبط که از هزار و یک شب دین ، دکامرون بوکاچیو ، حکایات کانتربری چاسر یا حتی پیک‌ویک برای دعانویس قروه ما آشنا هستند، مستقیماً کافران به طرح تبدیل قدیس بودا دعا به چهره مرکزی ادبیات عامیانه هند برمی‌گردد. جالب اینجاست که اولین نمونه این امر در ادبیات بودایی قرار بود «دکامرون» باشد، ده داستان از تولدهای قبلی بودا که درباره فرشتگان هر یک از ده کمال گفته می‌شود. آسواگوشا، بوکاچیوی متقدم، هنگامی که سی و چهار داستان از «حکایت‌های تولد» را به پایان رساند، درگذشت. اما مجموعه‌های دیگری نیز تهیه شد و سرانجام مجموعه‌ای از جاتاکاها یا داستان‌های تولد بودا، احتمالاً از همان اوایل معرفی اولیه آیین بودا، ۲۴۱ سال قبل از میلاد ، به سیلان منتقل شد .

دعانویس : این داستان‌ها تا به امروز در آنجا باقی مانده‌اند و سرانجام توسط پروفسور فاوسبول در یک نسخه کامل به زبان پالی اصلی در دسترس قرار گرفته‌اند.[228] این جاتاکاها ، به شکلی که اکنون در دست داریم، در تفسیری بر گاتاها یا اشعار اخلاقی که در سیلان توسط یکی از پیروان مکتب بوداگوسا در قرن پنجم میلادی نوشته شده، گنجانده شده‌اند . آنها همواره با «داستانی از دعانویس زمان حال» آغاز می‌شوند، حادثه‌ای در زندگی بودا که او را به یاد «داستانی از گذشته» می‌اندازد، داستانی عامیانه که او در یکی از تجسم‌های قبلی خود در آن نقشی داشته است. بنابراین، افسانه شیر و درنا که مجموعه حاضر را آغاز می‌کند، با «داستانی از زمان ابجد حال» به شرح زیر معرفی می‌شود: «خدمتی که به تو کرده‌ایم» [کلمات آغازین گاتا یا آیه اخلاقی].

دعانویس قروه

«این را استاد هنگام زندگی در جتاوانا در مورد خیانت دواداتا گفت. ای بیکوها، نه تنها اکنون، بلکه در وجود قبلی خود نیز دواداتا ناسپاس بود. و با گفتن این جمله، داستانی را تعریف کرد.» سپس داستان همانطور که در بالا شیطانی ذکر شد (صفحات ۱ و ۲) ادامه می‌یابد و تفسیر به پایان می‌رسد: دعا نویسی «استاد، پس از منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند درس دادن، جاتاکا را اینگونه خلاصه کرد: ‘در آن زمان، شیر، دواداتا بود و درنا، خود من دعا بودم.’» به همین ترتیب، بودا جادوگر با هر داستان از گذشته، خود را قهرمان پرهیزکار داستان عامیانه معرفی می‌کند یا با او یکسان ذکر دعانویس نوسود می‌شود.

تعداد این جاتاکاها ۵۵۰ عدد است و تخمین زده می‌شود که شامل حدود ۲۰۰۰ داستان باشد. برخی از این‌ها توسط آقای ریس-دیویدز ( داستان‌های تولد بودایی، جلد اول ، کتابخانه شرقی تروبنر، ۱۸۸۰)، پروفسور فاوسبول ( پنج جاتاکا ، کپنهاگ) و دکتر آر. موریس ( مجله فولکلور لور ، جلد دوم-جلد اول) ترجمه شده‌اند. دعانویس قروه تعداد کمی از آن‌ها بر روی اولین استوپاهای بودایی حجاری شده‌اند. بنابراین، چندین طرح دایره‌ای دعانویس بندر گناوه شکل بر روی نقش‌برجسته‌های آماراواتی، که اکنون در راه‌پله بزرگ موزه بریتانیا قرار دارند، نمایانگر جاتاکاها یا تولدهای قبلی بودا هستند. برخی از جاتاکاها شباهت قابل توجهی به برخی از آشناترین افسانه‌های اسوپ دارند .

در واقع، این شباهت آنقدر نزدیک است که نمی‌توان رابطه تاریخی بین این دو را حدس نزد. من به تفصیل در «تاریخ افسانه علوم غریبه اسوپی» که جلد مقدماتی چاپ رمال من از کتاب اسوپ کاکستون دعانویس سقز (لندن، انتشارات د. نات، «کتابخانه کاراباس»، ۱۸۸۹) را تشکیل می‌دهد، در مورد چیستی این رابطه بحث کرده‌ام. در مشرکان اینجا فقط می‌توانم نتایج خود را به طور تقریبی خلاصه کنم. من حدس می‌زنم که مجموعه‌ای از افسانه‌ها قبل از بودا و مستقل از جاتاکاها در هند وجود داشته و با نام کاسیاپا مرتبط بوده‌اند، که بعدها دعا توسط بودایی‌ها به آخرین نفر از بیست و هفت تجسم پیش از بودا تبدیل شد.

این مجموعه از افسانه‌های کاسیاپا حدود سال ۵۰ میلادی توسط هیئتی از پادشاه طلسم چینگال، دعا چاندرا موکا سیوا (متوفی ۵۲ شیاطین میلادی ) به امپراتور طلسمات کلودیوس، به اروپا آورده شد و با نام دعانویس قروه «کیبیسس» دعانویس نودشه به یونانی ترجمه شد. این افسانه‌ها توسط بابریوس (که کلمه نماز خواندن یونانی Æsop از او گرفته شده است) و آویان مورد استفاده قرار گرفتند.[229]و بدین ترتیب وارد اسوپ اروپایی شد. من تمام مواردی را که در جاتاکاها یافت می‌شوند، در «تاریخ» که قبلاً ذکر شد، صفحات ۵۴-۷۲ (به یادداشت‌های i. xv. xx. مراجعه کنید) مورد بحث قرار داده‌ام. توسل از این پس در این یادداشت‌ها، از این «تاریخ» به عنوان اسوپ خود یاد می‌کنم .

احتمالاً مجموعه‌های بودایی دیگری با ماهیتی مشابه جاتاکاها با جادو سیاه یک چارچوب وجود داشته‌اند. هنگامی که واکنش هندوها علیه بودیسم آغاز شد، برهمن‌ها این مجموعه‌ها رمل را دعانویس با حذف بودا به عنوان شخصیت اصلی اقتباس کردند. تقریباً شکی سید و حاجی نیست که به اصطلاح افسانه‌های بیدپای از منابع بودایی گرفته شده‌اند. این دعا نویسی مجموعه در شکل هندی خود اکنون به عنوان یک پنچاتنترا یا دعانویس کوزران پنج‌گانه، پنج کتاب داستان که توسط یک چارچوب به هم متصل شده‌اند، موجود است. این مجموعه در حال حاضر برای ما مورد توجه ویژه است، زیرا به اشکال و قالب‌های مختلفی به اروپا رسیده است. من نسخه انگلیسی سر توماس نورث از اقتباس ایتالیایی از ترجمه اسپانیایی نسخه لاتین ترجمه عبری از اقتباس عربی نسخه پهلوی از نسخه اصلی هندی را ویرایش کرده‌ام.

در این جدول، من یک جدول تبارشناسی از نسخه‌های مختلف ارائه می‌دهم که از روی آن محاسبه می‌کنم که این داستان‌ها به سی و هشت زبان در جفت روحی ۱۱۲ نسخه مختلف ترجمه شده‌اند که بیست نسخه آن فقط به زبان انگلیسی است. تأثیر آنها بر داستان‌های عامیانه اروپایی بسیار زیاد بوده طلسم دعانویس مریوان است: احتمالاً تقریباً یک دهم این‌ها را می‌توان در ادبیات بیدپای پیشینه تاریخی ردیابی کرد. دعانویس قروه مجموعه‌های دیگری با ماهیت مشابه، که در یک قاب چیده شده و در نهایت از منابع بودایی گرفته شده‌اند، نیز به اروپا رسیدند و در قرون وسطی به عنوان متون محبوب خوانده شدند.

از جمله این مجموعه‌ها می‌توان به « قصه‌های سندیباد» اشاره کرد که در اروپا با نام «هفت حکیم روم» شناخته می‌شود : از این مجموعه، داستان گلرت ( ر.ک. قصه‌های پریان سلتی ) به دست می‌آید، اگرچه در بیدپای نیز آمده است. مجموعه فرشتگان محبوب دیگر، مجموعه ای دعاگر روح بود که با زندگی سنت بودا مرتبط بود، که به عنوان سنت یوسفات تقدیس شده است: بارلام و یوسفات از تغییر مذهب او و بسیاری چیزهای دیگر، از جمله داستان کیمیاگری «سه تابوت» که شکسپیر در نمایشنامه « تاجر ونیزی» از آن استفاده کرده است، روایت می‌کند . دعانویس قروه برخی از داستان‌های هندی در زمان جنگ‌های صلیبی، چه به صورت شفاهی و جادو چه در مجموعه‌هایی که دیگر وجود ندارند، به اروپا دعانویس قلعه رسیدند.

دعانویس درگز قدیمی‌ترین مجموعه از این داستان‌ها، « انضباط روحانی» اثر پتروس آلفونسی، یک انرژی مثبت فرشتگان یهودی اسپانیایی که حدود سال ۱۱۰۶ میلادی به مسیحیت گروید، بود: داستان‌های او قرار بود به عنوان چاشنی برای موعظه‌ها استفاده شوند و چاشنی قوی آنها باید ثابت شده باشد. مجموعه اسپانیایی دیگری با قدمتی بسیار دورتر، «ال کنده لوکانور» (ترجمه انگلیسی توسط دبلیو. یورک) نام داشت: این مجموعه شامل افسانه مرد، پسرش و الاغشان است که آنها سوار یا حمل می‌کنند، به دلخواه مردم. اما مشهورترین مجموعه از این نوع[230] همان چیزی کلیسا بود که با نام گشتا رومانوروم شناخته می‌شد، که جادو بخش عمده‌ی آن قطعاً از منابع شرقی و در نهایت هندی گرفته شده بود، و بنابراین شاید مناسب‌تر باشد که آن را گشتا ایندوروم بنامیم .

تمام این مجموعه‌ها که در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم به اروپا رسیدند، بسیار محبوب شدند و راهبان و راهبان از آنها برای روح بخشیدن به خطبه‌های خود به عنوان « مُثَل» استفاده دعانویس قروه می‌کردند. پروفسور کرین در ویرایش دعانویس اسفرورین عالمانه خود از «مُثَل» ژاک دو ویتری (انجمن افسانه‌های عامیانه، کافران ۱۸۹۰) شرح کاملی از این پدیده بسیار عجیب ارائه داده است . داستان‌های هندی همچنین توسط نوولیری‌های ایتالیایی مورد استفاده قرار می‌گرفتند ، این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. که بخش زیادی از بوکاچیو و مکتب او از این منبع گرفته شده است. از آنجایی که این داستان‌ها دوباره مواد لازم برای درام الیزابتی را فراهم کردند، عمدتاً در « کاخ لذت» دبلیو.

قروه

پینتر ، مجموعه‌ای از نوول‌های ترجمه شده که من ویرایش کرده‌ام (لندن، ۳ جلد ۱۸۹۰)، جای تعجب نیست که می‌توانیم گاهی اوقات بخش‌هایی از شکسپیر را به دعانویس هند برگردانیم. همچنین باید ذکر کرد شیاطین که نیمی از «حکایات» لافونتن (کتاب‌های هفتم تا سیزدهم) از منابع هندی گرفته شده‌اند. ( به یادداشت شماره ۵ مراجعه کنید ) در خود هند، همزاد گردآوری داستان‌ها در قالب‌های داستانی ادامه داشت و هنوز هم ادامه دارد. علاوه بر داستان‌هایی که قبلاً ذکر شد، داستان‌های ویکرام فرشتگان و خون‌آشام (وتالا) که توسط مرحوم سر ریچارد برتون ترجمه شده و هفتاد داستان یک طوطی ( سوکا ساپتاتی ) نیز جادو کهن وجود دارد.

کل این ادبیات توسط سومادوا، حدود شیاطین سال ۱۲۰۰ میلادی ، در مجموعه‌ای عظیم با عنوان کاتا ساریت ساگارا (“اقیانوس نهر داستان‌ها”) خلاصه شده است. آقای تاونی از این اثر طلسم که با سبکی بسیار پر آب و تاب نوشته شده است، ترجمه‌ای دعانویس قروه در دو جلد در کتابخانه ایندیکا ارائه داده است . متأسفانه، فضای دادگاه طلاق در مورد کل کتاب وجود دارد و انتخاب‌های من از آن به همین ترتیب محدود شده است. (یادداشت‌ها، شماره ۱۱.) کافران همین بس که به شرح مختصری از داستان‌های عامیانه هندی پرداختیم، اعمال مربوط به جادو تا جایی که به نگارش در ادبیات بومی تقلیل یافته‌اند. جاتاکاها احتمالاً قدیمی‌ترین مجموعه از چنین داستان‌هایی در ادبیات هستند و احضار بخش عمده‌ای از بقیه آنها به طور قابل توجهی بیش از هزار سال قدمت دارند.

مسلم است که بخش زیادی (شاید یک پنجم) دعا نویسی از ادبیات عامه‌پسند اروپای مدرن از بخش‌هایی از این حجم عظیم که همراه با جنگ‌های صلیبی از طریق اعراب و یهودیان به غرب رسیده است، گرفته شده