دعانویس بردسیر

بچه گربه پرورش یافته است». این داستان مورد علاقه سیاهان است: در کتاب « افسانه‌های سیاه ساحل جورجیا » نوشته سرهنگ جونز (عمو رموس اهل کارولینای جنوبی است)، همچنین در میان افسانه‌های برزیل (رومرو، مناطق برزیل ) و در جزایر هند غربی (آقای لانگ، «به نشانه کشتی»، مجله لانگمن ، فوریه ۱۸۸۹) آمده است. می‌توانیم دعانویس بردسیر رد آن را تا آفریقا، جایی جادو که در کیپ کلونی ( مجله فرهنگ عامه آفریقای جنوبی ، جلد اول) رخ فرشتگان می‌دهد، طلسمات دنبال کنیم . ملاحظات. — حمله‌ی پنج‌گانه به دیو و نوزاد تار چنان مضحک و بی‌معنی است حاجت گرفتن که نمی‌تواند مستقل از هم بوده باشد.[252] اختراع شده‌اند، و بنابراین باید فرض کنیم که آنها به طور علّی به هم مرتبط هستند، و وجود این گونه در آفریقای جنوبی موضوع را قطعی می‌کند و به ما یک مرحله فرود بین هند و آمریکا می‌دهد.

دعانویس : شکی دعانویس نیست که جاتاکای پنج سلاح شاهزاده، احتمالاً توسط مبلغان بودایی، به آفریقا آمده، در میان سیاه‌پوستان پخش شده و سپس در ابجد انبارهای برده‌داران به دنیای جدید منتقل شده است، جایی که به شکلی کامل‌تر از هر آنچه تاکنون در زادگاهش کشف شده است، یافت شیاطین می‌شود. من می‌گویم مبلغان بودایی، زیرا شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سیاه‌پوستان نمادهای بودایی در میان خود دارند، و ما فقط می‌توانیم شناسایی جادو کهن خرگوش برر با پنج سلاح شاهزاده و بنابراین با خود بودا را با فرض اینکه این تغییر در میان بوداییان سرچشمه گرفته است، توضیح دهیم، جایی که کاملاً طبیعی خواهد بود.

دعانویس بردسیر

زیرا یکی از مشهورترین تناسخ‌های بودا، تناسخی است که در ساسا جاتاکا (فاوسبول، شماره ۳۱۶، ترجمه آر. موریس، مجله فولکلور لور ، دوم ۳۳۶) به تفصیل شرح داده کافران شده است، که در آن بودا، به عنوان یک خرگوش، یک فداکاری والا انجام می‌دهد و به عنوان پاداش به ماه تبدیل می‌شود، جایی که تا به امروز می‌توان او را به عنوان “خرگوش در ماه” دید. هر بودایی هر زمان که ماه کامل است، دعانویس بردسیر فضیلت ابطال کردن جادو فداکاری را به یاد می‌آورد و به راحتی می‌توان فهمید که چگونه بودا به عنوان خرگوش یا خرگوش شناخته شد. تأیید قابل توجه این موضوع، در ارتباط با موضوع اصلی ما، توسط جلد بعدی آقای هریس، شب‌ها با عمو رموس ، ارائه شده است .

دعانویس کامیاران در اینجا یک فصل کامل (xxx.) در مورد “خرگوش برر و پای کافر معروفش” وجود دارد و به خوبی مشخص است که چگونه پرستش پای بودا در بودیسم متاخر توسعه یافت. جای تعجب نیست مشرکان که خرگوش برر رمال بسیار “ناز” است: او چیزی کمتر از تجسم بودا نیست. در میان کارن‌های برمه، جایی که نفوذ بودیسم هنوز فعال طلسم است، خرگوش صحرایی دقیقاً همان جایگاهی را در فرهنگ عامه آنها دارد مذهب که خرگوش صحرایی در میان سیاه‌پوستان دارد. فصل ششم کتاب آقای اسمیتون در مورد آنها به «داستان‌های کنار شومینه» اختصاص دارد و کاملاً به ماجراهای خرگوش صحرایی تاریخ فرهنگی، شیوه‌های نمادین را حفظ می‌کند می‌پردازد که همه آنها را می‌توان با عمو رموس مقایسه کرد دعا .

جالب اینجاست که شکل سیاه‌پوستی حمله پنج‌گانه – «مبارزه با پنج مشت»، آن‌طور که آقای بار می‌گوید – احتمالاً به افسانه اصلی نزدیک‌تر است تا افسانه‌ای که در جاتاکا حفظ شده، هرچند ۲۰۰۰ سال قدیمی‌تر است. زیرا می‌توانیم مطمئن باشیم که صاعقه دانش در نسخه اصلی وجود نداشته، بلکه توسط آقای بارلو بودایی حرز معرفی شده است، که مانند دوشس آلیس، تمام داستان‌های خود را با این جمله به پایان می‌رساند: «و نکته اخلاقی آن این است که…» زیرا هیچ دیو تربیت‌شده‌ای فریب «فریب» ساده‌ای مانند آنچه شاهزاده پنج سلاح در جاتاکای ما انجام داد را نمی‌خورد، و بنابراین محتمل است که عمو طلسم نویس رموس خاطره‌ای از خوانش اصلی هندی این داستان را حفظ کرده باشد.

از سوی دیگر[253] از سوی دیگر، این احتمال وجود دارد که خدای هندی کارلایل با آتش در شکمش از شاهزاده پنج سلاح گرفته علوم غریبه شده باشد. دعانویس بردسیر این روایت سیاه‌پوستانه همچنین به آقای باتن توضیحی از کل داستان ارائه داده است که بسیار گشایش محتمل است، اگرچه روشی از تفسیر افسانه‌های عامیانه را معرفی می‌کند که بیش از حد به مرگ منجر شده دعانویس بانه است. ساسا جاتاکا، بودای خرگوش برر را با خرگوش در ماه یکی می‌داند. کاملاً مشخص است که شرقی‌ها، ماه‌گرفتگی را به دلیل بلعیده شدن آن توسط اژدها یا دیو توضیح می‌دهند. آقای باتن می‌پرسد، آیا پنکاوودها جاتاکا نمی‌تواند روایتی آرمانی از ماه‌گرفتگی باشد؟ این پیشنهاد از اشاره دیو به راهو، که در اسطوره هندی ماه را در زمان‌های کسوف می‌بلعد، تأیید قوی دریافت می‌کند.

بر این اساس، جاتاکا شامل توضیح بودایی است که چرا ماه – یعنی خرگوش در ماه، یعنی بودا – کاملاً توسط دیو کسوف، دیو با موهای ژولیده، بلعیده نمی‌شود. آقای باتن اضافه می‌کند که نویسنده‌ی جاتاکا احتمالاً در تصور اینکه دیو کسوف چه نوع دیوی بوده، از خاطرات یک اختاپوس غول‌پیکر که چشمانی نعلبکی و منقاری شبیه شاهین، برآمدگی‌هایی روی «عاج» و شکمی بسیار رنگارنگ (شکم‌پایان) دارد، کمک گرفته است. بدیهی است که آقای باتن هم در به تصویر کشیدن و هم در توضیح خوب جاتاکای نوزاد تار – به اصطلاح، گرفتن اطلاعات علمی از دهان یک فولکلورشناس فقیر – بی‌انصافی می‌کند، اما توضیحات او به نظر من آنقدر قانع‌کننده است که نمی‌توانم از گنجاندن آنها در این یادداشت‌ها خودداری کنم.

دعانویس مریوان با این حال، من آنقدر که به دنبال ردیابی سفرهای جاتاکا در قاره‌های آسیا، آفریقا و آمریکا هستم، به توضیح اولیه‌ی آن اهمیت نمی‌دهم. فکر می‌کنم این کار جادو سیاه را به طور رضایت‌بخشی انجام داده‌ام کافران و بدین ترتیب، زمینه را برای سفرهای کم‌دامنه‌تر سایر داستان‌ها تا حد زیادی تقویت کرده‌ام. من به روش به کار رفته برای دعانویس پرداختن به خطرناک‌ترین کار، یعنی پیشگویی علمی، اعتماد شیطانی کافی دارم. دعانویس بردسیر من جرأت می‌کنم شیاطین پیش‌بینی کنم که داستان جادو سیاه بچه‌ی تار در ماداگاسکار به شکلی نزدیک‌تر به هندی‌ها شیاطین نسبت به عمو رموس یافت خواهد شد، و من فراتر می‌روم و همزاد می‌گویم که این داستان در مجموعه‌ی بزرگ داستان‌های عامیانه‌ی هلسینگفورس یافت نخواهد شد، اگرچه این مجموعه شامل ۱۲۰۰۰ داستان است که ۱۰۰۰ داستان فرشتگان آن داستان‌های حیوانات است.

بیست و ششم. کاخ عاج. منبع. — نولز، قصه‌های عامیانه کشمیر ، صفحات ۲۱۱-۲۲۵، با اندکی حذف. گلیزار در فارسی به معنای گونه‌های گلگون است. شباهت‌ها. —استوکس، قصه‌های پریان هندی ، شماره ۲۷. «پانوپاتی رانی»، صفحات ۲۰۸-۲۰۱۵، دعانویس بردسیر همان داستان است. نسخه دیگری در مجموعه بایتال پاچیسی ، شماره ۱.[254] ملاحظات. — مضامین عشق از طریق آینه و دوست وفادار، مضامین رایج اروپایی هستند، هرچند تلاش آرام برای جادو مسموم کردن شاید از عبادت کردن ویژگی‌های هندی برخوردار باشد و مانند صفحه‌ای از آقای کیپلینگ به نظر می‌رسد. بیست و هفتم. خورشید، ماه و باد. منبع. —خانم فرر، روزهای کهن دکن ، شماره ۱۰، صفحات ۱۵۳-۱۵۵.

ملاحظات. — دوشیزه فرر اظهار می‌کند که شیوه سنتی رساندن شام توسط ماه به مادرش، ستاره، را تغییر نداده است، هرچند که بیم دارد این سید و حاجی کار به ارزش داستان به عنوان یک درس اخلاقی در نظر همه مربیان جوانان لطمه بزند. فرشتگان بیست و هشتم. چگونه پسران شرور فریب طلسم خوردند.

بردسیر

ملاحظات. — آقای گوم معتقد است که این داستان از جادوگر فرمول‌های قافیه‌ای خاصی که در داستان‌های گالیک و لاتین وجود دارد، سرچشمه گرفته است، همانطور که روی پتکی نوشته شده که پیرمرد پس از مرگش در جعبه‌ای جفت روحی که باز شده بود، رها کرده است. قافیه‌ها به این معنی است که پدری که ثروت خود را در زمان حیات خود به فرزندانش می‌دهد، سزاوار طلسم مرگ با پتک است. آقای گوم شواهدی ارائه می‌دهد که کشتن سالمندان پس از درمانده شدن، یک رسم باستانی شیطان بوده است. او همچنین اشاره می‌کند که تقسیم و واگذاری توسل املاک در طول حیات مالکان مرسوم بوده است و به طور کلی او بخش زیادی از آداب و رسوم بدوی را با داستان ما مرتبط می‌کند.

من قبلاً در فرهنگ عامه ، صفحه ۴۰۳، اشاره کرده‌ام که وجود این داستان در کشمیر بدون هیچ اشاره‌ای به پتک، غیرممکن می‌کند که قافیه‌های روی پتک منبع داستان باشند. در واقع، این یک دعانویس بردسیر افزوده‌ی بسیار شرم‌آور به آن است، زیرا قافیه علیه والدین است و داستان قرار است علیه فرزندان ناسپاس باشد. وجود این داستان در هند، این احتمال را به اندازه‌ی کافی افزایش می‌دهد که بومی جزایر بریتانیا نباشد، بلکه یک واردات شرقی باشد. بنابراین، بدیهی است که نمی‌توان از آن به علوم غریبه عنوان مدرک انسان‌شناسی وجود آداب و رسوم بدوی موجود در آن استفاده دعا نویسی کرد. در واقع، کل این ماجرا، نمونه‌ی بارزی از خطرات روش انسان‌شناسی در برخورد با داستان‌های عامیانه، قبل از تلاش برای حل و فصل مسائل مربوط به منشأ و انتشار آنها اعمال مربوط به جادو است.

در فوریه ۱۸۰۹، هنگامی که فرانسوی‌ها در مقابل ساراگوسا مستقر شدند – که در جادو سیاه آن زمان دومین و وحشتناک‌ترین محاصره خود را در عرض شش ماه تحمل می‌کرد – دوک دِ آبرانت، که در آن زمان فرمانده کل بود، مطلع شد که ارتش او، اگرچه بدون شک نمک فرشته زمین بود، اما از نظر چاشنی آنقدر ضعیف است که مجبور شده سوپ خود را با شوره از فشنگ‌های خودش طعم‌دار کند.