دعانویس بردسیر

دعانویس بردسیر همسر مهربان و خوش‌برخوردش با او بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود. او چیزهای زیادی از بوز و زندگی‌اش در خانه تعریف می‌موثرترین طلسم و دعا کرد و تصویری دلپذیر از یک روز عادی‌اش ارائه می‌داد. او تمام صبح تا ساعت جادو و طلسمات یک می‌نوشت و هیچ‌کس اجازه نداشت او را ببیند یا مزاحمش شود. بعد ناهار می‌رسید؛ بعد یک پیاده‌روی طولانی و دلچسب تا وقت شام. عصرها در اتاق خودش کتاب می‌خواند، اما در را باز نگه می‌داشتند تا بتواند صدای بازی دخترها را بشنود – که حس خوبی داشت. در ایام کریسمس،[۶۸] وقتی به ملاقات هم می‌رفتند، او با خواندن نسخه‌های جادو و طلسمات خطی و قطعاتی که هنوز منتشر نشده بود، آنها را سرگرم دعا می‌کرد.

دعانویس : او «بافین» را از کتاب « دوست مشترک ما » برای ما تحسین‌برانگیز توصیف کرد. او همه چیز را از قبل به فورستر نشان می‌دهد و در مورد طرح داستان، شخصیت‌ها و غیره با او مشورت می‌کند. او شیوه‌ای طنزآمیز دعانویس دارد که به پسران کوچکش نام‌های کمیک می‌دهد؛ نام‌هایی که بعداً در داستان‌هایش ظاهر می‌شوند. از این رو، نامی که به «پلورن» معروف انواع دعا است و بعداً به «پلورنیش» تغییر نام داد. این تصویر خوشایندی از زندگی خانوادگی نویسنده بزرگ است و همچنین «شبهه»‌ای کمرنگ از آنچه اکنون فراموش شده است را ارائه می‌دهد: کنجکاوی شدید و انتظار مشتاقانه‌ای که در مورد آنچه او انجام می‌داد یا آماده می‌کرد، وجود داشت.

دعانویس بردسیر

نشانه‌هایی از شخصیت‌های او آشکار انجام جادو و دعا شد؛ حرکات و پیشرفت‌های آنها مورد بحث قرار گرفت و وقایع داستان او مانند رویدادهای عمومی بود. ما امروزه چیزی از این دست نداریم، زیرا هیچ نویسنده یا داستانی چنین علاقه‌ای را برنمی‌انگیزد. فورستر همچنین مطالب زیادی در مورد کارلایل به ما گفت، که تصحیحات فراوان او، سه یا چهار برابر «محتوای» اصلی هزینه داشت.» و این شد دفتر خاطرات. یک روز یکشنبه در دوبلین، فورستر را به کلیسای جامع خیابان مارلبورو بردم تا به مراسم عشای ربانی که کاردینال کالن طلسم در آن مراسم را اجرا می‌کرد، گوش دهد. او با صبر و حوصله فراوان نشست و یادم می‌آید وقتی بیرون آمدم، آهی عمیق یا نفسی عمیق کشیدم و گفتم: «خب، فکر کنم مشکلی نیست.» فورستر، صرف نظر از اینکه چه کسی پدر او

بود، حداقل از یک نژاد قدیمی و خوبِ مرزی نیوکاسل، با «جسارت» خوب و به طور محکمی مستقل بود. او[۶۹]به اصالتش افتخار می‌کرد، و اغلب، نه طلسم تنها در نوشته‌هایش، بلکه پیش خودم، از اینکه مردم او را صرفاً با فاسترها اشتباه می‌گیرند، ابراز تاسف می‌کرد. او با قاطعیت می‌گفت: «حالا ما،» «فاسترهایی با یک «ر» هستیم .» وقتی با شخصی که تقریباً با من مرتبط بود آشنا شد، از اینکه فهمید او یک فاستر است، بسیار خوشحال شد؛ و از آنجایی که او از طبقه مرفه بود، جالب بود که دید او آنقدر مشتاق نیست که فاستر (بدون « ر ») را انکار کند.

«ما همه مثل هم طلسم هستیم، دوست عزیزم. همه فورسترها، به اختصار فورستر یا فاستر، همه یکی هستیم؛ یک نشان.» خانم چند تکه از یک سرویس دِربی قدیمی و زرشکی، بشقاب‌هایی با طرح سپر فاستر داشت، و وقتی خانم یکی از آنها را به او داد، او بسیار خوشحال شد. فردریک لاکر مطمئناً یکی از مطبوع‌ترین، جالب‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین موجوداتی بود که می‌شد تصور کرد. چهره‌اش نوعی عجیب و غریبی دن کیشوت‌گونه داشت، حرف زدنش هم همینطور، در حالی که شوخ‌طبعی‌اش طعمی دلپذیر داشت. او در خانه‌اش در روستا زندگی می‌کرد، اما من همیشه مشتاقانه منتظر بودم – و حالا، افسوس! – به گفتگوهای دلپذیر بسیاری که می‌توانستیم با هم داشته باشیم، هر کدام بیش از دعانویس یک ساعت، به مناسبت این دیدارهای نادر.

همه داستان‌هایش لذت‌بخش و همه سلیقه‌هایش زیبا بود. دانش او از کتاب عمیق و واقعاً ناب ​​بود. سلیقه‌اش بسیار سخت‌گیر بود. در اواخر دوران کاری‌اش، فهرستی از کتابخانه مورد علاقه‌اش تهیه جادو و طلسمات کرد که فوراً به جهانیان نشان داد که سلیقه و دانش او چقدر زیبا است. بلافاصله[۷۰] تبدیل به recherché شد . چند نسخه به قیمت یک گینه برای فروش گذاشته طلسم شده بود، با این هدف که مردم از گنجینه‌های او مطلع شوند، اما اکنون با قیمتی گزاف فروخته می‌شود. یک بار که در دعا یک مغازه فروشندگی مشغول «چانه‌زنی» بر سر یک «نمایشنامه قدیمی» بودم که فکر می‌کنم برای آن دو گینه درخواست شده بود و به نظر من قیمت گزافی بود، لاکر بی‌سروصدا وارد شد و کتاب را که میان‌پرده جک درام بود، برداشت .

قیمت را به او گفتم – گفت: «بگیرش، بهت توصیه طلسم نویس می‌کنم، خیلی ارزان است. بهت اطمینان می‌دهم که برای نسخه‌ام خیلی بیشتر پول دادم.» آن را گرفتم و فکر می‌کنم در حال حاضر می‌توانم ده برابر این مبلغ را برای نسخه‌ام بگیرم، در واقع، هیچ نسخه‌ای از آن در بازار وجود طلسم ندارد. به گمانم این مرد جالب در هر دو ازدواجش خوشحال بود؛ ازدواج اول برایش رتبه و مقام آورد، ازدواج دوم زمین و ثروت. من او را اینجا می‌آورم چون با فورستر در یکی از عجیب‌ترین حالات روحی‌اش معاشرت می‌کرد. با این حال، برای فورستر، این روحیه‌ی خوشایند تابو بود.

دعانویس بردسیر او آن مرد بزرگ را آزرده خاطر کرده بود، و از آنجایی که این روحیه قالبی مضحک داشت، و علاوه بر این، واقعاً فورستری طلسم نویس بود، می‌توانم در اینجا به آن اشاره کنم. فورستر، همانطور که گفتم، لندور حق چاپ نوشته‌های اکنون ارزشمند و غیرقابل فروش او را به او واگذار کرده بود، و او بیشتر از اینکه از خود میراث راضی باشد، از تعریف و تمجید مورد نظر خوشحال بود. دوست من لاکر، که لیرا را به خوبی می‌شناخت، بی‌فکرانه یک یا چند قطعه از قطعات کوتاه لندور را در نسخه جدید قرار داده بود و به راه خود رفت.

بردسیر

روزی فورستر «این بی‌احترامی» را کشف کرد، نامه‌های سنگینی نوشت، قانون را تهدید کرد و، به گمان من، تا حدودی از این تخلفات رضایت گرفت. اما در طول تغییر[۷۱]او متوجه شد که نسخه‌ای از کتاب به کتابخانه باشگاه آتنئوم ارائه شده انواع دعا است و روی آن نوشته‌ی همیشگی و نام رئیس باشگاه، مینروا، حک شده است. فورستر، بدون اطلاع قبلی ، کتاب دعانویس را در جیبش گذاشت و آن را به خانه برد، در واقع آن را مصادره کرد. غوغایی بزرگ به پا شد. کمیته تشکیل جلسه داد، تشخیص داد که اموالشان مصادره شده جادو و طلسمات است و خواستار بازگرداندن آن شد.

فورستر قاطعانه امتناع کرد؛ باشگاه را به انجام هر کاری که می‌توانست، وادار کرد. منشی، وکلا و هر وسیله‌ای برای به عقل آوردن او به کار گرفته انجام جادو و دعا شد. در واقع، این ماجرا به حفظ کتاب توسط او ختم شد و باشگاه از ورود به رقابت عمومی با چنین دشمن ترسناکی خودداری کرد. فورستر سلیقه‌ی مجللی داشت؛ همیشه دوست داشت بهترین‌ها را داشته باشد. وقتی چیزی می‌خواست، ملاحظات مربوط به هزینه مانع او نمی‌شد. او در قضاوت در مورد یک نقاشی قابل تحسین دعا بود و می‌توانست با چند کلمه‌ی خوب انتخاب شده، شایستگی‌های آن را بیان کند. وقتی شنید که لرد لیتون به هند می‌رود، به میلیس مأموریت جادو و طلسمات داد تا پرتره‌ای از نایب‌السلطنه‌ی جدید بکشد.

دعانویس بردسیر میلیس با شوخ‌طبعی خوب، سبک متکبرانه و متکبرانه‌ای را که با آن اعلام شده بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود، بیان موثرترین طلسم و دعا کرد. «به شما اطمینان می‌دهم که از اینکه در حرفه‌تان اینقدر پیشرفت می‌کنید، بسیار خوشحالم. من به توانایی‌های شما بسیار بها می‌دهم و خوشحال می‌شوم که آنها را تشویق کنم .» یا چیزی شبیه به این. میلیس در این زمان در اوج حرفه‌ی خود بود، همانطور که فورستر به خوبی می‌دانست.